We zijn inmiddels een dag of vijf verder. Een dag of vijf met de nieuwe (oude) diagnose, een dag of vijf in ons nieuwe huis, een dag of vijf vol verdriet, boosheid, frustratie, teleurstelling, opluchting, blijdschap, etc… Al deze, en nog meer, emoties komen deze vijf dagen voorbij.

Een nieuwbouw huis opgeleverd krijgen klinkt heel erg leuk en spannend maar brengt ook een hoop zorgen met zich mee. Verkeerde stopcontacten of stopcontacten die er helemaal niet zijn, keukens die geplaatst gaan worden terwijl er eigenlijk nog gesausd moet worden, een afzuiging systeem wat in de stress is, reparaties die uitgevoerd worden en vervolgens weer andere schade veroorzaken. 

Geloof me, een nieuwbouw huis kost je heel veel energie. Je moet zelf continue overal bovenop zitten en alles en iedereen controleren. Maar…! Dit alles zijn we over een maand alweer vergeten! Wie mooi wil zijn moet eerst pijn leiden. Die gaat hier (soms ook erg letterlijk) zeker op!

Een nieuwe woning is echter niet alleen maar kommer en kwel hoor. Het is vooral ook erg leuk en spannend alhoewel je dat misschien niet meer zou denken. Kitty en ik zijn over het algemeen best nuchtere types en we hebben dus vooral zoiets van “het komt uiteindelijk wel goed”. Het kost wat tijd, energie en geld maar dan heb je ook wat. Niet dat we nu achterover gaan hangen en denken echt gaat wel vanzelf, nee dat niet! Je moet er zelf wel wat voor doen. Des te meer eer heb je van je werk 😇

Vandaag wordt de keuken geplaatst en morgen komen de nieuwe meubels. Daarna gaan we rustig verder met het overbrengen en uitpakken van de dozen vanuit de opslag. Donderdag is onze trouwdag, dan zijn we dertien jaar getrouwd, en dat gaan we fijn met z’n tweetjes vieren in onze nieuwe keuken omringt door onze nieuwe meubels!

Zoals ik al zei, de afgelopen vijf dagen waren ook heel erg verdrietig. Verdrietig vanwege de uitslag. Ik wil daarom iedereen bedanken die met ons meeleeft. Ik heb heel veel lieve en warme reacties gekregen. Dat vinden wij erg fijn en dat heeft ons geholpen. Bedankt!

Vooral de eerste paar dagen nadat we de uitslag hadden gekregen gingen mij in een roes voorbij. Ik was compleet verslagen want de hoop op een betere uitslag was heel erg sterk aanwezig. Inmiddels zijn we een paar dagen verder en ik merk dat het nog wel even nodig heeft voor ik dezelfde berusting ga voelen als ik voorheen heb gehad. Toen voelde ik mij erg sterk en ik heb er ook over geschreven dat ik een soort dankbaar was voor de ziekte. De levenslust die ik voelde, “geniet van elke dag die je gegeven is en doe vooral dingen die je leuk vind”, deed mij erg goed. Het leven is te kort om teveel en te lang stil te staan bij de ellende die je overkomt.

Dat gevoel is nog niet terug en misschien kan dat nog wel even duren maar ik kom daar wel weer terecht, dat is een ding wat zeker is. Dat moet gewoon maar wanneer? Dat zien we wel. Ik heb lieve kinderen en familie, fijne mooie vrienden en bovenal een hele lieve zorgzame vrouw. Mijn maatje! Dus het komt echt goed.

Only time will tell.