Een week van wachten, in de zenuwen zitten, bang zijn, piekeren… Volgende week moet ik weer op controle komen bij de oncoloog! Dan krijg ik te horen of de waardes zijn gestegen, gelijk zijn gebleven of zijn gedaald.

Het is maandag 9 april en ik zit thuis achter mijn laptop te typen aan mijn blog. Om heel eerlijk te zijn het is 3 uur in de nacht en ik kan niet slapen. Ik ga deze blog morgenochtend wel afmaken en dan posten hoor anders wordt je nog wakker van het pingeltje van jouw email 😉 Maar buiten dat, wil ik het nog wel even doorlezen als ik volledig bij bewustzijn ben voordat ik het de wereld inslinger.

Afgelopen week was weer confronterend maar ook leuk, leerzaam, gezellig en spannend.

Ik heb niet veel uur gewerkt. Deels vanwege het Paasweekend en deels omdat het gewoon niet ging vanwege de vermoeidheid. Sommige uren heb ik af moeten zeggen of heb ik ingekort maar over het algemeen ging het wel ok. Het blijft wel confronterend hoor, als je lessen moet afzeggen omdat ik te vermoeid ben. Waar houd het op denk ik weleens (best vaak trouwens) maar aan de andere kant moet ik ook eerlijk zijn. Ik heb best een heftig weekend achter de rug dus dat is ook niet zo gek.

Ik heb weer een gesprek met een bruidspaar gehad, Elke is komen eten (we zien elkaar veel te weinig wat we vervolgens elke keer zeggen als we elkaar zien), ik mocht weer bij Lieke op bezoek wat weer intens was maar ik heb deze week ook genoten van een zeer ontspannen massage wat mijn hoofd echt leeg heeft gemaakt!

Vrijdagavond naar een inloopavond gegaan bij TC Gilze. Hier heb ik aan den lijve ondervonden wat Padel is en vooral hoe leuk dat is. Voor wie niet weet wat Padel is; het is afgeleid van het tennisspel. Het wordt buiten gespeeld op een afgeschermd veld. Deze muren mogen gebruikt worden tijdens het spel waardoor de link met Squash snel gemaakt is maar dat is dan ook meteen de enige link daarmee. Op deze website (https://www.tcgilze.nl/introductie_padel) kan je een filmpje bekijken. Grappig detail: In het filmpje wordt verteld dat de bal sporadisch over het hek heen wordt geslagen. Ik heb afgelopen vrijdag dat gemiddelde van sporadisch naar niet zo vaak getrokken… Ik ga de komende maanden proberen het gemiddelde weer naar beneden bij te stellen!

Zaterdag was een enerverende dag. Eerst gewerkt, daarna was de open huizen route waar wij met ons huis aan mee deden. We hadden tien bezichtigingen! Mega veel belangstelling dus. Als ze nou maar geen ruzie gaan maken om ons huis! We gaan het zien wat daar uitkomt. Maar ‘s-middags zijn we naar Voorburg gereden met de trein naar Nora en Erik. Zij hadden ons uitgenodigd om te eten op een best wel bijzondere locatie, of eigenlijk moet ik zeggen locaties! Want tijdens het 5 gangen diner werden we door Den Haag, Voorburg en Rijswijk gereden in een HTM tram. Kei leuk! (Mag ik eigenlijk niet zeggen van mijn zus 🙂 De zondag was relaxed maar toch nog veel kunnen doen. Ik had nog wat achterstallig werk met wat foto-opdrachten waar ik een heel eind mee gekomen ben. Heerlijk buiten in de tuin gezeten, wat is de lente toch fantastisch! Dit was een fijne dag! En toen werd het zondagnacht…

‘s-Nachts werd ik wakker en direct zag ik maandag 16 april voor mijn neus (in gedachten dan ieder geval). Om kwart voor elf wordt ik verwacht bij de oncoloog. Weer een controle maar deze voelt toch weer anders. Met de laatste nog vers in mijn achterhoofd ga ik straks weer bloed laten prikken. Wat zal de PSA zijn deze keer. Is ie weer iets gestegen, of een heleboel gestegen of is ie misschien wel gedaald? Wie zal het zeggen, volgende week weten we dat!

Embrace your fears! Omarm je angst! Maar hoe doe je dat? Moet ik accepteren dat de angst er is? Zoals je weet is dat best wel een dingetje bij mij. Iemand vertelde mij laatst een verhaal over het overlijden van haar moeder. Ze hadden haar verteld dat ze het niet hoefde te accepteren dat ze dood was maar ze moest ermee leren leven. Een zogenaamd plekje geven dus eigenlijk. Toen viel bij mij wel het kwartje dat dat hetgeen is wat ik met Tristan heb gedaan! Ik heb niet geaccepteerd dat Tristan is gestorven maar in de loop der jaren heb ik er wel mee leren leven. En natuurlijk komt dat verdriet regelmatig terug maar dat mag ook en dat moet ook. Wat ik dus al twintig jaar doe, kan ik ook met deze angst. Niet accepteren dat ik angstig ben maar leer ermee leven. Een andere keus heb ik niet want die angst gaat nooit meer weg, daar ben ik nu wel van overtuigd. Ik weet alleen nog niet helemaal hoe ik dat moet doen. Bij ieder pijntje, ieder dingetje wat anders voelt in mijn lijf en iedere controle zal ik die angst voelen. “Wat nou als…”

Leer ik te leven met de angst dan leer ik te leven met de kanker! Veel praten met lieve mensen om mij heen, af en toe mediteren om mijn hoofd leeg te maken, af en toe een ontspanningsmassage en vooral de dingen doen waar ik blij van wordt! Dit helpt mij ieder geval een eindje op weg.

Ik heb nog wel een lange weg te gaan maar ik kom er wel denk ik. Met vallen en opstaan maar ik hou in gedachten dat ik veel mensen om mij heen heb die om mij geven en mij helpen als ik daar behoefte aan heb. Al die mensen zitten met mij vast bovenin de achtbaan, niet wetend wanneer deze weer gaat rijden net als bij de Efteling pas geleden. Zou er bij onze achtbaan ook iemand komen ons eruit te halen?

We gaan het zien wat de week ons gaat brengen! Have a nice week!