Zo ben ik ooit deze blog begonnen. Hoe gaat het met mij?

Nooit zo over nagedacht maar sinds anderhalf jaar is dat best wel eens lastige vraag waar ik niet altijd het juiste antwoord op weet. Ik hoef niet persé tegen iedereen te vertellen hoe het nu precies met mij gaat. Als iemand vraag hoe het gaat, willen ze blijkbaar graag weten hoe het echt gaat met mij, of niet? Soms is dit ook gewoon zomaar een zin om iets te zeggen als je elkaar net weer ziet, net als Hallo. Als ik altijd zou zeggen wat mij dwars zit, vragen mensen op een gegeven moment niet meer hoe het met mij is, denk ik. Ja dat zijn aannames waarvan ik bijna zeker weet dat het inderdaad zo is en dat neem ik die mensen niet eens kwalijk. Wie wil er nou áltijd maar horen dat het niet goed gaat, dat ik mij moe voel, dat ik ziek ben, dat ik tegen dingen aanloop waar ik nooit over nagedacht heb?

Als iemand uit gewoonte vraagt “Hoe is het” verwachten ze niet dat ik ga zeggen “Nou vannacht heb ik slecht geslapen en toen ik vanochtend wakker werd had ik me toch een humeur! Verder heb ik last van stemmingswisselingen en opvliegers en heb ik snel geen energie meer vanwege de chemo en de medicijnen”…

Aan de andere kant kan ik er ook vanuit gaan dat als mensen vragen hoe het is, dat ze het wel willen weten hoe het met mij is. Of ze zitten te wachten op het echte verhaal dat weet ik niet maar misschien moet ik dat aan die persoon overlaten om verder te vragen.

Laatst las ik een blog van iemand die zei dan “Meestal wel goed”. En als zijn gesprekspartner dan dat ene woordje opmerkte “Meestal” dan werd er door gevraagd. Andere mensen valt op dat hij “wel goed” zei en daar was het dan ook mee klaar. Allemaal goed wat mij betreft maar dit allemaal is een (beetje lange) inleiding voor het volgende.

Ik wil jou namelijk graag vertellen dat het goed gaat met mij!! En waarom? Dat ga ik je vertellen.

De afgelopen maanden of eigenlijk het afgelopen jaar heb ik het vooral mentaal heel zwaar gehad. Ik had de lat voor mijzelf heel erg hoog gelegd. Na de laatste chemo, nu bijna een jaar geleden, dacht ik dat ik wel met een maand of drie helemaal weer up-and-running te zijn… Yeah right! Kwam ik even van een kouwe (ja Haagse invloed hè) kermis thuis! Zo werkte dat dus even niet. Vrijwel iedereen in mijn omgeving vertelde mij dat ik niet wijs was. Meestal niet in die bewoordingen maar daar kwam het wel op neer en ze hadden gelijk.

Keer op keer op keer liep ik dus tegen mijn eigen beperkingen aan. Ik schoof dat af op mijn ziek zijn en werd daar alleen maar kwaad en verdrietig van, soms zelfs depressief. Ook dat kostte mij vreselijk veel energie. Op een gegeven moment, nu een maand of drie geleden denk ik, wees Lieke mij erop dat het ook een beperking van mijn leeftijd was. Dat als ik niet ziek was geworden, ik nu ook wel tegen het feit aan ging lopen dat ik een dagje ouder werd… Oei! Dat was wel een eye-opener kan ik je vertellen! Niet dat alles nu ineens was opgelost maar ik realiseerde mij wel ineens dat ik niet alles op die ziekte kon afschuiven.

Accepteren wat ik wel kan in plaats van alleen maar kijken wat ik zou willen en wat ik niet kan. Ook een wijze raad die ik van verschillende kanten aangereikt heb gekregen. Dat is lastig als je de lat zo hoog legt, om die dan weer een paar treden naar beneden bij te stellen, ook al zegt mijn verstand dat dat de juiste weg is om te gaan. Het blijft lastig voor mij om te doen maar ik denk dat er iets gebeurd is laatst waardoor ik dit wel kan.

In mijn vorige blog heb ik geschreven over mijn nieuwe functie als proefkonijn. Dit bezoek heeft mijn ogen geopend voor nieuwe behandelmethoden. Als ik iets kan betekenen voor een ander mens in de zin van langer leven en ook de kwaliteit van leven verbeteren, dat is toch fantastisch! Ook al zou ik er uiteindelijk zelf niets aan hebben, dan nog vind ik dat een mooi doel. Soms is het tijd om ook iets voor een ander te doen zonder dat je er zelf wijzer van wordt! Uiteindelijk denk ik toch wel dat ik er wijzer van word hoor, al is het maar dat fijne goede gevoel dat ik eraan overhoud omdat ik iemand anders help.

Zoals gezegd “het gaat goed met mij” en dat komt omdat ik nu op een punt ben aangekomen dat ik blij ben met de dingen die ik wel voor elkaar krijg. Ik ben blij dat ik wel 50% les kan geven in plaats boos te worden dat ik nog steeds niet fulltime kan werken. Ik ben blij dat ik een hele dag kan fotograferen in plaats van boos of verdrietig te worden dat ik vervolgens twee dagen niets kan doen omdat het zo vermoeiend is. Ik ben blij dat ik iets voor een ander kan doen die met dezelfde ziekte loopt als ik.

Ik ben blij dat ik nu inzie dat deze positieve gedachten mij verder gaan brengen dan al die negatieve gedachten waar ik eerst mee zat.

Er zullen ongetwijfeld momenten komen waarop ik dit even niet zo positief zie maar in mijn achterhoofd zit nu deze positieve gedachten en die zullen de overhand krijgen! Dat heb ik mij voorgenomen. Ik wil weer die positieve en vrolijke Theo worden die ik tot anderhalf jaar terug nog was en dat gaat mij lukken want die Theo zit nog steeds ergens in mij verborgen.

Niemand weet hoe lang hij of zij nog heeft op deze wereld maar voor sommigen kan je voorspellen dat het einde eerder komt dan dat je zou willen. Reden te meer om niet bij de pakken neer te zitten maar je best te doen om het leven te vieren, elke dag weer. Opgeven is geen optie!

Ik wil iedereen bedanken die mij hebben geholpen de afgelopen tijd, in persoon, via deze blog of op een andere manier en ik hoop dat ik nog steeds op jullie mag terugvallen als het even wat minder gaat. Soms een aai over mijn bol geven of een schouder om op te huilen maar even zo vaak ook een schop onder mijn kont geven helpt ook 😉

focus op het optimale, niet het maximale