Een goede vraag? Is het wit inderdaad witter? Maar wanneer is het wit eigenlijk witter?

Het is zaterdag 23 juni rond een uur of vier. Ik luister op dit moment de Qmusic Top 500 Foute uur. Op zich lekkere vrolijke “brainless” muziek. Je hoeft er niet bij na te denken. Het type muziek wat ik opzet als ik foto’s aan het bewerken ben of in de auto zit na een hele lange dag werken. Even verstand op nul en gaan! Maar nu even niet mijn verstand op nul want dan ga je een hele rare blog krijgen denk ik 😉 Ik zal jullie een plezier doen en zet even mijn “Lekkere muziek”-playlist op, dan krijg je een beter verhaal, alhoewel ik dat oordeel het liefst aan jullie laat maar de kans daarop is denk ik groter.

Het is alweer een poosje geleden dat ik een blog geschreven heb. Ik hoop dat jullie mij niet teveel gemist hebben maar dat zal wel meevallen. Het is the-week(s)-after… De berg hebben we gehad met mooie momenten en ontmoetingen en de roze wolk waarop ik zat is inmiddels wat grijs geworden. In een soort van roes kwam ik terug uit Frankrijk zoals je wellicht gelezen hebt maar die is inmiddels weer een beetje over. Ondertussen is er weer het een en ander gebeurd wat ik jou niet wil onthouden.

Het werk roept weer, zowel mijn leerlingen als de bruidsparen en dus moeten de armen uit de mouwen gestoken worden. Nog niet helemaal bekomen en uitgerust van de avonturen in en bij de berg ben ik de dinsdag nadat we terug zijn gekomen weer aan het werk gegaan. Vol energie ben ik weer rijles gaan geven en in de tussentijd moest ik er ook voor zorgen dat er foto’s geleverd werden aan het bruidspaar van voordat we naar Frankrijk gingen. Een drukke week stond mij te wachten maar ik zat vol energie!

Het leuke was ook dat omdat Frankrijk geweest was, ik weer “mocht” Padellen!! Dat was lang geleden! Donderdag een lesje van Ellen en ’s avonds een potje gespeeld. Had ik al gezegd wat een ontzettend leuk spelletje dat is? Nou, het is een ontzettend leuk spelletje! De volgende dag wist ik hoever ik was gegaan. Te ver dus…

De zaterdag brak aan, het is weekend maar van uitrusten kwam het niet! Ik had namelijk bedacht dat ik mee ging doen aan een fotowedstrijd (Ubran Photo Race). Jos kon helaas niet mee en ook mijn fotografie maatje Bianca kon niet mee. Kitty stelde voor dat zij mee ging en dat was super gezellig!! Leuk om te zien dat Kitty zich zo met mijn fotografie bezig houdt. We moesten zaterdagochtend om tien uur in Amsterdam zijn dus we moesten vroeg weg. Vervolgens de hele dag heerlijk crea bea met fotografie. Niets vermoedende mensen op hun mooist fotograferen en soms hadden de mensen het wel in de gaten en dat is ook goed. Kitty en ik hebben samen een paar mooie series gemaakt. Ik ben trots op mijn meisje dat ze zoveel geduld met mij heeft!

Zondag! Rustdag! Nou niet dus… Mijn lieve zus Henny had bedacht de jaarlijkse BZD (Broer-Zusdag) vandaag te organiseren. Veel zin in maar met een moe hoofd ben ik toch naar Utrecht gegaan. Daar een leuk Prisonbreak spel gedaan en daarna heerlijk gegeten in Utrecht. Het was weer gezellig!

Inmiddels is het maandag 18 juni. Er staat een spannende maar ook drukke week voor de boeg. Een week vol foto’s bewerken, rijlessen geven maar ook ziekenhuis bezoeken maar ook een spelletje Padel. De bezoeken aan het EMC in Rotterdam verlopen op zich prima. Tijd genoeg om ook aan mijn foto’s te werken. Helaas kan ik zeggen dat ik van een botscan of een CT Scan (ik kreeg ze deze week allebei) niet meer warm of koud wordt. Alhoewel ik deze keer bij de CT Scan kotsmisselijk werd van de contrastvloeistof. Gelukkig ging dat weer snel over. De uitslag zie ik met wat meer gemengde gevoelens tegemoet. Die krijg ik aanstaande dinsdag, afwachten dus. Het blijft iedere keer wel weer spannend, dat wordt niet minder. Deze keer hebben ze niet alleen bloed geprikt maar ik ben ook van binnen gefotografeerd. Wie weet wat ze daar zullen vinden, we gaan het zien…

Vrijdag mochten we in ons huis kijken!! Geweldig om te zien dat er zo hard gewerkt wordt maar vooral gaaf want nu hebben we er een beeld bij waar we komen te wonen. Wat wordt het mooi! Fantastisch.

Dit soort dingen waardeer ik nu des te meer! En ja het is daarom nog witter dan wit. Ik heb de afgelopen jaren een aardig rugzakje gevuld met levenservaringen. Ook ervaringen die je niemand anders zou gunnen. Zo mis ik Tristan nog elke dag en dat wordt niet minder alhoewel het inmiddels bijna 21 jaar geleden is maar ook mijn papa en mama die 16 jaar geleden zijn overleden. En zo zijn er meer gebeurtenissen die mij raken om het maar even zachtjes uit te drukken. Dit zijn hele zwarte periodes in mijn leven geweest. Ook de huidige fase waar ik nu inzit is een vervelende rot periode waar ik op dit moment maar op één manier een einde aan zie komen en dat is geen vrolijke. Is dit dan de zwartste periode van mijn leven? Dat wil ik niet beweren en vind ik ook niet relevant. Wat ik wel relevant vind is de wetenschap, en zo voel ik dat echt, dat ik de dingen die leuk zijn, zoals ons nieuwe appartement, veel intensiever beleef. Lieke zei van de week tegen mij dat ik nu mijn leven aan het leven ben zoals ik dat wil. Ik doe de dingen die ik leuk en/of belangrijk vind en beleef het meer intens. Moet ik de kanker dankbaar zijn daarvoor? Misschien wel maar had ik het zonder deze wetenschap dan minder intens beleefd? Zou kunnen maar de kanker zal ik nooit en te nimmer dankbaar zijn voor wat dan ook. Ik vervloek deze ziekte nog steeds en accepteer niet dat ik deze ziekte heb. Maar feit is en blijft dat ik de mooie, leuke dingen intenser beleef en dankbaar ben voor de momenten die mij nu worden gegund. Ben ik bang? Ja want ik leef in onzekerheid. Wie weet waar ik volgend jaar sta. Ik wil en durf niet verder te kijken dan dat en ik denk dat dat wel prima is. Als ik nu ga nadenken over de toekomst over vijf of tien jaar dan krijg ik alleen maar vreselijke gedachtes erbij dus dat doe ik niet.

Ja het wit is nu veel witter. Dat is mooi en daar ga ik van genieten!
(Bedankt Eveline voor deze wijsheid)