Als je hoort dat je kanker hebt dan stort je wereld in. Want als je kanker hebt ga je toch dood?

29 september 2016, Amphia Ziekenhuis Breda. Mijn internist verteld ons dat ik kanker heb, onze wereld staat even stil…

Dit is mijn allereerste blog bericht. Ik ben 49 jaar, gelukkig getrouwd met Kitty en samen hebben we vier mooie jongens. De meeste zijn inmiddels het huis uit.

Mijn eerste blog bericht, wie had dat gedacht! Neem mij dus alsjeblieft niet kwalijk als ik het niet volgens de zogenaamde blog-regels doe, als die al bestaan 😉 Maar goed ik ging vertellen over de eerste dag van mijn kanker.

Ze hadden op de scan gezien dat er twee haarden van activiteit waren. In de lymfe en in de prostaat. Het een is dus uitgezaaid naar het andere werd aangenomen. Verder onderzoek zou uitwijzen dat wat niemand had gedacht, toch waarheid werd. Ik kreeg namelijk de dubbele diagnose kanker, er zijn twee soorten geconstateerd. Ik had lymfeklier- én prostaatkanker!

Vanaf dat moment staat inderdaad je wereld compleet stil, alsof er iemand aan de noodrem getrokken heeft. Je komt even niet van je plaats en hebt moeite weer met beide benen op de grond te staan. Als we weer even de grond aanraken met onze benen en denken stevig te staan, komen we in een achtbaan terecht van onderzoeken, behandelingen etc. Ik heb nu even geen tijd om na te denken. De dokter geeft nog aan dat het nu wel tijd wordt om te stoppen met werken, de verzekering in te schakelen en alle noodzakelijke maatregelen nemen voor thuis en de autorijschool. Thuis gekomen maken we een lijstje en gaan we aan de slag. Zolang we bezig zijn voelt het niet alsof ik ernstig ziek ben. We laten de kinderen ’s avonds langskomen en die voelen natuurlijk allang aan dat er iets goed mis is. We vertellen ons verhaal en hoe nu verder. We huilen en zoals dat altijd bij ons gaat kunnen we ook nog lachen. Dat is onze kracht als gezin. Wij kunnen samen de hele wereld aan! Ik voel me ook erg trots op mijn kinderen, dat hebben Kitty en ik toch maar even goed voor elkaar.

Ik heb gelukkig iemand gevonden die mijn leerlingen kan overnemen. Ron blijkt een fijne man te zijn waar ik  het wel mee kan vinden. Hij wil en kan direct van start gaan. Mijn leerlingen lopen niet veel vertraging op, weer een zorg minder!

Ondertussen gaat de achtbaan rijden, de internist vind het noodzakelijk dat we erg snel van start gaan met de chemotherapie tegen het lymfoom. Ze is een dame van ‘niet lullen maar poetsen’ dus voor ik het weet heeft ze een naald in mijn rug geprikt en doet ze even snel een beenmergpunctie. Het gebrek aan een verpleegkundige heeft ze lak aan, we moeten voort maken is de boodschap. Ik geef me helemaal aan haar over, “regel jij het maar ik volg wel” denk ik bij mezelf. Kitty mag ondertussen de beenmerg even laten rollen in het buisje. Zij speelt voor assistente vandaag 😉

Diezelfde vrijdag lig ik in een ziekenhuisbed en begin ik met de eerste chemokuur. Ik ben huiverig voor de chemo vanwege alle verhalen die ik weleens gehoord heb. Het valt me allesbehalve tegen. Ik ben wel erg moe maar misselijk ben ik niet. De hele week erna ben ik erg moe maar gelukkig niet erg ziek.

De achtbaan is inmiddels op volle snelheid en ik zit erin. Gelukkig niet alleen want Kitty zit continue in het stoeltje naast mij. De passagiers achter mij zijn mijn jongens en hun meisjes maar ook mijn broers en zussen rijden mee. Verder heb ik nog wat echt fijne lieve vrienden die mij graag ondersteunen als ik het even niet meer zie zitten. Wij rijden met zijn allen in deze achtbaan, ik voel me gezegend met zoveel liefde om mij heen!

Ik bevind mij in een avontuur die ik graag had willen missen maar helaas…