Een ietwat ludieke foto die ik zelf niet snel op internet zou plaatsen. Je ziet dat ik moe ben maar ik ben ondertussen blij met mijn nieuwe aanwinst ;-). Ik had even geen andere foto die ik bij dit stukje wilde of kon plaatsen, dus dan maar deze. Bloggen op de manier waarop ik dit doe betekent ook een stukje van jezelf bloot geven, dus daar gaat ie dan. Ik accepteer dat ik er op deze foto niet uit zie :-)!
Acceptatie… Een lastig onderwerp waar ik deze afgelopen week regelmatig mee geconfronteerd werd en mee te maken heb gehad. Niet alleen maar de afgelopen week, eigenlijk is het al een lastig onderwerp sinds ik ziek ben. Maar afgelopen week is het vaak teruggekomen.
Afgelopen zondag heb ik een stukje geschreven over mijn zorgen over mijn conditie. Ook vorige week ben ik daar tegenaan gelopen wat bij mij diverse emoties losmaakt. Ik ben dan teleurgesteld in mijzelf, boos, verdrietig en alleen maar omdat ik ziek ben en niet kan doen wat ik daarvoor deed. Op zo’n moment zit ik mijzelf erg in de weg en help ik mijzelf absoluut niet in mijn herstel.
Zoals gezegd is het onderwerp regelmatig teruggekeerd deze week. Niet dat ik er tegenaan liep dat iets niet lukte maar meer omdat ik er veel mee bezig ben geweest, veel over gepraat en nagedacht. Diverse mensen om mij heen proberen mij te helpen in mijn gevecht tegen die acceptatie.
Maar wat accepteer ik dan eigenlijk niet?
Eigenlijk heel simpel, ik accepteer niet dat ik nog steeds met de gevolgen van de kanker loop. Ja ik accepteer dat ik ziek ben geworden. Maar ik heb er heel veel moeite mee dat het nooit meer gaat worden zoals het was. Er is duidelijk een leven voor de kanker en een leven na de kanker. Nee ik accepteer niet dat ik ziek ben en er misschien dood aan kan gaan. Nee accepteer niet dat de lieve mensen in mijn omgeving zich moeten aanpassen omdat ik even geen energie meer heb.
Heel mijn leven al heb ik een positieve instelling gehad. Het is wat het is en je moet het nemen zoals het komt, waren gevleugelde uitspraken van mij. Op deze manier beklom ik diverse bergen die ik in mijn leven tegenkwam. Sommige waren heuveltjes en sommige waren reuze bergen maar ik sloeg mij er met mijn positiviteit wel doorheen. De situatie nemen zoals het komt en niets proberen te veranderen zorgde ervoor dat ik mijn positieve energie kon behouden. Ik accepteerde dus dat het niet anders was en dat ik moest dealen met de dingen die op mijn pad kwamen. Zelfs het overlijden van Tristan heb ik op die manier kunnen verwerken, of op zijn minst een plekje kunnen geven.
Die positieve instelling ben ik inmiddels even kwijt geraakt onderweg. Ik ga hem wel weer vinden hoor maar zonder is het heel lastig vind ik. Als ik het nu maar kan accepteren wat er allemaal in mijn leven gebeurd dan komt het wel goed (hebbie hem weer ;-)). Maar accepteren voelt als opgeven. Accepteren dat ik niet meer dezelfde Theo ben als anderhalf jaar geleden voelt alsof ik de handdoek in de ring gooi. Accepteren dat ik deze ziekte niet zal overleven kan toch niet! Het is wat het is? Nee dat gaat er bij mij niet meer in en dat is heel moeilijk. Wie weet gaat het nog een keer gebeuren dat ik het op een bepaalde manier ga accepteren, who knows? Voorlopig niet in ieder geval en daar moet ik het dan maar even mee doen.
Iemand zei deze week tegen mij; je moet kijken naar de dingen die juist wel goed gaan. Positief benaderen, je werkt AL 20 uur in de week in plaats van je werkt MAAR 20 uur in de week. Ook heb ik de tip gekregen om de dingen die ik wél accepteer, op te schrijven. Ze schreef zelf de titel van deze blog (waar ik overigens 100% achter sta) en verder heb ik er zelf ook een paar verzonnen. Ik accepteer dat ik boos ben. Ik accepteer dat ik verdrietig ben. Ik accepteer dat ik mag huilen. Ik accepteer dat ik ’s nachts wakker lig. Maar het hoeven niet alleen negatieve dingen te zijn natuurlijk; Ik accepteer dat ik nog steeds verliefd ben op Kitty. Ik accepteer dat ik het spannend vind omdat we gaan verhuizen. Enzovoorts…
De boodschap is sowieso: Het glas is half vol! En er komt vast wel weer een dag dat ik daar ook weer in ga geloven!
💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞💞
Moeilijk Theo alles wat minder gaat te accepteren! Het is gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Maar heb vertrouwen dat het later beter gaat. Je positiviteit ben je niet helemaal kwijt. Ergens zit die er nog wel.
Ben trots dat je van de week weer een geslaagde kandidaat had. Je bent heel goed in je werk.
Dat is ook heel positief. Liefs Ma.
Ik heb er nog een paar:
Je accepteert dat je andere mensen soms lekker kunt plagen.
Je accepteert dat je zoveel lef hebt om jezelf zo bloot geeft in je bloed
Je accepteert dat je dingen doet die je leuk vind (rijles geven, fotografie, samen met kit dingen ondernemen)
Je accepteert dat de mensen die je lief zijn je steunen.
En dan wat ook belangrijk is.
WIJ accepteren dat jij bent wie je bent! !!
Mag je zeggen dat het glas voor een kwart leeg is? Want volgens mij is het meer dan half vol.
Hou vol Theo en laten we niet vergeten Kitty! Toppertjes!