Zaterdag 13 september 1997, Tristan Nolan van Velthuijsen wordt geboren. Heel eerlijk weet ik niet meer of het ochtend of middag was. Ook weet ik niet hoe groot hij was of hoeveel hij woog, dat zijn moeder dingen ;-). Ergens heb ik zijn geboortekaart maar die zit in één van de verhuisdozen. Ik ben er die dag niet helemaal bij met mijn hoofd want ik ben in de wolken. Behalve dan natuurlijk dat hij geboren werd, dat ik net als bij Remy toen spontaan begon te huilen van blijdschap en dat ik de navelstreng heb doorgeknipt :-).

Een mooi kindje is geboren, net zo mooi als zijn grote broer Remy. Remy is nu vier jaar en is heel erg nieuwsgierig naar zijn broertje. De tijd die volgt staat natuurlijk in het teken van Tristan maar daarbij wordt Remy niet vergeten. We betrekken hem in alles rond Tristan en hij krijgt regelmatig hele belangrijke dingen te doen.

Wat ik mij nog herinner is dat Tristan geen echte huilebalk was behalve als er wat te mekkeren viel natuurlijk. Baby’s huilen als ze willen eten, niet kunnen slapen en hebben gepoept. Dat is ongeveer het enige wat ze doen; slapen, eten en poepen. Ook al is dat het enige waar hun kleine wereldje om draait; het blijven kleine wondertjes met super kleine vingertjes en kleine teentjes en een lief klein neusje. Daar moet je gewoon van houden, je hebt geen andere keus!

Minimaal één keer per nacht wordt Tristan wakker en dan heeft hij natuurlijk honger. De ene keer ben ik de pineut en de andere keer mag zijn moeder eruit dus dat is eerlijk verdeelt maar ik doe het vooral in het begin natuurlijk omdat Patty net bevallen is. Mijn nachten zijn daardoor gebroken waar ik op die leeftijd nog niet erg goed tegen kan. Tegenwoordig weet ik niet anders en ben ik er (bijna) aan gewend maar dat heeft een andere oorzaak. Toen had ik blijkbaar mijn slaap nog veel harder nodig, of dat vond ik althans. 

Een paar weken van geluk volgen en ik zie Remy apetrots zijn op zijn kleine broertje. Iedereen die het nog niet weet krijgt te horen dat Tristan zijn kleine broertje is en iedereen die het al wel weet krijgt het ook te horen!!

Een vierjarig jochie een baby van een paar weken de fles laten geven is best wel eng maar we zitten er bij dus wat kan er gebeuren. Remy geniet er duidelijk zo van dat ik mij afvraag of ik hem niet ’s nachts eruit kan laten gaan om Tristan zijn flesje te geven. Die gedachte wordt door zijn moeder meteen afgeserveerd ;-). Flauw hoor!

Het is inmiddels woensdagochtend 15 oktober 1997, midden in de herfstvakantie. Die nacht word ik rond een uur of vier wakker van Tristan en ik ga eruit om hem zijn flesje te geven. Ik neem hem bij mij in bed en geef hem zijn flesje die hij gulzig naar binnen werkt. Moe maar voldaan valt ie in slaap.

‘s-Ochtends om zeven uur gaat de wekker. Tristan ligt naast mij maar ik voel meteen dat het mis is. Patty voelt het ook en we raken beide in paniek. Tristan ademt niet meer! We bellen snel 112 en het lijkt wel of de ambulance er uren over doet terwijl ze er in werkelijkheid heel snel zijn. De verplegers kunnen helaas niets voor onze kleintje doen. Tristan is in zijn slaap overleden en mocht helaas maar 32 dagen oud worden.

Vijf dagen later, maandag 20 oktober, is Tristan begraven in Rijswijk. De herfstvakantie is inmiddels voorbij en Remy gaat die dinsdag weer naar school. Het eerste wat hij tegen een moeder zegt die we tegenkomen is: “Tristan is dood”. Alsof hij zegt, Het gaat regenen vandaag.. Kinderen van die leeftijd kunnen het nog niet helemaal bevatten wat er gebeurd. Meestal komt het besef pas jaren later leren wij van diverse professionals.

We hebben voor Tristan een mooie uitvaart georganiseerd. Hij is in een prachtig wit kistje begraven. Samen met Patty heb ik hem gedragen naar zijn laatste rustplaats. Op zijn steen staat een mooi versje:

Het draait en draait
En zachtjes klinkt er muziek
Het is de kleine carrousel
Slaap zacht lieve kleine, slaap zacht

Het is een gedichtje wat op één van de felicitatie-kaarten stond die we voor zijn geboorte hebben gekregen maar in dit geval heel mooi en toepasselijk.

De periode van 15 tot en met 20 oktober is als een roes voorbij gevlogen. We kregen heel erg veel steun van familie en vrienden. Of ze nou om de hoek wonen of wat verder weg, ze waren er voor ons. Daarna val je in een groot zwart gat lijkt het wel. Tristan is begraven en het leven gaat voor de meeste mensen gewoon weer door. Zo hoort het ook te zijn maar lastig is het wel.

13 september 2018. Tristan zou vandaag 21 jaar zijn geworden. Volwassen en financieel zouden wij niet meer verantwoordelijk zijn volgens de letter der wet.

Het is al 21 jaar dat ik mij afvraag hoe had het kunnen zijn met Tristan in ons midden? Hoe zou hij eruit zien? Wat voor kattenkwaad zou hij uitgevreten hebben? Wanneer zou hij zijn eerste meisje tegenkomen zijn? Welke studierichting zou hij gekozen hebben? en nog tienduizend andere vragen… Ik zal het helaas nooit te weten komen! Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan dat kleine mannetje denk. Soms als Remy een mijlpaal heeft bereikt (studie afgerond, huis gekocht, carrière, etc) , denk ik weleens; Hoe zou dat met Tristan gegaan zijn? Hoe zou hij dat gedaan hebben?
Ook denk ik weleens; had hij hier maar bij kunnen zijn, dat had Remy erg tof gevonden hebben denk ik.

Ik zit hier nu dit hele verhaal te schrijven en hou het begrijpelijkerwijs niet droog. Door de tranen heen probeer ik zo goed en zo kwaad jullie te vertellen hoe de eerste periode was en hoe ik mij daar nu bij voel. Vandaag voel ik mij nog verdrietiger dan anders maar ik voel ook dankbaarheid. Dankbaar dat Tristan in mijn leven is geweest al is het maar heel kort. Zo veel liefde, zo’n mooi mannetje, zo’n lief broertje.

Tristan, ik had jou voor geen goud willen missen al waren het maar 32 dagen. We hebben veel te kort van je mogen genieten. In die korte tijd heb je de wereld een stukje mooier gemakt. Ik heb jou voor altijd in mijn hart gesloten jochie.

Vandaag staat er een kaarsje te branden voor jou maar in gedachten brand deze altijd!

Dank je wel dat je er was! Ik hou van jou!