Verkocht!

Het heeft een week of vier geduurd maar nu is ie dan toch eindelijk verkocht 🙂

Maandag 16 april, een dag die ik met angst en beven tegemoet zag. Vandaag moest ik op controle komen bij de oncoloog. Het is alweer twee maanden sinds de laatste controle.

Maar ook een dag met een gouden randje want ons huis is verkocht!

Kortom, een zeer enerverende dag kan ik wel zeggen.

Vanochtend heb ik mij gemeld in het ziekenhuis voor controle. De bloedwaardes waren helaas weer gestegen wat ik eigenlijk al verwachtte maar niet hoopte. De oncoloog vond het echter nog steeds geen reden voor paniek. Er is op dit moment geen reden om een andere therapie te starten. Dat op zich is best wel fijn nieuws maar ik blijf in mijn achterhoofd houden dat we op een gegeven moment op een punt komen dat er wél een volgende stap gezet moet worden. Enige punt van zorg is dat hij de testosteron niet helemaal gedrukt krijgt. Dat is dus een nadeel als je relatief jong bent en deze ziekte hebt, de testosteron is nog zeer actief en dus lastig te onderdrukken. We gaan een andere hormoonspuit proberen, eentje die ik dan elke maand ga krijgen in plaats van elke zes maanden. Maakt mij niet uit, als het helpt mogen ze mij elke dag in mijn buik prikken.
Daarnaast wil hij mij graag introduceren bij het EMC in Rotterdam. Aangezien dit een meer gespecialiseerd ziekenhuis is, voor wat betreft (onder andere) prostaatkanker, kunnen ze wellicht een meer specifieke behandeling voorschrijven. Hiervoor moet wel wat meer onderzoek gedaan worden maar hoe en wanneer en zo, dat horen we nog. Binnen nu en een week of twee hoor ik wanneer ik daar naartoe kan gaan. In wat voor achtbaan ik daar weer terecht kom is een vraag maar we zien het wel. Het is fijn dat er weer iets gaat gebeuren en als ze inderdaad iets vinden waar ze iets mee kunnen is dat inderdaad goed nieuws. Ondertussen blijf ik onder controle bij mijn “eigen” oncoloog en dat vind ik best wel fijn merk ik.

Al met al geen slecht nieuws maar hoe ik mij hier precies bij moet voelen weet ik nog niet. Kitty en ik gingen vanochtend naar deze afspraak met het idee dat we óf goed óf heel slecht nieuws zouden krijgen. Dit zit er een beetje tussenin voor mijn gevoel. We stonden buiten en we wisten even niet of we nu wel of niet blij moesten zijn. De komende tijd zal het leren denk ik. Laten we in ieder geval maar blij zijn dat de bom nog niet gebarsten is, dat is een feit!

In de loop van middag worden we gebeld door de makelaar, we hebben een bod op ons huis. Gelukkig dat Kitty thuis werkt, kunnen we snel schakelen. Een korte blik in elkaars ogen, terwijl we de makelaar aan de telefoon hebben, is overigens voldoende en we doen een tegenbod en spreken af dat de oplevering 15 oktober zal zijn. Binnen een half uur worden we teruggebeld en the-deal-is-done! We hebben zojuist ons huis verkocht… Iedereen zegt dat het ontzettend snel is maar als je zelf de verkopende partij bent, zijn vier weken van bezichtigingen, huis schoonmaken en schoonhouden (op bezichtigingniveau), open huizen route met sommige eigenaardige mensen, best wel lang. Maar we mogen absoluut niet klagen, en dat doen we dan maar niet!

Weer een hobbel minder, we kunnen uitkijken naar onze verhuizing in oktober. Zin in!