Goed bedoelt maar hoe moet je dat precies opvatten? Het komt wel goed… met je gebroken been. Die heelt wel weer en dan kan je weer rennen en dan is het inderdaad goed gekomen! Dat snap ik nog maar Het komt wel goed… met die kanker in je lichaam. Hoezo? Die geneest niet, nooit meer!

Begrijp mij niet verkeerd, elke vorm van aandacht en medeleven waardeer ik, vind ik echt heel fijn en is ook belangrijk. Als iemand Het komt wel goed tegen mij zegt, geloof ik echt dat diegene alle goeds met mij voor heeft en dat is een hele fijne geruststellende gedachte. Die geeft mij het gevoel dat ik er niet alleen voor sta. Het is alleen zo relatief allemaal. Misschien bedoelen ze met Het komt wel goed dat je ermee leert leven denk ik. Dat je gaat accepteren dat je kanker hebt.

Dat laatste bezorgt mij overigens nog steeds de kriebels. Want hoe kan ik accepteren dat er iets slechts in mijn lichaam zit wat zit te broeden? Hoe kan ik accepteren dat er iets in mijn lichaam zit wat elk moment kan ontploffen? Hoe kan ik accepteren dat ik moet leven met een tijdbom? Als ik dat namelijk zou accepteren dan voelt dat als opgeven en dat weiger ik!

Om maar weer even die slogan van de Alpe d’Huzes te herhalen “Opgeven is geen optie”

Ik zit ergens bovenin de Typhoon achtbaan te wachten totdat deze nog een centimeter naar voren rolt en daarna als een razende de eerstvolgende looping ingaat om daarna door de kurkentrekker te gaan. Als ik zou willen dat ie in zijn achteruit gaat naar het beginpunt zodat iedereen eruit kan, is dat dan opgeven? Ik knijp nog maar even in de hand van Kitty…

Ik las vannacht een blog van een vrouw die (voorlopig) genezen is van kanker. Ze vertelde over haar strijd wat zij zelf niet als een gevecht zag. Of eigenlijk een ongelijke strijd want hoe kan je van een onzichtbare vijand winnen? Hoe kan je tegen een ziekte vechten als je die toch doet waar die zin in heeft. Als ik het op mijzelf projecteer, hoe kan ik nou vechten tegen de prostaatkanker als ik die niet kan zien. Het doet gewoon wat het wil doen. Gaat ineens weer broeden zonder dat ik het in de gaten heb. Ik voel daar op dit moment niets van maar het is een feit dat er iets aan het broeden is. Het is niet heel erg actief maar een beetje is ook actief hè. Vechten daartegen is heel erg lastig en ik denk eigenlijk ook dat alleen de dokteren dat kunnen voor zover ze daar de middelen en de kennis voor hebben.

Ik ben van nature in basis een positief en vrolijk mens. Tenminste tot anderhalf jaar terug. Ik heb aardig wat meegemaakt in mijn leven, mijn rugzakje zit aardig vol maar blijkbaar is deze nog niet vol genoeg. Uiteraard realiseer ik mij dat ik niet de enige ben met een rugzakje. Een dergelijke bepakking zorgt ervoor dat ik ben wie ik ben, dat heeft mij gemaakt tot de persoon die ik nu ben. Al die dingen die ik meegemaakt heb, heb ik tot op zekere hoogte een plekje kunnen geven. Dat hielp mij om ermee om te gaan, te relativeren, het positieve van het leven te blijven inzien. Het komt wel goed heb ik op mijzelf ook heel veel vaak gebruikt. Voor mijn gevoel kwam het dan wel goed maar wat gebeurd er dan precies als het goed kwam? Komt het goed als ik vergeten ben wat er is gebeurd? Nee lijkt mij niet. Komt het dan goed als ik gewoon doorga met leven? Don’t know. Komt het dan goed op het moment dat ik het ga negeren? Nee lijkt mij niet de goede manier. Misschien komt het inderdaad goed als ik accepteer wat er is gebeurd, of tenminste erken wat er gebeurd is. Het krijgt dan een plekje (ook zo’n vage uitdrukking… maar goed daar gaat het nu niet om). Maar als ik dat nu tegen mijzelf zeg voel ik direct heel veel weerstand. Ik vermoed dat dat te maken heeft met het niet willen (en op dit moment niet kunnen) accepteren.

Maar wat nu als ik wel ga accepteren dat ik ziek ben? Hoe doe je dat? Hoe voelt dat? Wie weet kom ik daar nog eens achter. Wie weet valt het allemaal wel mee en krijg ik daardoor de positieve zin en vrolijkheid weer terug.

Er is duidelijk een leven voor en na de kanker. Ik realiseer mij heel goed, misschien is dat ook wel een stukje acceptatie ;-), dat het nooit meer gaat worden zoals voordat ik de diagnose kanker kreeg. Er is teveel gebeurd in mijn lijf en vooral ook in mijn hoofd. De medicatie die ik nu nog krijg helpt daar niet aan mee en zorgt er dus ook voor dat ik anders ben dan voorheen door alle bijwerkingen. Als ik foto’s zie van voor september 2016 dan kan ik het niet helpen dat ik onwillekeurig denk “hè toen was er nog niets aan de hand”. Als ik verhalen hoor of vertel over die tijd voordat ik ziek werd denk ik automatisch “en daarna werd ik ziek en was alles anders”. Bij elke controle, in april mogen we weer, komt de angst ook weer terug. Die angst die nooit meer weggaat zolang ik onder controle moet blijven. Dat is dus de rest van mijn leven.

Het is wat het is heb ik heel vaak gezegd in het begin, toen ik net ziek was. Alsof ik het toen allemaal accepteerde zoals het was. Dat was niet zo, dat was een masker. Die heb ik een poosje geleden al afgedaan maar zo ging ik met alles om. Accepteer zoals het is en ga door met leven, was een soort van motto voor mij. Nu kan ik dat niet meer en dat is jammer want die instelling haalt wel een beetje de scherpe randjes eraf. Zorgt ervoor dat je vooruit kijkt in plaats van in het hier en nu blijven steken. Misschien komt het wel goed als ik weer ga geloven in een goede en fijne toekomst. Wie weet!

Als mensen zeggen Het komt wel goed neem ik dat voor waar aan. Het komt inderdaad wel goed zoals met alles maar wat dat dan precies inhoud merk ik vanzelf wel een keer.

Dus blijf het vooral tegen mij zeggen want dat doet mij erg goed!