Ik krijg weer tijd om na te denken, maar is dat positief?

Het is inmiddels 6 juni 2017, 19.35, Diep Zand Breda.

In de tussentijd is er veel gebeurd. De achtbaan stond niet stil maar echte waanzinnige loopings heb ik niet meer meegemaakt. Wel wat rare bochten, soms stopt ineens en dan gaat ie volle vaart weer verder. Maar wat is er dan in de tussentijd allemaal gebeurd?

Ik heb onder andere bezoek gehad van de bedrijfsdeskundige van mijn AOV (Arbeidsongeschiktheids Verzekering). Tot nu toe werken ze ontzettend goed mee en dat is erg fijn. Ook dit gesprek ging heel goed, ze zijn begripvol en werken aan alle kanten mee.

Het examen van SVF schiet al aardig op. Beter nog 31 maart doen we examen! Ik zit er wel erg mee maar gelukkig krijg ik op alle opdrachten groen licht en kan ik examen gaan doen. Natuurlijk brengt dit ook de nodige spanning met zich mee maar uiteindelijk komt het allemaal goed, ik ben geslaagd! Na 35 jaar heb ik dan eindelijk mijn diploma Fotograaf! Yes!

Vooral de chemo’s hakken er aardig in. Ze duren niet lang, althans in het ziekenhuis. De weken erna ben ik moe, lusteloos, heb ik geen smaak en heb ik last van de neuropathie. Dat laatste is wel zorgelijk want dat kan ook blijvende zenuwschade als gevolg hebben. De dosis wordt aangepast en ik heb er iets minder last van.

Zoals gezegd heb ik hulp gezocht want ik ben continue in mijn hoofd bezig en dat kost zoveel energie. Tijd om er met iemand anders over te praten. Gelukkig vind ik zo iemand in het ziekenhuis en Lieke en ik hebben gelukkig meteen een klik. 24 april is onze eerste afspraak en er volgen er nog vele.

Tijdens ons ritje in de achtbaan, iedereen zit er gelukkig nog in, gebeuren er ook leuke dingen, alhoewel die ook vermoeiend en soms heftig kunnen zijn. Zo gaan we een weekje naar Spanje naar Rene en Maarten, heerlijk even weg van alles en iedereen en schiet ik mijn eerste bruiloft in Laotiaanse stijl. De dag erna heb ik samen met Bianca een waanzinnig leuke dag in Rotterdam tijdens een fotowedstrijd. Lieke had mij al gewaarschuwd dat dit een dubbele marathon zou zijn voor mij, en daar kreeg ze gelijk in maar het is het waard!
Kitty komt op FB een advertentie tegen van een nieuwbouw project. Aangezien de laatste twee binnen afzienbare tijd het huis uit zullen vliegen hebben we sowieso wel bedacht ergens tussen nu en vijf jaar te gaan verhuizen, dus waarom niet nu? Het blijkt een erg leuk complex te zijn van 25 appartementen en samen hebben we al heel snel bepaald wat onze eerste keus gaat worden. Uiteraard zitten we ook nu op één lijn, tenslotte zitten we ook naast elkaar in de achtbaan dus dat is wel zo handig. Dus bezoeken aan de bank en open dagen volgen.

Bij de bank krijg ik, zoals verwacht, te horen dat vanwege mijn ziekte ik niet mee kan doen in de hypotheek. Een te groot risico ben ik blijkbaar. Natuurlijk had ik dat wel verwacht maar als je het dan hoort dat dat inderdaad zo is, moet je toch even slikken.

Het is nu dus 6 juni 2017. Vanmiddag de laatste kuur gekregen van deze chemo dus yes, de vlag mag uit, ik ben er klaar mee!! ’s Avonds is de loting van ons appartement en Kitty gaat er alleen heen want ik ben te moe. Het begint om 19.30u. Na vijf minuten krijg ik een apje van haar, we zijn ingeloot!! Dat is geweldig nieuws! Op deze dag heeft het gewoon zo moeten zijn denken wij 😉

Wat deze dag een mooie gouden randje geeft is de laatste kaart van Els. Els is onze “verstekeling” in de achtbaan. Ik ken haar niet maar ze is een collega van Kitty. Na elke(!) chemo kuur kreeg ik een lief persoonlijk kaartje van haar met een bemoedigende tekst. Ik ga de chemokuren absoluut niet missen maar de kaarten van Els wel! Iedereen met kanker gun ik een Els toe. Zo iemand geeft je kracht en helpt je verder in de strijd tegen deze vreselijke ziekte. Dank je wel Els!

De achtbaan komt tot stilstand en we stappen voorzichtig uit met zijn allen…