Vandaag zei ik dat aanstaande maandag mijn haar weer geknipt wordt en de leerlingen die in de auto zaten moesten giegelen. The story of my life…

Vandaag een wat luchtiger onderwerp: Over haar!

Nee niet over haar maar over wat er op je hoofd zit of zou moeten/kunnen zitten…

Ik heb altijd wel een volle kop met haar gehad. Zoals je op de foto kunt zien zat er aardig wat op mijn hoofd. Er is zelfs een tijd geweest dat ik een permanent heb laten zetten. Alleen de bovenkant want dat was toen in de mode, ik was een jaar of zestien. Een merk-spijkerbroek met een super dun riempje en een trui met v-hals van Jolly Jeans waren eveneens in de mode. Goddank heb ik daar geen foto’s van.

In de loop der jaren is het steeds verder uitgedund. Op een gegeven moment kreeg ik als nieuwsjaarswens “Gelukkig nieuwshaar”. Of het een verspreking was of een bewuste actie dat zal ik nooit te weten komen.

Ik heb er nooit moeite mee gehad dat ik minder haar kreeg. Beter nog, ik maak er graag zelf grapjes over. Mijn haargrens liep langzaam maar gestaag steeds verder terug. Er is mij altijd verteld dat vanwege het Indonesische bloed ik óf kaal zou worden óf in snel tempo grijs zou worden. Naar mate ik steeds minder haar kreeg, ontdekte ik ook steeds meer grijze haren. Dus het werd een race tegen de klok, wat zou er eerder zijn? Kaalheid of grijze haren. We zullen het nooit te weten komen maar ik denk eigenlijk dat de oorzaak van mijn grijze haren niet mijn bloed was maar de kinderen maar dat terzijde 😉

Toen werd ik ziek. De oncologisch verpleegkundige vroeg op een gegeven moment of ik behoefte had aan een pruik. Kitty en ik hebben daar smakelijk om gelachen! Ik denk dat de mensen erg raar hadden opgekeken als ik ineens met een volle bos met haar zou komen aanzetten. Als ik al serieus genomen werd, zou dat op dat moment acuut stoppen 😉 Dus nee ik sla even over maar bedankt. Ik heb er dus nooit een probleem van gemaakt dat mijn haar op een gegeven moment door de chemo zou gaan uitvallen. Tot het moment dat ik wakker word en ik vind een paar plukken haar op mijn kussen. Dat was wel even schrikken voor ons beiden. Het feit dat het uitvalt vind ik niet erg, dat gebeurd en dat groeit nog wel een keer aan, maar je wordt even met je neus op de feiten gedrukt dat je ziek bent. Dat je troep in je lichaam krijgt die ervoor zorgt dat onder andere je haren uitvallen. Ik had nog meer bijwerkingen maar dit was erg confronterend. Het is echt rotzooi! Op het moment dat Charlene mijn haar kort daarna helemaal afschoor vond ik dat ook lastig maar ik had het inmiddels geaccepteerd. We hebben er met z’n drieën om gelachen en grapjes gemaakt tijdens het scheren. Het komt vanzelf wel weer terug.

Tussen de twee chemo’s in, groeide het uiteindelijk wel even terug en wat bleek, het was helemaal grijs en stug! Dat was wel erg raar maar dat heeft niet lang geduurd. Door de tweede chemo viel het ook weer uit.

Inmiddels heb ik weer wat haar op mijn hoofd en vind ik het alleen maar lastig. Het kan mij niet kort genoeg zijn en zeker als het zo heet is als nu.

Dus kom maar op Charlene, aanstaande maandag mag je weer alles eraf scheren!