Donderdag 8 maart 2018

Vandaag kreeg ik een cadeau voor mijn verjaardag. Een mooi boek over creatieve fotografie. Geweldig! Ik kreeg daarbij ook deze koelkastmagneet. De reden dat ik hier een blog aan wil wijden is omdat de betekenis hiervan mij hiertoe inspireerde.

Kortom, vandaag nog een soort van filosofisch blog. Twee keer op rij als jullie dat niet erg vinden.

Alhoewel het een ludieke tekst is, zit er wellicht ook wel wat waarheid in. Maken negatieve gebeurtenissen inderdaad dat we ons verder ontwikkelen? Dat we daar beter van worden? Is die ontwikkeling altijd beter?

Ik denk daar over na. Wat is er voor negatiefs gebeurd in mijn leven waardoor ik  mij heb ontwikkeld? Ik kom straks wel terug op het voor de hand liggende.

Vroeger, heel vroeger, heel erg lang geleden ben ik weleens gepest op school. Zo erg dat ik een poosje niet naar school ging zonder dat mijn ouders dat wisten. Ik was heel erg eenzaam in die tijd. Op het moment dat ik gesnapt werd, ben ik erg hard gaan werken om dat negatieve gevoel te voorkomen. Uiteindelijk heeft een goede vriend van mij (Misha, ja die ene van de doos wijn :-)) ervoor gezorgd dat ik mij beter ging voelen. Mede dankzij hem ben ik er bovenop gekomen en heb ik mijn school daar verder af kunnen maken. Ik heb ontzettend veel geleerd van die tijd en ik denk dat ik er zelfs sterker uit ben gekomen.

Na school ben ik gaan werken op vrij jonge leeftijd. Ik heb aardig wat baantjes gehad, sommige leuk sommige minder leuk, of zeg maar gerust vreselijk. In mijn “loondienst”leven heb ik heel wat meegemaakt, leuke en minder leuke dingen. Ik begon al met werken op mijn 19e dus dat is inmiddels meer dan 30 jaar geleden. Het aantal baantjes en banen (ja daar zit verschil in) ligt misschien ergens tussen de 10 en 20 maar precies weet ik het niet. Ik ben een zogenaamde jobhopper. Wat mij vooral is bijgebleven is dat ik moeite had om continue te doen wat andere mij zeggen dat ik moet doen. Oftewel bazen zijn nooit goede vrienden van mij geweest, met één uitzondering. Met Elke had ik een hele toffe baas. Lieve meid die een vriendin voor het leven is geworden. Maar ook in haar bedrijf kon ik niet mijn ei echt kwijt. Daarom ben ik uiteindelijk toch maar weer (ja ook dat was niet de eerste keer) voor mijzelf begonnen. Uiteindelijk heeft Kitty mij verboden ooit nog een keer in loondienst te gaan! Door schade en schande wijs geworden heb ik nu een eigen rijschool en fotografie bedrijf. Dat is overigens nog niet uitontwikkeld. Als ondernemer moet je niet stilstaan maar continue vooruitdenken en evolueren.

Op het relationele vlak is er ook een hele ontwikkeling geweest! Ik kan hier vrij kort over zijn. Ik ben na 50 jaar nog steeds niet uitontwikkeld als mens op dit vlak. Ik leer elke dag nog bij door nare en leuke ervaringen. Sowieso is het samenleven met een vrouw iets waar je elke dag nog bijleert. Alhoewel, ik ben op één vlak wel uitgeleerd en dat is dat ik geleerd heb dat Kitty de vrouw voor míj is! Daar hoef ik verder niets meer over te leren 😉

Op het gebied van het nageslacht heb ik ook een en ander meegemaakt. Zo’n twintig jaar geleden heb ik iets vreselijks meegemaakt. Eén van mijn kinderen is op zeer jonge leeftijd komen te overlijden. Hoe vreselijk dit ook is en hoe verdrietig ik soms nog steeds hierover ben, ik denk inderdaad dat ik hierdoor nog meer van mijn jongens (en meisjes) hou en dat ik ze daardoor nog meer aandacht geef. Doordat dit gebeurd is, ga je nadenken over de waarde van het leven en realiseer je je dat dit een geschenk is en niet iets wat je als vanzelfsprekend mag nemen. Het leven is hier veel te kostbaar voor!

En dan het hier en nu. Is deze tekst van toepassing op mijn huidige gezondheid en alles wat daarmee samenhangt. Bianca denkt van wel, zo zei ze toen ze mij dit gaf, of ieder geval is het van toepassing op deze fase van mijn leven met alles wat daarbij hoort. Is het inderdaad zo dat ik wijzer wordt of ieder geval mezelf ontwikkel door deze nare en vervelende ervaring die ik nu meemaak. Wat brengt het mij dan? Ik zie een (levens)ontwikkeling namelijk als iets positiefs en komt hier dan iets positiefs uit?

Ik denk het wel en ben het wel met Bianca eens. “What doesn’t kill you makes you stronger” zeggen de wijzen (wie zijn dat, die wijzen ;-)?). Dat is in deze context wel heel letterlijk maar ik heb wel het gevoel dat hier iets positiefs uit moet komen. Niets is voor niets! Al is het maar alle liefde, aandacht en medeleven die ik regelmatig krijg van de lieve mensen om mij heen maar ook van totaal onbekende mensen die met mij meeleven. Ik werk aan mijn overtuiging dat deze ziekte mij sterker gaat maken en daar helpt soms een herinnering in de vorm van een koelkastmagneet goed bij!

Kortom, bedankt voor je lieve cadeau Bianca. Het zijn wijze woorden. Ik heb hem een plekje op ons whiteboard gegeven en zal er regelmatig naar kijken.