Vroeger dacht ik altijd dat rouwen alleen maar met de dood te maken had. Nou ja vroeger… tot voor kort. Rouwen hoeft niet alleen met de dood te maken te hebben. Rouwen is afscheid nemen van iets wat je dierbaar is. Ik weet niet of dat de juiste definitie is maar volgens mij kom ik een eind.
Het is woensdagochtend, 11 juli 2018, ongeveer 10 uur. Gisteren heeft Kitty slecht nieuws gekregen. Een collega van haar is onverwacht overleden. Ze laat een kindje van zeven achter. Wat moet dat vreselijk voor dat kind zijn. Ik leef intens mee met Kitty en haar collega’s. Ik ken haar alleen van naam maar door alle verhalen van Kitty voelt het alsof ik iemand verlies die ik goed ken. Dat is te danken aan de openheid die Kitty altijd heeft gehad over veel van haar gebeurtenissen van het werk waar ze thuis graag over verteld. Zoals gezegd ken ik haar collega niet maar ik weet dat de wereld een mooi, lief en zorgzaam mens is verloren! We zullen je missen…
Rouwen is voor mij op dit moment afscheid nemen van een vorig leven. Een leven van voor de kanker. Een leven wat nooit meer terugkomt. Rouwen is denk ik ook het leren omgaan met de nieuwe situatie die is ontstaan na een gebeurtenis, zoals in mijn geval ziek worden.
Dus ik ben nu al anderhalf jaar aan het rouwen. Staat daar een maximale tijd voor? Ik zou het de experts moeten vragen maar ik denk het niet. Ben je überhaupt weleens klaar met rouwen? Is het terugdenken en heel erg missen van iemand, nadat deze 20 jaar geleden is overleden, ook rouwen of heb je dan gewoon verdriet? Heb je het dan een plekje gegeven en ga je verder met je leven? Sta je dan af en toe even stil bij diegene die je mist? Dan heb je het over een persoon maar werkt dat hetzelfde als je het hebt over mij, dus als je ziek bent?
Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat rouwen een proces is waar we allemaal vroeg of laat mee te maken krijgen. Eigenlijk vind ik dat ik mijn portie wel gehad heb met de mensen die ik nog elke dag mis maar blijkbaar heeft het lot anders bepaald. Ik kan niet wachten tot de dag dat ik daarmee klaar ben.
De afgelopen dagen zijn niet leuk geweest. De hormonen zijn weer flink bezig geweest en hebben mijn gemoedstoestand aardig weten te beroeren! Nadat ik vorige week donderdag en vrijdag twee hele leuke dagen heb gehad met alleen maar leuke dingen, kreeg ik het vrijdagmiddag ineens heel erg kwaad. Ik werd heel erg emotioneel maar ook boos en gefrustreerd. Dat gevoel heeft een aantal dagen huis gehouden in mijn hoofd en gisteren was ik het grotendeels kwijt. Ik ben mij steeds beter bewust van wat zwangere vrouwen te verduren moeten hebben. Die emo buien schieten alle kanten op… 😉 Als ik een dergelijke bui heb, zit ik mij daar ook over op te winden. Wat dat betreft ben ik er zo klaar mee maar ik ben bang dit niet de laatste keer was.
Zoals gezegd voelde ik mij gisteren alweer een stuk beter. Het vreselijke nieuws kwam erg hard binnen maar Kitty had wel besloten toch met onze plannen van de avond door te gaan. We wilden naar Palm Parkies in het Valkenberg en ik ben blij dat we dat gedaan hebben. Ik zag dat Kitty het ook erg gezellig had en het was goed om heel even te lachen en te kletsen alsof er eventjes niets aan de hand was. Ik ben blij en trots op mijn kinderen dat ze er altijd voor ons maar nu vooral voor Kitty zijn. Het zijn schatjes!
Ik hoop dat Kitty en haar collega’s de komende tijd de kracht kunnen vinden, zowel bij elkaar als afzonderlijk, om dit verlies een plekje te kunnen geven!
In gedachten ben ik bij jullie!
