De titel van deze blog ben ik nog niet over uit. Ik heb nog een paar variaties:
Het kan ook heten “Toch last van het empty nest syndroom” of wat dacht je van “Niet met je neus zoeken” of “Help, ik ben mijn overhemd kwijt!” of “Zeur niet zo Pa” of misschien nog anders, jullie als trouwe lezers mogen het zeggen. Ik hou het voorlopig op bovenstaande 😉

Het is woensdag 11 april, 9.45u. Later dan normaal kom ik mijn bed uit. “Hè”, hoor ik je zeggen, “het is woensdag, dan ga je toch altijd sporten?”. Dat klopt maar na een hele onrustige nacht had ik besloten (ja helemaal zelf, zonder bemoeienis van mijn lieftallige echtgenote) om Maartje af te zeggen. Dan kon ik nog even wat langer blijven liggen, wat erg prettig was. Zodoende zit ik nu pas aan mijn bakje muesli, yoghurt en vers fruit (aanrader!). Ik vind mijzelf stoer!

Zoals je misschien hebt kunnen raden was ik enige tijd mijn overhemd kwijt. Nee niet mijn sokken, want die willen nog weleens plots verdwijnen in de wasmachine maar een heel overhemd! Die stop je niet zomaar in de rand van de wasmachine. Alles kasten doorzocht, kledingzakken, helemaal niets. Het viel me trouwens wel op dat we een lege kledingzak aan de kapstok hebben hangen, maar goed daar ging het niet om. Ik moest mijn overhemd hebben.

Toen ik erachter kwam dat hij weg was, was ik best teleurgesteld en eigenlijk een beetje boos want dit is zo’n heerlijk overhemd. Ik draag dit graag tijdens een fotografie klus want hij is zwart, hij zit lekker en hij is zwart. Oh ja en hij zit zo lekker! Daarnaast staat hij mij natuurlijk fantastisch en komen de lijnen van het overhemd perfect uit door het lichaam wat er dan in zit…

Anyways (zou Femke zeggen) en Daniëlle zou met haar ogen omhoog draaien. Lieve schoondochters heb ik!

Duszz… Ik ben mijn favoriete overhemd kwijt. In de tussentijd waren Ralph en Femke verhuist naar hun eigen stulpje, was Lars al een aantal keren thuis geweest en had Yannick een paar wasjes bij ons gedaan omdat zijn wasmachine stuk was.

Dus ik denk: Die kinderen toch altijd. Eerst vreten ze mij kaal, laten een bende achter en nou nemen ze ook nog eens mijn overhemd mee! Ze letten ook nooit eens op!

Het gaat denk ik vanzelf als je kinderen krijgt en ze kunnen inmiddels lopen en praten (wie heeft dat verzonnen dat ze dat moeten leren?!?!), dat je ze heel makkelijk de schuld geeft omdat het nou eenmaal de meest logische optie is. Ik kan het zelf toch niet gedaan hebben zeker? Zoiets dus.

Ik heb het Ralph gevraagd. Hij had nog “wat” achterstallige was te doen voordat hij de deur uit ging dus ik dacht dat hij per ongeluk mijn overhemd had meegenomen in zijn berg met was. Ralph zei dat dat niet zo was en even later kreeg ik van Femke hetzelfde te horen, toen geloofde ik hem pas… (grapje Ralph).

Dus toen ging ik naar Lars (dit klinkt trouwens als een rijmpje van vroeger… maar misschien daarover in een later bericht meer :-)). Lars keek mij wat warrig aan, keek naar mijn postuur en daarna naar de zijne. Ik weet het, Lars past ongeveer twee keer in mijn overhemd maar toch. Nee Lars heeft hem ook niet.

Dan is er nog maar eentje die het gedaan kan hebben. Ik vraag Yannick om drie keer zijn kledingkast te door zoeken, ik was ondertussen best wanhopig, maar helaas zonder resultaat. Geen zwart overhemd.

Dat is best balen. Ik was ondertussen op het punt aangekomen dat ik de jongens geloofde, ja echt waar! Maar ja, en dan? Hadden we laatst niet een nieuw wasmiddel of wasverzachter? Misschien was dat zo agressief spul dat mijn overhemd gewoon is opgelost in de wasmachine… En terwijl ik een boze brief schrijf aan de wasmiddelen fabrikant komt Kitty naar mij toe.

“Heb je hem niet bij Bianca laten liggen na het masseren?”. “Uh nee lieverd, ik denk dat ik het wel gemerkt zou hebben als ik zonder overhemd naar buiten was gelopen” 😉 Maar er ging toen wel een lampje branden. Zo zie je maar, dat kan best wel eens lang duren maar uiteindelijk gaan de lampen vanzelf aan! Buiten dat Bianca mijn masseuse is en een goede vriendin, is zij ook mijn huisfotograaf. Een tijdje geleden heeft ze mijn portret geschoten voor mijn website en toen ben ik met wat extra kleding naar haar toe gegaan. Dus ik loop naar de gang, open de lege kledingzak en voel ergens onderin de zak iets liggen.

De foto boven dit artikel zegt genoeg denk ik, hij was van het haakje afgegleden. Mijn overhemd is weer terecht en ik ben zielsgelukkig. Hij hangt weer netjes in mijn kast tussen al zijn medelotgenoten.

Volgende week ga ik fotograferen in mijn favoriete zwarte overhemd!

Sorry jongens. Met zo’n vader als ik hebben jullie het maar zwaar 😉