Een weekend, grotendeels, in het teken van Alpe d’Huzes. Geeft een goed gevoel waar ik zo op kom, eerst maar even een samenvatting op deze heerlijk luie zondagavond.

Afgelopen zaterdagochtend na een uurtje werken ben ik met Kitty naar Hoevelaken gereden. Super tof dat Ralph en Lars ook meegingen! Zo mooi om te zien dat mijn jongens zo betrokken zijn met onze acties. In Hoevelaken werd de tweede landelijke bijeenkomst gehouden van Alpe d’Huzes. Slim als wij waren hadden we gedacht aan wat broodjes voor de lunch. Tijdens de eerste dag in november waren er namelijk alleen muffins als lunch te krijgen namelijk ;-). Deze keer hadden ze het beter geregeld, er was namelijk een uitgebreid assortiment aan broodjes en andere hapjes te koop. Blijkbaar hadden ze er van geleerd vorig jaar, nou ja, Better safe than sorry. Wij hadden als enige lekkere broodjes die Kitty had gemaakt, we hebben iedereen jaloers gemaakt.

Deze dag bestond uit diverse workshops die we in november ook al hadden bezocht dus die hebben we maar overgeslagen. Waar we eigenlijk voor kwamen was hoofdzakelijk de plenaire bijeenkomst. Deze was gevuld met emotionele verhalen en inspirerende momenten. Een lach en een traan dus maar goed dat we er waren!

Een ander doel was het kopen van een echte Alpe d’huzes pet en ook die missie is geslaagd! Ik wil namelijk geen verbrand hoofd als ik de Alpe op ga wandelen. Want mij bijna haarloze hoofd heeft wel wat bescherming nodig en waarom dan niet met zo’n coole Alpe pet! Ik zou wel een foto willen laten zien maar de selfie was best een beetje mislukt. Op de fotografie opleiding hebben ze mij wel geleerd foto’s te maken van anderen maar niet van mezelf, tenminste geen selfies…

Zaterdagavond hebben we geoefend met dansen. Begin mei geven we namelijk een feestje voor onze verjaardag en daar gaan we natuurlijk ook dansen. Aangezien het nogal even geleden is moeten we wel oefenen. Wat zijn we het verleerd zeg, niet normaal! We weten echt niets meer maar zoals we altijd gedanst hebben, we hebben altijd lol zo ook nu! Een enorme verrassing was dat Wim en Lenie er ook waren! Zij waren dansmaatjes van ons en hadden we echt al heel lang niet meer gezien. Ook veel bijgekletst dus maar ook veel gedanst. In mei is er ook een dansmarathon in het kader van Alpe d’Huzes. Ook daar hebben we met Renate (Tiggelman) wat afspraken over gemaakt. Dit evenement mogen we namelijk ook bij haar houden.

Zondag, zoals (bijna), elke zondag gestart met een wandeling. Samen met Kitty en Daniëlle hebben we een kilometer of acht gewandeld. Aangezien het heerlijk weer was, was dat geen straf. Voor beide dames een lunch gemaakt waarna Daniëlle weer naar huis is gegaan.

In de loop van de ochtend krijg ik nog een leuke verrassing van Rory. Hij stuurt mij een foto van een sponsoractie in de Escaperoom in Voorburg van een vriend van hem. Ook hier wordt dus geld opgehaald voor ons goede doel, fantastisch!

Wil je trouwens in één van de beste escaperooms (niet gelogen!) van Nederland? Kijk dan eens op http://downthehatch.nl.

Sorry dat was even het reclameblok voor vandaag 😉 Maar ook zit de samenvatting er op.

Wat doet zo’n weekend met mij?

Alpe d’Huzes geeft mij een doel om naar te werken. Het doel om geld op te halen zorgt ervoor dat ik niet continu op mijzelf ben gefocussed. Als ik daar (over mijn eigen situatie dus) teveel over ga nadenken wordt ik daar meestal niet erg vrolijk van. Om maar weer even de Typhoon aan te halen, ik zit nog steeds bovenin. Telkens als ik even denk, van goh nu gaat het best goed, word ik door mijn eigen gedachten weer even met beide benen op de grond gezet. Ik ben namelijk nog steeds ziek. Alhoewel ik mij niet echt ziek voel, ben ik het wel wat heel raar is en voelt. Ik wil ook niet ziek doen en zielig doen maar mijn hoofd is er wel heel vaak mee bezig. Ik denk nog steeds dat dat karretje bovenin maar een klein zetje nodig heeft om naar beneden te vallen. Soms neem ik even een uitstapje naar het reuzenrad, tenminste in gedachten want ik heb eigenlijk hoogtevrees. Het reuzenrad geeft mij wat ruimte in mijn hoofd. Dan doe ik net of er even niets aan de hand is maar uiteindelijk word ik wakker en zit ik bovenin de Typhoon.

Een weekend als deze geeft mij energie om mij vol te geven voor het goede doel. Zoveel mogelijk geld ophalen voor KWF. Even niet denken aan mijzelf maar aan de anderen die getroffen zijn door deze vreselijke ziekte. Terwijl ik dit schrijf moet ik ook ineens denken aan de vader van een leerling van mij. Hij heeft ook kanker en het gaat niet zo goed met hem. Ik heb haar beloofd ook voor haar en haar vader de berg te beklimmen.

We zijn nog niet klaar, dat blijkt!