Vandaag, zondag 18 maart 2018, is het nog 80 dagen tot aan Alpe d’Huzes. We hebben weer een wandeltraining achter de rug. Een kleine 15 kilometer hebben we gelopen in Nijmegen. Het was koud en zwaar maar we hebben het weer gedaan. Helaas was ons team niet compleet want Yannick kon helaas niet mee. Verder hadden we ook geen bezemwagen mee dus we moesten helaas onze eigen lunch mee sjouwen.

Een dag als deze zou mij energie moeten geven. Het zou ervoor moeten zorgen dat ik mij beter ga voelen. Helaas, vandaag werkt dat even niet. Halverwege de wandeling krijg ik het gevoel dat het mij niet gaat lukken vandaag. Ik ben moe, heb zo’n beetje overal pijn en heb het koud. Daniëlle zegt dat we op 8 kilometer zitten terwijl ik het idee had al veel verder te zijn. Ik hoopte dat we al veel verder waren maar helaas, volgens de route zijn we net op de helft! Verdorie ik moet van mijzelf verder lopen terwijl Kitty zegt dat we evengoed kunnen stoppen als het niet meer gaat. Daniëlle zegt dat we bij de eerste mogelijkheid kunnen stoppen om even uit te rusten. Ik wil niets van dat alles. Ik wil de rest niet ophouden en ik wil ook niet dat de rest niet verder gaat als ik het zou opgeven. We besluiten gewoon verder te gaan. Ik zeg tegen mezelf dat ik mij niet zo moet aanstellen en loop vervolgens door. Het was zwaar, zowel lichamelijk als mentaal. Zou het straks op de berg ook zo gaan? Dan is er helemaal no-way-back.

Zoals gezegd, ik heb de rest van de wandeling uitgelopen en ik ben super trots op Kitty, Ralph, Lars en Daniëlle. Niemand heeft zitten klagen, geen onvertogen woord is gevallen. Ik voel dat ik de enige ben die zat te piepen.

Door hoe ik mij vandaag voel en hoe het de rest van de week ging bedenk ik mij dat ik er nog niet ben. Afgelopen vrijdag ben ik namelijk thuis gebleven omdat ik zo moe was. Moe van de bruiloft fotograferen afgelopen dinsdag en het werken de dagen erna. Door hoe ik mij vandaag ben gaan voelen moet ik eigenlijk zeggen want ik begon vanochtend vol goede moed. Na mijn “rustdag” van afgelopen vrijdag voelde ik mij een stuk beter. Ik had hernieuwde energie.

Hoe ik mij dan nu voel? Behoorlijk klote al ik dat zo mag zeggen. Het wil mij maar niet lukken om goed te luisteren naar mijn lijf. Te accepteren dat het soms even te veel is en hierin te berusten. Als ik de lat niet zo hoog zou leggen voor mezelf zou het mij een stuk makkelijker afgaan denk ik. Ik weet dat allemaal wel, waarom doe ik dat dan niet?

Waarom vind ik dat ik de hele wereld aan zou moeten kunnen 10 maanden na de laatste chemo? Nou om de vrij eenvoudige reden dat het inmiddels AL 10 maanden geleden is!

Maar blijkbaar werkt het zo dus niet. Lieke, mijn therapeut, heeft mij een poos geleden verteld dat er ruim een jaar overheen gaat eer je er lichamelijk (en geestelijk) weer helemaal bovenop bent. Ik geloof dat inmiddels wel maar accepteren is een ander verhaal. Überhaupt accepteren is en blijft een “dingetje”. Zal dat ooit nog eens gebeuren? Zou het ooit nog eens gebeuren dat ik de lat voor mezelf niet zo hoog leg? En wat nu als de controle in april bij de oncoloog tegen valt? Val ik dan mentaal helemaal terug naar waar ik vandaan kom? Moet ik dan weer opnieuw beginnen?

Een hoop vragen waar niemand op dit moment het antwoord op weet. Wellicht komt die dag dat ik alle antwoorden krijg nog wel een keer. Wie weet…