In mijn vorige post vroeg ik het al; Tijd om na te denken maar is dat wel zo positief?
Nadat we zijn ingeloot voor ons nieuwe appartement kwamen we qua behandelingen in rustiger vaarwater. Zoals ik al zei de achtbaan kwam tot stilstand en iedereen stapte uit, ik ook.
Er gebeuren heel leuke en spannende dingen zoals bezoek aan de makelaar, keuken uitzoeken, nadenken over de nieuwe vloer. De eerste paal wordt geboord (slaan doen ze daar blijkbaar niet meer) en meer leuke gebeurtenissen.
In juli trouwt onze jongste zoon! Wat een waanzinnige dag was dat.
Wat die dag extra bijzonder voor mij maakte was dat ik mijn schoondochter heb weggegeven aan mijn zoon. Hoe cool is dat?!?! Super trots!
Maar naast alle leuke dingen die gebeuren ben ik nog steeds ziek alhoewel ik mij niet echt ziek voel. Ik val een beetje in een zwart gat. Leefde ik voorheen van chemo naar chemo, van scan naar scan. Krijg ik nu om de 3 maanden een controle en is het eigenlijk afwachten tot de hormonen niet meer hun werk doen. Ik wil meer gaan werken maar dat gaat vanwege de vermoeidheid nog niet. Ik begin met een paar uurtjes in de week maar voldoening geeft dat niet, ik wil meer en sneller dan mijn lijf aan kan. Dat vind ik het meest frustrerende. Geestelijk doet dat best wel wat met je. Lieke en ik praten er vaak en lang over, ik ben blij dat ik haar gevonden heb.
Er zijn genoeg dagen dat ik alles kan relativeren maar er zijn er ook genoeg dat ik met mijn ziel onder mijn arm loop. Gelukkig kan ik mijn ei kwijt bij Kitty maar ik maak mij ook wel zorgen om haar. Ze is zo sterk maar dat moet toch ook ergens ophouden. De boog kan toch niet altijd gespannen zijn. We praten hier best wel vaak over wat ik erg fijn vind. Samen komen we deze vreselijke tijd wel door, dat weet ik zeker. Samen staan we sterk!
Kortom, ik heb een stel lieve fijne mensen om mij heen! En om Kitty maar eens te quoten:
“Dat heb je helemaal zelf gedaan omdat jij bent wie jij bent!”
Mijn volgende post zal de laatste zijn uit de serie samenvattingen. Daarna pak ik het op waar we nu op dit moment zijn. Tot dan 😉
Heb tot nu toe geboeid kunnen lezen hoe jij het hebt beleefd. Dat is best bijzonder. Een kijkje vanaf de andere kant eigenlijk.
Ook ik(wij) hebben het nieuws dat je ziek bent vanaf de zijlijn moeten ondergaan. En onze wereld stond ook stil! En dan sta je er als oudere broers en zussen toch maar hulpeloos bij te kijken.. je kunt niets doen!
Heb echt zo’n bewondering voor jou en Kitty! Dat heb ik niet vaak genoeg gezegd! Ik kijk uit naar je volgende verslag !!
Theo je bent een kanjer. Snap heel goed dat je moeilijke dagen hebt. Toen ik uit het ziekenhuis kwam wilde ik ook na een paar weken veel meer doen dan ik kon. Tot grote ergernis van Pa. Maar het zit in de aard van het beestje denk.
Veel sterkte ermee en ik ben blij dat ons Kitty een grote steun voor jou is, ook ik denk wel eens: Houdt ze het wel vol. Maar het is een positieve meid, die altijd wel een lichtpuntje ziet. Dat heeft ze niet van mij!!!
Liefs Ma.