Een halve eeuw, wie had dat gedacht

Zondag 25 februari 2018, Diep Zand Breda.

Eergisteren, zondag dus, was een hele leuke kei gezellige geslaagde dag! Eigenlijk is de hele week al best wel geslaagd. Ik heb veel dingen gedaan waar ik blij van wordt. Begin van de week veel gewerkt met leuke leerlingen. Eén daarvan heeft kort geleden het idee opgevat verder te gaan in de automaat en daar is zij zo blij mee. Een andere heeft juist andersom besloten, ze begon met de automaat maar rijdt nu in de schakel. Zo mooi om te zien dat twee totaal verschillende leerlingen zo hetzelfde kunnen reageren. Zo blij met de keuze die ze hebben gemaakt! Wat is het toch gaaf dat ik dat mag meemaken! Wat een leuk beroep is dit toch, heerlijk.

Maar laat ik je even meenemen door de week. Maandag wordt ik nog even teruggebeld door de uroloog, dat hadden we afgesproken. Hij wilde even kijken hoe het gaat na de laatste controle. Aangezien we eigenlijk best goed nieuws hebben gekregen, was hij ook blij voor mij. Hij is een fijne vent, jammer dat ik hem niet meer ga zien. Ik ben nu officieel overgedragen aan de oncoloog.

Halverwege de week heb ik een afspraak met mijn therapeut Lieke. Met haar heb ik een verhelderend gesprek. Ik zit nog steeds bovenaan in de Typhoon, we staan nog steeds stil en wachten af tot er iets gaat gebeuren. Ze weet mij wat handvatten te geven om om te gaan met de angsten en zorgen die je als kankerpatiënt hebt. Dit moet ervoor zorgen dat we zachtjes terug gaan naar het beginpunt en eventueel kunnen uitstappen. We zullen zien.. Het is altijd wel fijn om met haar te praten. We spreken wel af dat we pas over een week of vier elkaar weer zien. Ik ben benieuwd hoe dat gaat aangezien ik merk dat ik wel behoefte heb aan mijn afspraken met haar. Op een gegeven moment moet je loslaten hè maar gelukkig nu nog niet.

Natuurlijk mag in zo’n heerlijke week een boswandeling niet ontbreken. Drie van de vier leerlingen hebben zich donderdag ziek gemeld dus ik heb wat tijd over en besluit naar het bos te gaan voor een heerlijke wandeling. Het is dan wel koud buiten, een graad of 2/3 maar het zonnetje schijnt en ik zoek een plekje met een mooi uitzicht in de zon. Hoofd even leegmaken en gewoon genieten van het hier en nu!

Donderdagavond mag ik mijn verhaal vertellen bij de SVF (School voor Fotografie). Saskia gaat dit jaar geld ophalen voor ons goede doel tijdens de kennnis-/netwerkavonden. Ik was er zelf bij dus kon zelf mijn verhaal doen wat prettig is. Ik krijg hartverwarmende reacties van mensen die ik helemaal niet ken. Hoe fijn is dat!

Vrijdag is een relax dagje. Eerst genoten van een ontspannende massage en daarna eindelijk weer eens gaan lunchen met Henny. Altijd leuk om met je grote zus te lunchen. Even tijd voor elkaar, heerlijk. We kletsen over van alles en nog wat en voor we het weten is het alweer tijd om te gaan. Jammer maar we spreken snel weer af. Ze is altijd een soort moeder geweest voor mij, zo ook nu nog steeds. Vroeger beschermde ze mij altijd tegen mijn broers, tegenwoordig maakt ze zich vooral zorgen om haar kleine broertje. Ik heb een hele lieve grote zus!

Zaterdag komen tante Annie en tante Frieda gezellig langs vanwege mijn verjaardag. Om de drukte te vermijden en omdat ze zich vandaag goed voelde wilde ze graag nu langskomen. Prima, ze zijn altijd welkom, die lieve mensen!

Eindelijk is het dan zover, deze zaterdag is de allerlaatste dag van mijn veertiger jaren! Ik doe er een beetje debiel over maar eigenlijk is het hetzelfde als dat ik 49 werd vorig jaar 🙂 Het is gewoon weer een jaartje ouder worden meer niet, maar zo voelt het niet helemaal.

Dit jaar is anders. Waarom? Heel eerlijk? Omdat ik weleens gedacht heb dit niet meer te worden. Mijn eerste blog-bericht had als ondertitel “Als je hoort dat je kanker hebt dan stort je wereld in. Want als je kanker hebt ga je toch dood?“. Dat heb ik er niet voor niets geschreven. Ik heb weleens gedacht niet meer zo oud te worden. Alhoewel 50 best meevalt en niet eens zo oud is maar je snapt wat ik bedoel. Daarom voelt het anders omdat ik toch zover ben gekomen. Maar als ik dit gehaald heb, zijn er meer mogelijkheden toch? Dan kan ik vast ook gaan dromen van mijn pensioen… Nee niet te hard van stapel lopen! Ik moet het met kleine stapjes nemen, anders val ik nog veel harder als het even tegenzit, dat hebben we kort geleden wel gezien. Ik ben nu nog aan het bijkomen van deze nieuwe fase van mijn ziekte.

Maar zondag, wat een kei leuke en gezellige dag was dat! Ik was een beetje teleurgesteld omdat Kitty het geen goed idee vond dat ik ’s ochtends ging spinnen. Ik vind dat wel een goed idee want we gingen blijkbaar niet wandelen dus ik had bedacht weer eens bij Marleen te kunnen gaan spinnen. Blijkbaar hadden Kitty en de boys andere plannen. Leuk joh, als je jarig bent, dan heb je gewoon niets te vertellen!

Maar goed Jos en Marina en natuurlijk mijn schoonouders kwamen op de koffie, gezellig. In de loop van de middag kwamen de eerste kinderen. Yannick en Stefanie waren er als eerste, buiten Lars en Ralph want die wonen hier natuurlijk ;-). Leuk om Stefanie ook weer eens te zien, was weer te lang geleden! Ik vond het echt leuk dat ze er weer eens bij was. Remy en Daniëlle hadden een auto vol spullen bij zich. De kinderen hadden namelijk bedacht

om spelletjes te gaan spelen vandaag. Super leuk!! Wat een geniaal idee was dat. Wat hebben we een lol gehad met zijn allen, zo leuk! Een leuke verrassing was ook dat Guus en Petra ineens voor de deur stonden! Hoe cool! Wat wel echt jammer was, is dat Femke er niet bij was, ik heb haar echt gemist vandaag.

Voor ’s avonds gingen we gourmetten en Remy en Daniëlle hadden een overheerlijk toetje gemaakt. Een chocolade lava-cakeje. Super slecht voor mij, ik denk dat ik Anna (mijn diëtiste) hier maar even niets over ga vertellen, maar lekker!!

O en ik moet Misha nog even vertellen dat de flessen wijn bijna op zijn. Dat ging opeens snel zeg, waar ze zijn gebleven… Geen idee! Ik heb zelf maar een enkel glaasje op… Misschien hadden we de kinderen geen wijn moeten leren drinken. Maar inderdaad een lekker wijntje met een lekkere afdronk. Drinkt wel lekker makkelijk weg.

Dit zijn wel de momenten waar het om draait. De momenten samen met Kitty en mijn lieve kinderen met hun lieve meisjes. Wat een gaaf gezin heb toch! Ik kan het niet vaak genoeg zeggen maar wat ben ik trots op ieder van hun. Op het moment dat ik dit intyp krijg ik weer een brok in mijn keel van geluk.

Misschien ongepast gezien mijn situatie, of juist niet maar als ik nu zou sterven dan sterf ik zielsgelukkig!

Maar als ik zou doorleven, wat ik van plan ben, dan leef ik op dit moment zielsgelukkig 🙂

Dat is een betere afsluiting denk ik…