De kracht van de herinnering

Vandaag is het zaterdag 9 juni en ik zit wederom achterin de auto samen met de koelbox die het niet meer doet en onze hoofdkussens. Het hoofdkussen van Lars ligt achterin de aanhanger deze keer.

Lars en Yannick zijn gisteren al vertrokken naar Nederland want Lars heeft dit weekend een kennismaking met de organisatie waar hij voor gaat werken in Italië deze zomer. Deze terugreis worden we vergezeld door Ralph. Kitty is net aan de beurt met sturen, we zijn inmiddels een kleine twee en een half uur onderweg.

De afgelopen week was heel bijzonder. Het begon in de regen en dat heeft zich de rest van de week nog regelmatig herhaald. Vrijdag, gisteren dus, was het de hele dag droog en dat kwam heel goed uit zodat de tent goed kon drogen. Dat laatste was goed gelukt totdat we gingen eten rond een uur of acht ’s avonds… Toen kwam het weer met bakken uit de hemel helaas. De tent moest daarom vanochtend redelijk klam ingepakt worden. Er staat ons nog wel een uitdaging te wachten als we straks thuis zijn. We hebben nog steeds geen ‘empty-nest-syndrome’ maar we zullen de kinderen straks wel missen als we de tent in de achtertuin moeten laten drogen 😉 Volgens mij is het beter weer in Breda dus dat komt wel goed. Als er overigens nog iemand is die onze tent wilt hebben, just let me know!

Een bijzondere week dus. De hele sfeer rondom Alpe d’Huzes is fijn. Er is verbondenheid want iedereen is er voor de hetzelfde doel en in principe met dezelfde motivatie. De een heeft zelf kanker, de ander heeft een vriend, kennis, partner, familie die daarmee geconfronteerd is.

De camping staat vol met Nederlanders en dus overal waar we gaan zien we Nederlanders. Was ik van de week al schreef, als je iemand tegenkomt, zeg dan Hallo in plaats van Bonjour dan zit je 99 van de 100 keer goed. De hele berg en omgeving is overgenomen door de Nederlanders en de Fransen ondergaan het gelaten. Ze hebben hun chauvinisme opzij gezet en heten ons welkom. Het zal wel door het prachtige doel komen denk ik.

Ik merk zodra de donderdag dichterbij komt, ik het steeds spannender vind worden. Wat vind ik dan spannend? Geen idee! Het is een dag waar we al meer dan een half jaar naartoe leven. Waar we allerlei activiteiten voor georganiseerd hebben om geld op te halen. En blijkbaar zijn er velen met ons die het best wel spannend vinden merk ik aan de berichten die langzaam binnenkomen. Vanuit allerlei hoeken komen berichten met als doel ons een hart onder de riem te steken. Fantastisch! Wat een heerlijk goed gevoel geeft dat en wat doet het ons goed. Iedereen leeft met ons mee.

Dinsdagavond komen Remy en Daniëlle aan en woensdagavond zijn ook Ralph en Yannick gearriveerd. Die avond brengen we twee van de drie auto’s naar boven op de berg zodat we na het beklimmen de volgende dag ’s avonds weer naar beneden kunnen want tegen die tijd is de kabelbaan alweer gesloten.

Donderdagochtend half drie in de ochtend gaat de wekker. Als een geoliede machine staan we in onze koerskleding te poseren voor de groepsfoto en zijn we daarna onderweg naar het dorp Bourg d’Oissans samen met de rest van de campinggasten. Lars en Ralph worden bij de hardlopers gezet omdat zij het voornemen hebben drie keer de berg op te lopen. Wij, Kitty, Yannick, Daniëlle en ik, staan tussen de wandelaars te wachten op het startsein. Onderweg naar het dorp begon het te miezeren en inmiddels is het een aardige bui geworden. De poncho’s hebben we gelukkig niet voor niets meegenomen 😉 De sfeer is gelaten maar je merkt dat iedereen het wel een beetje spannend vind.

4u45 lopen we voorbij de start en beginnen wij onze wandeling van 14,5 kilometer. Remy zwaait ons uit en maakt ondertussen foto’s. Die zijn dus mislukt… Zwaaien en fotograferen gaat niet samen. Dat was ik hem vergeten te vertellen 😉 Overigens zijn de andere foto’s wel gelukt. Toen heeft ie namelijk niet staan zwaaien.

Ik merk dat ik de wandeling grotendeels in gedachten doorbreng. Soms een praatje met iemand om je heen en soms ook in gedachten. Er wordt gelachen en gehuild. We hebben met z’n vieren afgesproken dat we elke twee bochten op elkaar wachten. Uiteindelijk hebben we Daniëlle en Yannick vooruit gestuurd want op een gegeven moment moesten ze wel erg lang op ons wachten. Kitty wil dat ook ik doorloop maar ik ben eigenwijs (eigenwijs is ook wijs want samen uit-samen thuis) en blijf bij mijn meisje in de buurt. Elke twee a drie bochten wacht ik op haar.

De hele wandeling voelt als een soort meditatie. Ik ben erg bezig met de mensen dichtbij mij die ik enorm mis zoals mijn moeder (die aan kanker is overleden), mijn vader en Tristan maar ook alle andere mensen die ons zijn ontvallen. Er zijn er ook genoeg die op dit moment vechten tegen die ziekte, zoals ikzelf, maar ook de mensen die er tegen gevochten hebben en de strijd gewonnen hebben zoals Ely, mijn schoonmoeder. Iedereen komt voorbij en dat is goed. Zoals het thema luidt van deze editie van Alpe d’Huzes “De Kracht van de herinnering”. Het is goed om regelmatig stil te staan bij degene die je moet missen. Daar hoef je niet altijd verdrietig bij te voelen maar deze donderdag komt het wel even wat meer binnen. Regelmatig loop ik met tranen in mijn ogen en op het moment dat ik dit schrijf begint het weer. Ik laat het maar komen want blijkbaar is dat nodig en het voelt goed.

De laatste paar bochten merk ik dat Kitty het zwaar heeft. Ik probeer haar er doorheen te praten en dat lukt, ze luistert een keertje naar mij ;-). Samen komen we er wel en samen gaan we straks de finish over lopen. Vlakbij de finish zien we Remy langs de kant staan. Ik ren naar hem toe en val in zijn armen. De tranen rollen over mijn wangen. Tranen van opluchting maar ook verdriet en vreugde door elkaar. De emoties komen los zodra ik hem zie. Een stukje verder zien we Daniëlle en Yannick staan en weer gebeurd hetzelfde, wat ben ik trots op hen! Ik besluit uiteindelijk met Kitty de foxtrot te dansen als we over de finish gaan en natuurlijk doet Kitty gewoon mee.

Wij zijn gefinisht en mijn telefoon gaat. Mijn grote broer Guus belt mij om ons te feliciteren met onze overwinning, wat geweldig!! We krijgen diverse berichten van mensen om ons te feliciteren, wat gaaf! Alleen al dat gevoel doet met mij dat ik nog een keer wil gaan lopen. De jongens (Lars en Ralph) zijn met hun tweede beklimming bezig en we besluiten op hun te wachten. Op het moment dat zij gefinisht zijn gaan we even wat drinken en eten. Mijn voeten doen nog erg zeer dus ik besluit uiteindelijk toch maar om boven te blijven tot grote geruststelling van Kitty.

Halverwege de middag besluit ik toch met de kabelbaan af te dalen tot bocht 7 om de berg nog voor een derde te beklimmen zodat ik met de saamhorigheidsklim mee kan doen. Remy besluit om met mij mee af te dalen zodat ik niet alleen in zo’n idioot kabelbaan dingetje hoef te zitten. Kitty en Daniëlle gaan ook mee, wat enorm lief!! Als ik er ben, blijven zij zitten en gaan weer met dat ding omhoog en ik ga lopen wat heerlijk voelt overigens. Ik ben aangekomen in het dorpje Huez tussen bocht 6 en 7. Wie kom ik daar tegen? Yannick loopt daar in zijn eentje want hij heeft Lars en Ralph vooruit gestuurd. Dat tempo kon hij niet bijhouden. Ik zie dat Yannick er een beetje doorheen zit en besluit daarom met hem mee te lopen. Samen lopen we naar bocht drie waar de saamhorigheidsklim zou moeten starten. We zijn een uur te vroeg maar dat vond Yannick niet erg want dan kon hij wat uitrusten waar hij wel aan toe is. Nadat we denken dat de fietsers en de hardlopers van de laatste klim er zijn lopen we mee en komen we Kitty in bocht 1 tegen. Die stond ons daar op te wachten om het laatste stukje mee te lopen, wat fijn!

Vlak voor de finish staan Ralph, Daniëlle en Remy ons op te wachten en wat geweldig is dat als we met zijn zessen de finish over lopen. Echt zo fantastisch gevoel van saamhorigheid is dat. Lars kon er niet bij zijn en stond langs de kant want die zat er echt doorheen maar in gedachten heb ik hem meegenomen.

Deze dag is geweldig geweest en alhoewel ik weet dat dit niet is waar we het voor deden, het ophalen van zoveel mogelijk geld is het uiteindelijke doel geweest natuurlijk, heeft mij dit een waanzinnig goed gevoel gegeven. Doordat ik dit met mijn gezin gedaan heb, zie ik het positieve van de dingen weer in. Je moet vechten om iets te bereiken maar als je dat dan hebt bereikt dan is dat toch fantastisch! Ik merk nu dat deze Alpe mij kracht heeft gegeven om door te gaan. Ik heb mensen gezien die het echt niet meer zagen zitten om verder te gaan maar toch deden ze het. Ik heb kinderen van 7 of 8 gezien die ik na iedere bocht weer tegen kwam, zo langzaam fietste ze, die door gingen en niet van opgeven wisten. Opgeven is geen optie is niet zomaar een kreet, het is misschien wel het belangrijkste wat ik deze dagen geleerd heb. Ik ga niet opgeven maar ik vecht voor wat ik waard ben. Ik wil niet halverwege de berg opgeven, zo ook in het echte leven wat straks weer begint. Ik moet doorgaan voor Kitty en mijn kinderen maar vooral voor mezelf.

Op dit moment voel ik mij onoverwinnelijk en dat gevoel zal misschien soms minder worden maar ik denk dat het wel even aanhoud. Ik ben er nog niet klaar mee!

Door alle acties die we hebben georganiseerd met als laatste een “tikkie actie” hebben we uiteindelijk meer dan 8700 euro opgehaald. 8700 euro die gebruikt gaat worden voor kankeronderzoek. Een bedrag waar mijn persoonlijke toestand als kankerpatiënt misschien niet beter van gaat worden maar anderen kunnen hier goed mee geholpen worden. Een waanzinnig bedrag wat mij vreselijk trots maakt.

Trots ben ik ook op mijn gezin. Wat een geweldig stel mensen heb ik om mij heen en wat een geweldige prestatie hebben zij ook neergezet. Ook Remy die niet mee omhoog is gelopen maar voor de broodnodige support heeft gezorgd en stiekem ook een kilometer of 16 heeft gelopen. Femke en Stefanie mag ik ook niet vergeten. Zonder hun support vanuit thuis was het voor Ralph en Yannick ook veel moeilijker geweest. Ik heb ze wel gemist maar ik weet dat ze in gedachten bij ons waren.  En weet je wat nu zo fantastisch is? Kitty en de jongens hebben gezegd dat ze volgens jaar gewoon weer mee gaan doen! We hebben wel besloten om dan een huisje op de berg te nemen in plaats van te kamperen.

Jammer en eigenlijk heel triest is dat het helaas nodig is om dit de komende jaren te blijven doen want er is veel, heel veel geld nodig om ons doel te bereiken namelijk niemand meer dood aan kanker!

Ik heb dus bedacht dat ik volgend jaar ook weer van de partij ben en voor zolang ik het kan elk jaar wat mij betreft.

Alpe d’Huez, tot volgend jaar!!