De achtbaan raast maar door. Kan ik hem wel bijhouden?

We zijn inmiddels een paar weken verder. Ik slik mij helemaal debiel aan medicijnen en medicijnen voor de bijwerkingen van de andere medicijnen enzovoorts. Ach dat went ook. De eerste chemo zit erin en behalve de vermoeidheid valt het mij erg mee. Ik moest wel een colonscopie ondergaan wat niet erg fijn was maar er is ieder geval niets met mijn darmen aan de hand. Dat is dan wel weer goed nieuws. Doordat ik last had van mijn darmen, ik zal niet in details treden, heb ik wel weer een dag moeten missen op school (fotografie) wat ik heel vervelend vind. Gelukkig word ik goed op de hoogte gehouden door Bianca wat ze allemaal uitspoken zonder mij.
Als ik het ziekenhuis die vrijdag uitloop, krijg ik een belletje van de hematoloog. We besluiten de pijnmedicatie verder terug te brengen. Dat is best fijn.

Maandag 17 oktober gaan we naar Rotterdam, het EMC voor een experimentele ct-scan. Hier kunnen ze blijkbaar bevestigen of juist uitsluiten of de plekken in mijn botten inderdaad uitzaaiingen zijn van de prostaatkanker. We hopen van niet want zo is het verhaal, dat is niet meer te genezen. Wat een afschuwelijk groot ziekenhuis is dat! De verpleging beweegt zich met opvouwfietsen en segways van de ene naar de andere kant. Best grappig om te zien.

De scan is gedaan, nu gaan we afwachten… Daar zijn we inmiddels een expert in geworden. Nu mag ik niet klagen want tot nu toe gaan de dokteren zeer voortvarend te werk en hoeven we eigenlijk niet eens zo lang te wachten iedere keer, maar in mijn hoofd is natuurlijk elke dag te lang.

Vrijdag de 21e mag ik voor de tweede chemokuur naar Langendijk, het oncologisch dagcentrum. Hier hebben ze een soort van huiskamer met allemaal gigantische eerste klas vliegtuigstoelen. De eerste kuur duurde een uur of drie en dat staat mij nu ook weer te wachten dus zo’n heerlijke zetel komt als geroepen. Ik onderga deze kuur weer gelaten en Kitty wijkt wederom niet van mijn zijde, de schat. Ik dommel weg en word weer wakker en zo gaat dat nog even door tot alle zakjes leeg zijn. Laat de chemo maar zijn werk doen de komende weken, kom maar op!

De achtbaan gaat zo vreselijk hard dat mijn haar begint uit te vallen. Op onze trouwdag, 25 oktober, wordt ik wakker en vind haren op mijn hoofdkussen. We wisten dat dit ging gebeuren maar als het dan zover is, is niet fijn. Ik heb een afspraak gemaakt met Charlene, onze kapster. Ze komt aanstaande maandag mijn haar verder afscheren. Nu heb ik van mijzelf al niet veel haar dus ik had eigenlijk bedacht dat dit niet zo’n impact zou hebben, verkeerd gedacht… Heel confronterend om alles er af te laten halen. Ik ben blij dat Charlene dit wil doen, ik vind het stoer van haar.

We wachten ondertussen vol spanning op het nieuws van de uroloog over de scan. Dinsdag 1 november krijg ik het verlossende woord/belletje, tenminste… Het blijkt inderdaad prostaatkanker te zijn die uitgezaaid is naar de botten. Bekken, ribben, staartbeentje. Vrijdag afspraak hematoloog en uroloog. Mijn hematoloog zet wel vraagtekens bij de scan omdat dit een experimentele scan is, dat en het feit dat we straks kuur 3 gehad hebben maakt dat ze nog een ct scan wil laten maken.

‘s-Middags besproken bij de uroloog dat we de medicatie gaan starten om de testosteron terug te dringen. Dit is belangrijk omdat de prostaatkankercellen zich voortplanten op de testosteron. Dus zonder testosteron, geen verdere uitbreiding van de kanker. Het inperken van de testosteron en de hormonen die ik zo meteen ga krijgen zorgen voor wat vervelende bijwerkingen, zoals opvliegers, vermoeidheid, stemmingswisselingen, en meer… Ik zal ermee moeten leren leven ben ik bang, we gaan het zien. Halfjaarlijkse injectie krijg ik daarvoor toegediend maar we beginnen eerst met pilletjes. Half november zal ik de injectie gaan krijgen.

Ook de derde kuur gaat best goed, ik mag tot nu toe echt niet klagen. Zoals gewoonlijk wel moe naderhand en dat houdt wel dik een week aan. Ik merk wel dat de vermoeidheid steeds langer aanhoudt.

Deze week komt Saskia van school even langs. We bespreken hoe het gaat en het is fijn om te merken dat ik alle ruimte krijg om de opleiding af te maken. Aangezien ik niet veel om handen heb is de opleiding een welkome afwisseling. De chemo’s zijn inmiddels aangepast aan de schooldagen en ik ben vastbesloten de opleiding succesvol af te ronden!