Het eerstvolgende bericht kreeg al een beetje vorm in mijn hoofd de afgelopen weken maar dat moet even wachten ben ik bang.

Schrik niet, ik heb geen slecht nieuws maar ik heb helemaal geen nieuws wat ik eigenlijk nog erger vind. Ik zal proberen het kort te beschrijven wat er gebeurd is want ik moet eigenlijk zo weg 😉

Afgelopen donderdag, 9 augustus, moest ik bloed laten prikken voor de volgende controle. PSA en Testosteron zijn m.i. de belangrijkste waardes maar er wordt nog veel meer onderzocht waar ik geen verstand van heb. Voor het gemak laat ik mij prikken in Breda.

Dinsdag 14 augustus heb ik een telefonische afspraak met mijn arts over de uitslag. Zo’n telefonische afspraak is altijd heel erg vaag, je weet nooit wanneer ze bellen. Dat alleen al is vreselijk irritant maar ik hoef ieder geval niet heen en weer naar Rotterdam, dus dat scheelt dan ook weer. Na het lezen van onderstaand verhaal zal je begrijpen dat ik voorlopig genezen ben van telefonische afspraken dus de volgende keer rij ik gewoon weer heen en weer tussen Rotterdam en Breda!

Ergens rond een uur of drie word ik gebeld. Ik zat toen al een poos in spanning, wat ik altijd zit voor zo’n uitslag, en de spanning werd er niet minder om. Niet alle uitslagen waren namelijk binnen! Uitgerekend de PSA en de Testosteron waren nog niet doorgestuurd door het Amphia (Breda). Laten we nog even bellen als ik die waardes binnen heb en ze wijken af van de vorige waardes, anders bellen we niet. Dat was ongeveer de afspraak waarvan ik later spijt kreeg. Ik weet nu even niet waar ik aan toe ben. Ik leef iedere keer weer naar een controle toe met angst. Angst om te horen dat de waarden weer gestegen zijn. Angst dat ze gaat zeggen dat de hormonen niet meer hun werk doen. Angst om te horen dat we toch maar een nieuwe behandeling moeten starten waardoor we in de volgende fase terecht komen.

Dus ik zit vervolgens nog steeds in onzekerheid. Het is inmiddels woensdag. Na een gebroken nacht ga ik naar Maartje en heb eigenlijk alleen maar zin om te huilen. Huilen van boosheid, angst, verdriet etc.. Ik vertel dat tegen Maartje en we besluiten om even in haar kantoortje te gaan kletsen. Dit lucht op en ik ga na een half uurtje weer naar huis. Niet gesport maar wel enigszins tot rust gebracht. Dank je wel Maartje!

Ik bel ondertussen het EMC met de vraag of er al iets bekend is en ondertussen heb ik besloten dat ik hoe dan ook mijn arts wil spreken. Na een interessant telefoon gesprek met de grootste klootviool van Rotterdam wordt ik terug verwezen naar het Amphia! Vraag daar maar of ze jouw uitslagen al hebben en laat ze dat maar naar ons faxen. Oftewel ik moet hun werk gaan doen. Verstikt door de emotie kom ik niet meer uit mijn woorden en gooi de spreekwoordelijke hoorn erop. In werkelijkheid gooi ik mijn telefoon kwaad op tafel, sorry Remy, waarbij op hetzelfde moment de verbinding wordt verbroken. Zelfde effect… De telefoon doet het overigens nog.

Uiteindelijk bel ik het Amphia. Een zeer bereidwillige en brgipvolle jongedame staat mij te woord, wat een verademing! Zij verteld mij dat e inderdaad alle uitslagen binnen hebben maar die mogen ze niet aan de patiënt doorgeven wat ik wel begrijp. Ze faxen het direct door naar Rotterdam maar ondertussen moet ik beginnen met werken, ik bel het EMC in de middag wel.

s’-Middags bel ik het EMC. De klootviool van vanochtend is blijkbaar vrij of misschien is ie wel ontslagen(!). Een dame staat mij te woord en weet mij te vertellen dat ze inderdaad de uitslagen compleet hebben. Maar dan… Volgende week dinsdag kan de dokter u bellen… Wat er dan gebeurd mag ik hier niet schrijven, mijn blog zal worden gecensureerd en misschien wel offline gehaald maar het was niet erg netjes. Kort en goed; ik heb duidelijk gemaakt dat dat niet gaat gebeuren en uiteindelijk wordt ik dus vandaag (donderdag) teruggebeld. Hoe laat weten ze niet maar hoe dan ook ga ik dus vandaag eindelijk mijn uitslag te horen krijgen.

Je kunt je voorstellen dat mijn zeer positieve gevoel over de dokter en het EMC een flinke deuk heeft opgelopen. Tot nu toe loop ik nog steeds met de spanning rond die altijd gepaard gaat rond zo’n controle maar het voelt logischerwijs nog veel erger. Voor het hetzelfde geld ga ik straks horen krijg dat er niets aan de hand is, de waardes zijn nog steeds acceptabel bla die bla maar daar gaat het niet om. Vertrouwen in je arts en in het ziekenhuis is toch zo vreselijk belangrijk! Als dat een knauw krijgt, wat dan? Ik zou bijna zeggen, zoek het lekker uit daar in Rotterdam, ik ga lekker terug naar het Amphia. Alleen zijn ze wat prostaatkanker betreft echt een stuk verder en krijg ik als het goed is een betere behandeling dan ik in Breda zou kunnen krijgen, althans dat is mij tot nu toe steeds beloofd.

Ik ga het zien.