Wat begon als een vervelende dag is uiteindelijk wel geëindigd als een goeie dag. Een dag met letterlijk een gouden randje. Het begin allemaal met vier uur vasten en eindigt met een geluksmomentje.

Vandaag, dinsdag 4 september, is het weer tijd voor een ct-scan. Om half elf zou deze gemaakt worden in Rotterdam maar er was mij verteld dat ik vier uur van te voren nuchter moest zijn. Dat betekent vanaf een uur of half zeven geen eten meer. Ik kwam om 7 uur uit mijn bed…

Ik begin de dag vol goede moed met een Dolce Gusto Grande en laat het daarbij. De bidon wordt goed gevuld met water dus ik hoef niet bang te zijn dat ik ga uitdrogen.

Theo zou Theo niet zijn als ik veel te vroeg vertrek naar Rotterdam maar later blijkt dat dat wel een goede zet is geweest. Er staat file op de snelweg en ook in de stad is het heel erg druk. Maar ja, wanneer niet zou ik bijna zeggen…

Aangekomen bij het EMC heb ik snel een plekje gevonden en heb ik zelfs nog even tijd over. Gelukkig heb ik mijn e-reader mee dus tijd om een stukje te lezen. Het infuus wordt door een zeer kundige dame geprikt. Ik voel hier niets van en hij zit dus in één keer goed. Wat heerlijk als ze zo goed hebben geoefend want ik maak weleens anders mee.

Het flesje water wat ik kreeg is inmiddels op als ze mij komen halen voor de scan. De laatste keer was ik enorm misselijk geworden tijdens de scan dus ik geef dat nog even aan in de hoop dat ze er iets op weten. Het feit dat ik nu niets heb gegeten van te voren moet ervoor zorgen dat ik er minder last van heb is de conclusie. We gaan het meemaken, denk ik bij mezelf. Wat ik erg lief vond en heel erg waardeer is toen ze zei dat ze er even bij zou blijven staan als ze de contrastvloeistof zouden aanzetten. 

Helaas werd ik wederom best wel misselijk en het lastigste vind ik nog als ik mijn adem in moet houden terwijl je eigenlijk kots-neigingen krijgt. Ik ken niemand die dat erg plezierig vind. Ik kan de verpleging ook niets kwalijk nemen, ze doen zo hun best het mij naar de zin te maken. Gelukkig duurt het allemaal niet zo lang en voor ik het weet sta ik alweer buiten. Het bloedprikken is met zo’n infuusding in je arm ook geen enkele moeite meer dus ik sta ook hier zo weer buiten, maar nu letterlijk.

Al met al hebben ze het wel voor elkaar in het EMC. Het is best wel een groot ziekenhuis maar het loopt allemaal gesmeerd. Je wordt vriendelijk en kundig geholpen, althans zolang je ze niet aan de telefoon hebt.

De vooruitzichten van de ochtend waren een beetje dubbel. Ik zag er niet vreselijk tegenop, behalve dat ik bang was weer vreselijk misselijk te worden. Uiteindelijk viel het me wel mee. Na de drukte van de stad achter mij gelaten te hebben ben ik in een mum van tijd weer thuis. Onderweg de broodjes gegeten die ik had meegenomen want ik had me toch een honger! Of ik bedoel eigenlijk, ik had enorme trek. Honger hebben ze in Afrika hoor ik mijn moeder zeggen…

In de loop van de middag word ik uitgenodigd om een bagel te eten in de stad. Altijd leuk en gezellig en aangezien ik nog wat tijd over heb ontmoet ik Bianca bij Bagels & Beans. Heerlijk een uurtje in de zon gezeten terwijl ze onweer hadden voorspelt!! Je krijgt wat je verdient hè, zeggen ze weleens 🙂

Daarna direct door voor de twee uurtje lesgeven en tijdens het eerste uurtje kwam ik zo’n mooie lucht tegen! Olga vond dat ik groot gelijk had om er een foto van te maken. Wat een geluksmoment is dat! Zo’n mooi afgetekende wolken met de zon erachter, prachtig! Een mooi cadeautje waar ik echt blij van word!

Nadat Kitty en ik gegeten hebben en de dag even doorgenomen hebben ben ik moe. Moe maar voldaan! Uiteindelijk een heerlijke dag wat ik niet had verwacht!

Volgende week een spannende week maar ook de week daar naartoe overigens. Zonder zielig te doen zal het wel weer een week van piekeren en zorgen zijn. Weinig slapen dus wellicht laat ik nog een keer van mij horen ;-). Dinsdag de uitslag, donderdag Tristan..

We houden de moed erin, vandaag is in ieder geval in the pocket. Die nemen ze mij niet meer af!!