Heb ik meer behoefte aan mijn geloof nu ik ziek ben? Kan mijn geloof mij helpen beter om te gaan met het feit dat ik ongeneeslijk ziek ben? Is het dat ik geloof dat ik langer te leven heb? Waar geloof ik precies in? Hoe komt het dat ik nu naar de kerk ga en vroeger er helemaal niet in geïnteresseerd was?

Vandaag is het 10 oktober. Oktober is een beetje rare maand. Het is de maand dat Tristan overleed (15e) maar ook de maand dat mijn beide ouders geboren zijn (6e en 19e). Helaas zijn ze er allebei niet meer. Ook is het de maand van hun trouwdag en laat dat nou precies vandaag zijn. Omstreeks mijn zestiende zijn ze allebei alleen verder gegaan nadat ze 28(?) jaar getrouwd zijn geweest.

Deze oktober is sowieso een beetje vreemd vanwege het weer. We hebben een zogenaamde “Indian-summer”. Hou je het ook noemt, ik vind het een cadeautje dat heerlijke weer. Inmiddels heb ik alweer wat keren op een terras mogen vertoeven in de afgelopen weken. Ik heb wel het vermoeden dat het een beetje op zijn eind loopt maar zaterdag wordt het nog stralend weer. Wat dan wel een beetje jammer is, is dat wij dan met 26 graden met dozen open te sjouwen… Geen terrasje voor ons helaas.

Vandaag geef ik jullie een kijkje in een ander aspect van mijn leven, mijn geloof.

Ik ben van huis uit katholiek opgevoed, althans mijn moeder heeft een poging gedaan. We gingen voor het eten altijd bidden en met Kerst moest ik weleens mee naar de Nachtmis. Vloeken werd in huis niet gedaan of tenminste niet toegestaan. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, bleef ik bij mijn vader wonen dus toen was dat ook over. Mijn vader was daar “niet-zo-van”. Vele jaren later ben ik Kitty tegengekomen. Kitty gaat wel regelmatig naar de kerk, deed daar ook veel vrijwilligerswerk en zodoende kwam ik er weer mee in aanraking. Ik merkte dat ik het erg plezierig vond in de kerk en heb vaak aan mijn moeder gedacht. Als ze mij nu toch eens zou kunnen zien, ze zou trots zijn! Kitty is hier voor mij een grote invloed geweest.

Een bezoek aan een kerkdienst werkt voor mij soms mediterend. Ik zeg expres soms want soms dan wordt ik helemaal niet geïnspireerd, je kan niet altijd geluk hebben… Ik kom er vaak met een gevoel van terug dat ik weer tot nieuwe inzichten ben gekomen. Dat ik geraakt ben door wat iemand heeft gezegd of dat ik er in ieder geval over na ga denken. Maar wat het meeste met mij doet is het gevoel van saamhorigheid. Je staat er niet alleen voor, dat idee. 

Heb ik daar een kerkdienst voor nodig? In basis niet maar het is soms goed om weer even wat nieuwe inspiratie op te doen. Op dit moment is het echt lang geleden dat ik bij de Ekklasia (de kerk waar wij naartoe gaan) ben geweest en ik merk dat ik wel weer de behoefte heb om weer eens te gaan. Dat moet even wachten tot we verhuist zijn.

Leef ik langer omdat ik geloof? Ik ben er niet van overtuigd dat je langer zal leven omdat je vromer leeft (of vromer lijkt te zijn). Als ik elke zondag naar de kerk zou gaan ga ik echt niet langer leven. Ik kan dit niet onderbouwen overigens want ik zou niet weten hoe 😉 maar ik denk dat dat zo is. Ik ben er wel van overtuigd dat ik doordat ik mijn geloof heb in God, dat ik daardoor een rijker leven heb, voor zolang het duurt.

Maar omdat ik geloof, kan ik dan beter met mijn ziekte omgaan? De laatste tijd voel ik mij beter, gaat het ook beter. Vooral mentaal gezien want fysiek voel ik mij soms nog wel een mannetje van 80 (met alle respect voor de 80-jarigen overigens). Omdat ik mij in mijn hoofd beter ben gaan voelen, kan ik beter met mijn ziekte omgaan. De afgelopen twee jaar heb ik niet extra gebeden alhoewel ik heb vernomen dat andere mensen dat wel voor mij gedaan hebben (heel tof!). Dat ik mij dus beter voel heb ik voornamelijk aan mijzelf te danken. Wel denk ik dat het mij gesterkt heeft in mijn gedachten over het leven en de dood. 

Ik denk namelijk niet dat er een hiernamaals is, een hemel zo je wilt. Wat ik wel graag geloof is dat ik straks bij mijn mannetje ben en mijn ouders. Mocht ik dood gaan, en dat gaat een keer gebeuren net als ieder ander, dan troost ik mij nu met de gedachte dat ik bij mensen kom die ik heel erg mis. Voor de dood ben ik dus niet bang maar het proces van doodgaan echter krijg ik wel de kriebels van maar dat is weer een heel ander verhaal.

Geloof is dus iets wat bij mij hoort, al is het pas sinds de afgelopen jaren. Het brengt mij innerlijke rust en de kerk inspireert mij. Het samenzijn, het zorgen voor anderen, liefde voor je medemens, dat zijn dingen die ik belangrijk vind en die ik vind in mijn kerk maar ook daarbuiten als je maar goed kijkt.

Stof tot nadenken misschien?