5 mei 2018, bevrijdingsdag in Nederland maar in Breda hebben we een ander feestje gevierd.

Kitty en ik zijn allebei de vijftig gepasseerd. Toen Kitty vijftig werd zaten we net in het midden van de chemo’s. Ik heb hier enorm mee zitten worstelen omdat ik niet wilde dat mijn behandelingen en mijn ziek zijn haar vijftigste verjaardag in de weg zou zitten. Helaas was dit niet anders, ik voelde me niet goed genoeg om onze plannen door te zetten. Samen met de kinderen waren we namelijk bezig een groot feest te organiseren.

Ik denk dat dit de eerste klap in mijn gezicht was. De eerste keer dat ik echt voelde dat ik niet kon doen wat ik zo graag wilde doen. De eerste keer dat ik echt pas op de plaats moest maken. Er zouden nog veel meer van dit soort momenten volgen maar dat wist ik toen nog niet!

Maar goed, uiteindelijk in goed overleg met de kinderen en het feestvarken besloten niet verder te gaan met de voorbereidingen voor een feest. Ik vond dit echt heel sneu voor Kitty, ik baalde enorm hiervan. Als goede tweede heb ik haar een weekend meegenomen naar Amsterdam. Kitty heeft hier enorm van genoten wat ook heel fijn was.

Veertien maanden later was ik aan de beurt. Ik werd afgelopen februari vijftig en omdat we al een feest aan het organiseren waren had ik bedacht dit niet te vieren op de dag zelf. De kinderen dachten daar anders over, enfin lees mijn blog van rond die tijd. Het was een hele geslaagde dag waar ik echt van genoten heb.

Ondertussen is het april 2018, of preciezer eigenlijk 25 april 2018! Dit is de dag dat Kitty en ik 12,5 jaar getrouwd zijn. Vandaag een dag als geen ander gewoon gewerkt maar aan het eind van de dag heerlijk gegeten met de kinders. Ook hier heb ik al eerder over geschreven dus om niet in herhaling te vallen zal ik niet zeggen dat ik hier enorm van genoten heb. Maar dat is wel zo!

Afgelopen zaterdag, 5 mei was het zover. Ons feest waar we allebei al een paar maanden naar uitkeken. Een feest om onze Sarah en Abraham te vieren en ook ons koperen jubileum. Wat we eigenlijk nog veel belangrijker vonden was het vieren van het leven. De afgelopen anderhalf jaar was fysiek en emotioneel voor ons beide heel erg zwaar en er zullen nog meer van dit soort tijden komen. Niet alleen voor ons maar ook voor onze kinderen. Ik heb momenten gehad dat ik niet had gedacht vijftig te mogen worden. Er zijn hele donkere momenten geweest waar ik gelukkig helemaal uit ben gekomen.

Het leven in het hier en nu is voor mij nu heel belangrijk geworden. Ik ben er inmiddels achter en ik geloof er ook echt in dat je moet genieten van de dingen die goed gaan. Kijken naar de dingen die je hebt bereikt in plaats van kijken naar de dingen die je niet (meer) lukken. Leef het leven zoals het is, geniet van het elke dag!

Vier het leven is dus het motto van ons feest! Wat gisteren is gebeurd draai je niet meer terug en wat er morgen komen gaat weet niemand. Dus leef vandaag!

En dat hebben we gedaan. Met veel lieve mensen om ons heen hebben we het leven gevierd. Jammer dat er een aantal mensen niet konden komen maar via een mooie videoboodschap waren zij er gelukkig toch een beetje bij. Overigens waren er ook een groot aantal aanwezigen die een boodschap hadden ingesproken. Ontzettend leuk gedaan! Voor degene die dit nog een keer willen bekijken, dat kan via http://250418.nl.

Kitty en ik hebben onze eregasten, want dat waren ze!, ook verrast door een mooie openingsdans in te studeren. Geheel in onze eigen stijl hadden we bedacht een mix te brengen van verschillende dansen. Hieronder kan je zien wat we er met de hulp van Renate Tiggelman van gemaakt hebben.

Wat waren we stik zenuwachtig van te voren maar het ging uiteindelijk ontzettend goed. We zijn een mooi paar samen, al zeg ik het zelf 😉

Wat minder goed ging; Ik ben tijdens mijn 12,5 huwelijksjubileum gevallen voor Bianca… letterlijk dan. Ik rende haar achterna op de dansvloer omdat ik nog een keer met haar wilde dansen. Als er één ding is wat je niet moet doen op de dansvloer… je raad het al. Ik glij uit, kom verkeerd terecht en verdraai mijn knie. De rest van de avond heb ik het helaas iets rustiger aan moeten doen maar dat mocht de pret niet drukken. Het was een waanzinnig gave, leuke, gezellige, fantastische, vrolijke, humoristische en uiteindelijk beetje pijnlijke avond. Een avond om nooit meer te vergeten.

Iedereen bedankt voor het maken van deze waanzinnig mooie herinnering!