Ik doe blij maar ik ben en voel mij niet blij.

Dat omschrijft wel aardig hoe het nu met mij gaat. De dingen die nu met mij gebeuren, zoals ons nieuwe appartement, moeten mij vrolijk stemmen maar dit alles wordt overschaduwt door het nieuws wat ik, inmiddels, drie weken geleden heb mogen ontvangen. Het nieuws dat bevestigd wat ik eigenlijk al wist, dat ik ongeneeslijk ziek ben. Het feit dat ik dit al wist doet er niet aan af, het blijft klote nieuws! 

Donderdag 4 oktober gaf mijn oncoloog mij vier mogelijke scenario’s en ik mocht kiezen. Het vierde scenario was niets doen en gewoon doorgaan waar we mee bezig waren. Kitty en ik hadden allebei bedacht dat er onmogelijk iemand kan zijn die dit kiest. Afwachten in onzekerheid of het wel of niet uitgezaaide kanker is, met de kennis dat als dat niet zo is, het misschien te genezen valt. Dat is toch geen keuze?

Inmiddels ben ik wijzer, noem het voortschrijdend inzicht. Had ik maar… Had ik er maar voor gekozen om niets te doen. Omdat ik de keuze heb gemaakt om alsnog verder te laten onderzoeken heb ik mij zelf de hoop aangepraat dat het allemaal wel mee viel. Al mijn zorgen en angsten van de afgelopen twee jaar waren voor niets! De oncoloog was erg voorzichtig en heel wijs zei ik ook tegen haar “ik ga niet direct Halleluja” roepen. Eerst zien dan geloven dacht ik nog heel verstandig.

Maar de geest werkt toch even anders. Die gaat toch met je aan de haal en brengt je in de staat waarop het mogelijk meest positieve nieuws de overhand krijgt. Onbewust en later ook bewust ben ik toch gaan denken dat ik wel te genezen ben. Dat ik al mijn wensen, mijn zogenaamde bucket-list, nog wel uit kunnen komen.

Inmiddels weten we dat ik mijzelf heel erg voor de gek heb gehouden. Hoop doet leven zeggen ze weleens. Maar in dit geval heeft de hoop meer schade toegebracht dan goed is. De klap die ik heb gekregen na deze diagnose is onnoemelijk veel groter dan de eerste keer. Ik kreeg geen moker in mijn gezicht maar een bulldozer walste over mij heen.

Vandaag is Robby, in één keer, geslaagd voor zijn rijbewijs. Een leuke lieve jongen met zijn hart op de goede plaats. Hij is een van de weinige leerlingen die spontaan een knuffel uitdeelt. Toffe gast! Ik was vanochtend erg blij voor hem en wenste hem erg veel plezier. We zien elkaar in december weer met de spinningmarathon, hij was één van de eerste die zich had aangemeld. Vervolgens moest ik weer aan de Alpe denken en waarom we daaraan meedoen en toen… Mijn gedachten komen iedere keer weer op hetzelfde uit met als gevolg dat ik er weer droevig van word.

Ik doe wel blij maar ben alles behalve blij. Dit zijn wijze woorden van Lieke. Het is goed zegt ze om je zo te voelen zoals ik nu doe en dat geloof ik wel. Dit nieuws heeft weer tijd nodig om… om wat eigenlijk? Tot voor kort was ik in een soort berusting gekomen waarmee ik de situatie wel aankon. Ik heb hard gewerkt om zover te komen en ik ben vastberaden weer deze mind-set te bemachtigen. Het heeft tijd en energie nodig maar het gaat mij lukken! Het moet …(lelijk woord)… lukken!