Building Walls

Er is een tijd voor en een tijd na de kanker

We gaan een muurtje bouwen. Zo noemde Lieke het eens. Een muur tussen de tijd voor de kanker en de tijd nadat ik de diagnose heb gekregen. Lieke is wel wijs, ze weet het mooi te vertellen maar doe het maar eens. Aan de andere kant ga ik niet voor niets regelmatig bij haar op bezoek, niet waar?

De laatste tijd worstel ik weer met dingen die mij moeilijk afgaan. Zowel in mijn werk als rij-instructeur als ook in mijn werk als fotograaf maar zeker ook in mijn privé leven. Ik zit weer een beetje in de modus van “het glas is half leeg”. Als ik aan het lesgeven ben, moet ik oppassen dat ik niet teveel uur achter elkaar plan. Dat is veel te vermoeiend waardoor de leerling er tenslotte de dupe ervan wordt en dat wil ik hoe dan ook vermeiden. Dat dat niet altijd lukt, tja dat is lastig en vervolgens heb ik daar weer last van. Het is een vicieuze cirkel waar ik moeilijk doorheen kan breken.

Er is veel veranderd sinds ik ziek ben. Mijn conditie is achteruit gegaan maar daar werk ik hard aan om dat weer op het oude peil te krijgen. Dat is blijkbaar nog steeds mijn doel, de lat ligt nog steeds erg hoog, of ik moet eigenlijk zeggen, ik heb hem weer hoger gelegd (te hoog) want er is een tijdje geweest dat ik het wat rooskleuriger in begon te zien.

Wat ook erg veranderd is, is dat ik mijn positiviteit (vaak) kwijt ben. Van nature zie ik overal wel het positieve wel van in maar op dit moment heb er erg veel moeite mee om dat voor elkaar te krijgen. Ik merk dat ik over heel zaken erg pessimistisch kan zijn terwijl ik dat helemaal niet ben. Motiveren is soms best lastig als je geen positieve instelling hebt. Laat dat nou één van de dingen zijn die in mijn vak als rij-instructeur zo belangrijk is.

Door de hormonen die ik krijg heb ik last van stemmingswisselingen. Van het ene op het andere moment kan de stemming omslaan en ben ik, in mijn ogen, niet te genieten. Ik doe erg mijn best om dit tijdens mijn werk te verbloemen wat mij volgens mij redelijk afgaat maar veel energie kost. Ook heb ik last van opvliegers alhoewel dit de laatste tijd minder lijkt te worden. Vermoeidheid door de hormoontherapie hoort er ook bij en zal dus ook nooit helemaal weggaan. Dit zijn zomaar wat bijwerkingen waar ik mee moet leren leven. Lieke geeft ook aan dat zo goed als iedereen de diagnose kanker heeft gehad, last heeft van vermoeidheid.

Er is dus duidelijk een tijd voor en een tijd na de kanker. Lieke probeert mij te laten relativeren, niet terug denken aan de tijd voor de diagnose maar bouw daar een muur tussen. Die tijd komt niet meer terug, nooit meer. Misschien dat mensen die de diagnose ook hebben gekregen dit ook herkennen.

Ik moet dus een nieuw leven opbouwen, dat is eigenlijk mijn missie nu. Hoe lang dat leven vervolgens mag duren weet niemand. Reden te meer om niet stil te blijven staan en achteruit te blijven kijken want daar heb ik geen tijd voor. Vandaar die muur! Als die er staat dan kan ik ook niet terug en als die hoog genoeg is kan ik er ook niet overheen kijken.

Maar hoe doe je dat? Het is niet zo dat ik een nieuwe relatie begin of naar het buitenland ga verhuizen. Geen van beide trekt mij trouwens alhoewel ik erg verknocht ben geraakt aan Nieuw Zeeland maar dat is wel erg ver van mijn jongens weg 😉
Het is een kwestie van accepteren zoals het is maar zoals jij als trouwe lezer van mijn blog al weet; accepteren is bij mij wel een dingetje. Ik zal er niet verder op ingaan, lees een aantal blogs terug en je weet het. Dus “het is wat het is” is voor mij op dit moment geen optie. Maar hoe dan wel? Zelf denk ik dat er geen andere methode is dan het omgaan met de situatie wat niet betekent dat ik het accepteer. Dit zijn trouwens hele wijze woorden van een leerling van mij! Een aantal weken geleden was ik goed op weg. Ik probeerde mij aan te passen aan de situatie en prees de dingen die wél goed gingen in plaats van alleen te kijken naar de dingen die ik niet (meer) kon. Op de een of andere manier is hier weer een verandering in gekomen maar daar heb ik ook al over geschreven laatst.

Het is op dit moment een zoektocht die nog niet ten einde is. Ik kan alle hulp hierbij goed gebruiken en ik krijg al zoveel hulp, zowel professioneel als uit mijn sociale kring. Blijf dat vooral doen en zoals ik al een keer eerder zei; Blijf mij vooral vertellen dat het goed komt, wat dat dan ook betekent. Er komt een dag dat ik daar ook in ga geloven en dat komt dan doordat jij dat tegen mij gezegd hebt. Geef mij maar die schop onder mijn kont zodat ik in de goede richting in beweging kom!

Aanstaand weekend staat er weer een leuk evenement op de agenda. Laat ik mij daar maar even op concentreren want ik moet blijkbaar ook als omroeper fungeren. Ik ga dus maar even werken aan mijn praatje. Komt goed 😉

Tot de volgende keer.