Vandaag hebben we de route verkent, gechilled (schrijf je dat zo?) en gewerkt…

Maar eerst gisteren, zondag. Na een wat ruwe start van ons avontuur hier op zaterdag zijn we zondag met een frisse blik begonnen aan een nieuwe dag ;-). Nadat we Lars achter zijn laptop hadden geparkeerd, zijn wij met de auto voor de eerste keer naar boven gereden. Nu zijn bergweggetjes en haarspeldbochten wel mijn ding dus ik had het best naar mijn zin. Het zijn 21 bochten eer je boven bent en in bijna iedere bocht staat een bordje met het nummer van die bocht dus mocht je de tel kwijt raken… dat komt helemaal goed! Overigens voor diegene die dat niet weten, ze tellen de bochten van beneden naar boven van boven naar beneden. Oké, dat is niet duidelijk denk ik. Ze beginnen met bocht 21 en tellen dus af, je eindigt bij bocht 1. Nou ja ook weer niet eindigen want dat is zo definitief. Als we bij bocht 1 zijn, dan zijn we er. Ook dat is niet helemaal waar komen we achter als we boven zijn. Na bocht 1 zijn er weliswaar geen bochten meer maar dan moeten we nog een stukje door wandelen voor we bij de finish zijn.

Boven aangekomen halen we direct de startbewijzen op en wandelen door Alpe d’Huez. Aan alles zie je dat het van oorsprong een wintersport dorpje is met veel hotels en challets. Onwerkelijk hoeveel Nederlands hier zijn. Als je iemand gedag wilt zeggen, zeg dan geen Bonjour maar gewoon Hallo dan zit je 99 van de 100 x wel goed, of misschien wel vaker zelfs.

Waanzinnig mooi uitzicht over het dal en de Alpen, we zitten tenslotte ook op 1800 meter hoogte… Best wel hoog maar dat maken we maandag nog beter mee denk ik als we gaan wandelen.

Op de weg terug even naar de supermarkt beneden in Bourg d’Oissans. De caissières hebben Alpe ‘dHuzes polo’s aan en op de deur hebben ze een mooie welkomstboodschap opgehangen. Heel bijzonder om hier rond te lopen. Heel het gebied wordt overspoeld door Nederlanders en hoe chauvinistisch de Fransen ook kunnen zijn, daar is hier weinig van te merken, we voelen ons echt welkom! Ze hebben zelfs een Nederlands-Franse avond georganiseerd met een BBQ. Dat is dinsdagavond, ik ben benieuwd, we hebben er zin in.

Zondagavond was de officiële opening van het Alpe d’Huzes evenement met indrukwekkende verhalen. Net als de bijeenkomsten het afgelopen jaar, is het hier ook fijn om bij te zijn. Op de terugweg naar beneden toch nog even gestopt om wat foto’s te maken van het uitzicht. Je raakt niet uitgekeken.

Vandaag, maandag zoals gezegd een lopende verkenning van de berg. We zijn niet voornemens de hele berg op te wandelen want dat bewaren we voor donderdag onder het mom Save the best for last 🙂 We kijken wel hoe ver we komen vandaag.

We starten bij de camping en lopen direct de berg op richting bocht 21. Dat was best een steil stukje en Kitty twijfelt of ze wel door wilt gaan hoor ik later van haar. Het is een bikkel en ik ben super trots op haar want ze loopt namelijk gewoon door. Het eerste stuk is ook wel meteen het steilste stuk van de hele route. Onderweg raken we aan de praat met een vrouw die in haar eentje wandelt. Het is haar derde keer dat ze meedoet. Bij bocht 20 wacht ik op Kitty en loopt zij door. Ik lees later op Facebook dat ze Marleen heet. We drinken water en praten met andere mensen die daar in de bocht zitten. Hoe eenvoudig is het om een praatje te maken blijkbaar. Kitty en ik lopen door en spreken af dat we ieder ons eigen tempo gaan lopen donderdag. Dat blijkt toch wel het fijnste te lopen maar voor nu blijven we toch een beetje bij elkaar. Onderweg komen we natuurlijk niet alleen wandelaars tegen maar ook fietsers. Als die omhoog gaan hebben ze het echt zwaar maar als je ziet hoe hard ze naar beneden gaan… Kitty kijkt regelmatig de andere kant op, ze kan het niet aanzien. We komen samen tot aan bocht 15 en zien dat we dan bijna op een kwart van de route zitten. Na een uur wandelen en twee pauzes vinden we het wel even genoeg en beginnen aan onze tocht naar beneden. Dat blijkt wel wat lastiger te zijn dan omhoog! Ik voel het met name in mijn knie waar ik wel een brace om heb. Omhoog heb ik daar erg veel steun aan maar naar beneden heb ik er eigenlijk niets aan. Gelukkig hoeven we donderdag alleen maar naar boven te wandelen want naar beneden gaan we met de kabelbaan. 

Die kabelbaan moet ik trouwens nog even inspecteren. Maartje, mijn lieve fysio, vroeg zich af of het dichte of open bakjes waren. Ik had er nog niet over nagedacht totdat zij erover begon. Bedankt Maartje ;-)… Aangezien ik hoogtevrees heb, hoop ik dat het dichte bakjes zijn maar who knows? We zullen het zien of ik er wel in durf.

Over hoogtes gesproken. Als je die berg opwandelt krijg je pas een idee van de hoogteverschillen. Op het stuk wat we nu gewandeld hebben stijgen we meer dan 300 meter!

Ondertussen zijn we weer beneden aangekomen en bikkels als we zijn besluiten we door te lopen naar de supermarkt. Dat is een goede coolingdown. We halen brood voor de lunch en dat is maar goed ook want Lars, die zit nog steeds te studeren bij de tent, krijgt inmiddels honger denk ik . want die Whatsappt waar we blijven.

Na de lunch doe ik nog even een schoonheidsslaapje maar als ik in de gaten krijg dat dat niet helpt ga ik nog een beetje zitten werken aan de foto’s van de bruiloft die ik kort geleden geschoten heb. Lars zit ook nog te werken en Kitty leest een boekje. Kitty is de enige die wijs is deze vakantie, want dat moet ik natuurlijk ook niet vergeten dat het ook vakantie is!

De weersverwachting voor de komende donderdag is wisselvallig met af en toe een bui. We gaan het meemaken!