Ik heb vanochtend besloten niet mee te gaan wandelen. Kitty zegt dat is verstandig maar voor mezelf voelt het als opgeven.

Afgelopen zaterdag hebben we een heerlijke wandeling gedaan die soms wat zwaar was en sommige stukken vielen reuze mee. Moe maar voldaan kwamen we terug van deze wandeling en na het doen van een zeer nodig dutje zijn we gaan eten en een spelletje gaan doen. Zaterdagnacht kwam Femke maar die heb ik niet “thuis” horen komen.

De volgende ochtend heb ik haar wel verteld dat ik super trots op haar ben omdat ze in haar eentje de rit vanuit Tilburg naar de Ardennen heeft gedaan. Daarnaast ben ik natuurlijk heel erg blij om zoveel mogelijk van mijn gezin om mij heen te hebbendit weekend.

Zondag was een lekker rustig relax dagje. Ergens in de middag zijn we met zijn allen een spelletje gaan doen, Weerwolven heet dat geloof ik. Kei leuk en gezellig! Een soort van “moordenaartje 2.0” voor diegene die dat iets zegt 😉
Eind van de middag hebben we met z’n allen in de super kleine keuken tapas staan maken. Na het eten uiteraard weer spelletjes gespeeld waardoor het uiteindelijk een uur of twee was voordat we naar bed gingen. Deze dag en avond pakken ze mij niet meer af! Wat een heerlijke fantastische tijd.

Maar vervolgens ’s ochtends wakker en vervolgens bedenken dat als ik vandaag 14 kilometer in de bergen ga wandelen… Ik voel dat ik daar heel veel spijt van ga krijgen. Als ik de rest van de week ga voelen dat ik weer te ver ben gegaan, kan ik mezelf wel helemaal voor de kop slaan. Er staat een drukke week te wachten omdat ik het een korte week is vanwege Pasen. Blijkbaar moet ik aan mezelf denken en dat doe ik maar een keertje. Maar wat voelt dat als opgeven zeg! Ik wil straks twee keer de berg op, hoe moet dat nou als ik dat niet red…

Opgeven of verstandig? Mijn verstand zegt dat het slim is om niet te veel te doen vandaag. Dat ik dat de rest van de week ga bezuren. Dit weekend was om te trainen in de bergen/heuvels, dus mijn gevoel zegt dat dit niet slim is en het voelt als opgeven! Vanochtend heb ik dus ook besloten mijn verstand te volgen en niet te gaan wandelen. Goed voelt het niet en het doet mij verdriet en ik voel me boos maar het is het beste zo al voelt het niet zo.

Femke moet voor school nog veel doen dus ik ga samen met Remy naar een museum hier in Bastogne. Even samen iets doen is altijd goed. Zo vaak doen we dat niet 😉

“Focus op het optimale, niet het maximale“. Deze wijze woorden zijn ook hier van toepassing denk ik.

Fijne tweede paasdag iedereen!