De vreselijke ziekte kanker heeft weer toegeslagen. Krijn is overleden nadat hij vier en halve week geleden te horen heeft gekregen dat hij kanker heeft. 

Het is maandag 6 augustus 2018. Mijn grote zus is vandaag 60 geworden en we hebben vandaag een uitvaart gehad, hoe tegenstrijdig kan je het hebben. Mixed feelings hou ik over aan deze dag.

De vader van Anja, de schoonvader van Frans is helaas overleden. Zelf zag ik hem hoogstens één keer per jaar op een verjaardag. Ik vond het altijd een hele vriendelijke lieve man, hij heeft zo’n toegankelijk gezicht! Frans en Anja zijn hele fijne goede vrienden van ons en wonen alweer ruim een jaar of drie in Los Angeles. Nou ja, officieel zijn ze van Kitty want zij kende ze al toen wij elkaar leerden kennen 😉 Nee hoor zo voelt het niet! In mei 2016 zijn we samen met Jos en Marina naar Californië gevlogen en hebben ze daar mogen bezoeken. Wat een mooie herinneringen heb ik daar aan overgehouden, fantastisch! Nu ik dit zo schrijf bedenk ik mij ineens dat ik toen eigenlijk al ziek was. Maar daar gaat deze blog vandaag niet over.

Krijn is dus overleden aan kanker. De ziekte die ik ook heb, alhoewel hij een ander vorm had. Mijn allereerste blog had als titel “Als je hoort dat je kanker hebt dan stort je wereld in. Want als je kanker hebt ga je toch dood?” Helaas is dit voor hem waarheid geworden.

Tijdens de dienst, die overigens erg mooi was, kreeg ik regelmatig flashbacks over mijn vader. Er werd namelijk gezegd dat Krijn alles wel goed vond, Hij was niet zo ingewikkeld en stond altijd voor iedereen klaar. Dit zou zo een beschrijving van mijn vader kunnen zijn. Ik heb erg veel aan hem teruggedacht vanmiddag. Met een vleugje vreugde omdat hij was zoals hij was maar natuurlijk ook met een verdrietig gevoel omdat hij er al heel lang niet meer is. Het is inmiddels alweer meer dan 16 jaar geleden.

Er werden mooie dingen gezegd over Krijn. Met name de kleinkinderen vond ik erg mooi maar vooral erg stoer. Ga daar maar eens staan als tiener of net twintiger zijnde en je hebt je opa net verloren. Ze wisten het mooi te verwoorden wat hun opa voor hun betekende. Echt goed gedaan jongens! Ik denk dat opa erg trots op zijn kleinkinderen is.

Natuurlijk vloeien er ook tranen maar wat ik zo mooi vond is dat er ook ruimte is voor vrolijke anekdotes. Zo wil je toch herinnerd worden? Met een traan maar zeker ook een lach!

Ik heb weleens gezegd dat er op mijn uitvaart een feestje moet worden gevierd. Het nummer van Diggy Dex, “Treur niet om mij” staat op de playlist voor mijn uitvaart want ik vind dat je het leven moet vieren. Herinner mij maar zoals ik was. Natuurlijk zullen mensen verdrietig zijn en dat mog ook maar het leven gaat door. Gedenk mij maar zoals ik ben, sta er bij stil als ik er niet meer ben maar ga daarna vooral lekker verder. Zorg dat je er wat van maakt en dat kan ook zonder mij. In fysieke zin dan want in de harten van de mensen die van mij houden zal ik altijd blijven leven.

Vandaag zei de uitvaartverzorger dit ook heel treffend: “Krijn is verhuisd van hier buiten naar binnen in jullie hart”. En aangezien Kitty groot fan is van Rob de Nijs moet ik deze ook even aanhalen. Hij heeft namelijk ook een mooi nummer geschreven “Vandaag begraaf ik jou in mij“. Hij zegt in principe hetzelfde maar dat moet je zelf maar even luisteren.

Anja, Frans, Ruben en Dennis ik hoop dat jullie de kracht vinden om na dit grote verlies verder te gaan zoals Krijn dat gewild zou hebben. Ik wens jullie, maar natuurlijk ook zijn vrouw An en Martin en zijn gezin, heel veel sterkte toe in de zware tijd die ongetwijfeld komen gaat.

Mijn vader heeft op zijn steentje staan: “Ik ben pas dood als je mij vergeten bent”.