De titel doet geloven dat ik het zwaar heb maar dat is soms ook zo. Ik zeg dat niet om zielig te doen maar ziek zijn kost nou eenmaal heel veel energie! Moe zijn hoort bij de naweeën van de chemo en het zijn de bijwerkingen van de medicijnen die ik nu krijg. Daarnaast heb ik nogal wat zorgen en loop ik vaak te piekeren wat ook de nodige energie kost. Deze moeheid is niet op te lossen door eerder naar bed te gaan of overdag even een powernap te doen. De moeheid is er gewoon en er is een gerede kans dat die nooit meer weggaat.

Vandaar deze “charmante” foto. Deze laat goed zien hoe ik mij regelmatig voel. Vermoeid, zowel fysiek als mentaal. KWF vroeg mij overigens deze foto te nemen en door te sturen. In een volgend blog kom ik daar nog wel op terug.

Maar wat ik doe om deze moeheid te verslaan?

Ik sport twee keer in de week samen met mijn fysio Maartje in de sportschool en daarnaast ga ik, althans dat probeer ik vaak, minimaal nog een keer zelf sporten. Dan ga ik meestal spinnen maar soms ga ik ook in de fitnesszaal boven. Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe sport ontdekt, Padel. Hartstikke leuk, speel je met zijn vieren dus nog gezellig ook. Ik bak er nog niet veel van maar ben lerende. Dus tot nu toe doe ik dat ongeveer één keer in de week. Van al dit sporten word ik natuurlijk ook moe maar dat is andere moeheid. Dat is lekker en die helpt mij weer om mijzelf beter te voelen.

Verder probeer ik zoveel mogelijk mijn planning aan te houden en goed mijn bezigheden over de dag en week te verdelen. Dit is soms best lastig want ik heb natuurlijk geen controle over de agenda van mijn leerlingen. Maar als ik bezig blijf zorgt dat wel weer voor wat (soms positieve) energie en hoef ik mij niet over te geven aan de vermoeidheid. Natuurlijk neem ik ook elke dag de tijd om te rusten. Als ik dat doe voel ik mij echt een ouwe zak, maar ja wat wil je, ik ben ook geen achttien meer …

Vandaag kreeg ik een nieuwsbrief van KWF met daarin een artikel over dit onderwerp (lees het hier). Het blijkt dus zo te zijn, wat ik al vaker had gehoord, dat vermoeidheid heel erg vaak voorkomt bij (ex-)kankerpatiënten. Lieke heeft het ook al vaker gezegd dat dat zo is. Ik moet haar toch maar een keer gaan geloven…

Het is vandaag dinsdag 3 juli en het is wederom even geleden dat ik iets heb geschreven. Gisteren werd mij gevraagd of ik gestopt ben met mijn blog maar niets is minder waar. Soms heb ik gewoon even niets te vertellen of heb ik er geen zin in 😉 Vandaag heb ik dus wel wat te vertellen en heb ik daar zin in. Vorige week heb ik mijn eerste Padel toernooi gespeeld, een bruiloft gefotografeerd en gisteren een overheerlijke lunch met mijn grote zus gehad!

Zoals gezegd heb ik vorige week ook weer een uitslag gekregen. Er zijn een paar scans gemaakt en natuurlijk moesten ze ook weer bloed hebben dus dat hebben ze ook onderzocht. Gezien mijn huidige situatie was de uitslag goed nieuws. Op de scans zijn geen actieve uitzaaiingen te zien en de psa was nauwelijks gestegen. Het feit dat er in de lymfe iets gebeurd was nog niet alarmerend maar wel reden om op redelijk korte termijn weer bloed te laten controleren. De klieren in de buurt van de prostaat zijn namelijk iets vergroot. Daarom mag ik over een week of zes weer bloed afstaan en is het weer afwachten. Een aantal weken daarna mag ik ook weer een scan laten maken. Ik kan niet wachten.

Ik leef op dit moment van controle naar controle. Het feit dat de lymfe opgezet zijn baart mij wel zorgen want dat hoort niet. Wat zou dat dan zijn? De oncoloog is niet heel erg ongerust dus ik moet in haar geloven maar het voelt een beetje als jezelf voor de gek houden want je weet dat het niet goed is. Het kan ook zijn dat ze mij vooral gerust wilt stellen en geen paniek zaaien als dat (nog) niet nodig is. Afwachten is het advies en dat doen we maar zo goed en zo kwaad als het kan. Iedere controle is het weer spannend. Daar zal ik mee moeten leren leven.

Tot een volgende keer!