De laatste gaan vertrekken

Definitie van het -Lege-Nest-Syndroom-: “geheel van psychosociale problemen die sommige ouders hebben als hun kinderen het ouderlijk huis verlaten en zij met een ‘leeg nest’ blijven zitten; sombere gevoelens die sommige ouders hebben als hun kinderen het ouderlijk huis verlaten; syndroom dat sommige ouders hebben van wie de kinderen het ouderlijk huis hebben verlaten”

Er komt een dag dat alle kinderen uitvliegen dat wist ik. Maar dat we binnen een jaar of twee/drie van vier kinderen, naar drie, naar vier, naar twee, naar drie, naar twee en nu naar nul zouden gaan is wel even wennen. Ik ga trouwens niet helemaal uitleggen hoe ik aan deze getallen kom maar “trust me” zo is het wel gegaan.

Ik hoor mensen in mijn omgeving spreken over een Empty Nest Syndrome. Tot voor kort wist ik niet wat dat precies was maar ik kan er wel wat bij bedenken. Dat wij binnen een afzienbare tijd van 4 naar 0 kinderen (in huis) zouden gaan hadden we van te voren niet bedacht. Misschien dat er mensen zijn die dan acuut van dit syndroom last krijgen, zou best kunnen maar ik geloof dat Kitty en ik daar een beetje te nuchter voor zijn. Ik ben ervan overtuigd als je je leven mét de kinderen opbouwt in plaats van óm de kinderen dat je dan veel gelukkiger kinderen gaat krijgen. Als ze dan het huis verlaten, voel je je niet meteen alleen en verlaten maar voelt dat als een nieuwe fase waar je de kinderen op hebt voorbereid. Kitty en ik zitten op één lijn, zoals zoveel dingen trouwens.

Daar hebben wij dus geen last van! Neemt niet weg dat we ze stuk voor stuk heel erg missen. Niet dat we ze niet meer zien, daar zorgen we zelf ook voor en gelukkig komen ze zelf ook nog regelmatig langs. Blijkbaar is het niet ze vreselijk bij ons 😉 Dat gezegd hebbende… Het wordt dus stil in huis. Na bijna 25 jaar zijn we weer alleen zonder kinderen in huis. Laat dat nou wel iets zijn waar ik naar uit kijk. Stilte, rust en altijd een opgeruimd huis! We gaan een andere heerlijke tijd tegemoet.

Ralph en Femke gaan dit weekend dus verhuizen naar Tilburg. Nadat ze vorig jaar getrouwd waren, begon direct het zoeken naar een huisje liefst in Breda. Dat bleek niet zo eenvoudig. In de loop van het jaar de zoektocht uitgebreid naar Tilburg en ook dat liep niet heel erg soepel. Na veel tegenslagen en teleurstellingen hadden ze de laatste weken een aantal bezichtigingen in Breda en Tilburg. Iedere keer als ze een bezichtiging hadden gehad, verkneukelde ze zich al erop. Des te groter de tegenvaller als ze niet werden gekozen, tot afgelopen week! Eindelijk kwam daar het verlossende woord; We hebben een huis! Strikt genomen is het een studio maar ‘who cares’.

Afgelopen november werd Ralph 20 en toen hadden wij een leuk cadeau bedacht. Wij zullen de verf en eventueel behang betalen van jullie nieuwe woning! Leuk bedacht maar nu komen ze in een geheel gerenoveerde studio. Nieuwe vloer, strak in de verf. Komen wij daar even mooi mee weg 😉

Vandaag en morgen gaan we alles verhuizen naar Tilburg en vanaf zondagavond blijven ze daar ook slapen. Dan is het echt.

Ik vind het super leuk uh.. ik bedoel kei leuk voor hun en ben ontzettend blij ze maar ik denk dat ik ze heel erg ga missen. Het afgelopen jaar hebben ze samen bij ons gewoond en dat ga je merken als ze er dan ineens niet meer zijn. Ik wens ze allebei heel veel geluk en wijsheid toe en hoop dat ze een mooi paleisje bouwen samen maar dat is hun wel toevertrouwd denk ik!

Ralph en Femke, jullie krijgen het blijkbaar niet cadeau. Vele hobbels hebben jullie moeten nemen het afgelopen jaar en vooral de laatste maanden met veel verdriet te maken gehad. Reden te meer om er een mooi feestje van te maken in Tilburg (hij zou niet anders gewild hebben meid!). Maar vergeet niet dat er ook gestudeerd moet worden hè 😉

Dikke kus en knuffel voor jullie, veel geluk samen!

*** LIFE IS TO CELEBRATE ***