Het is vandaag vrijdag 5 oktober. Daniëlle is vandaag jarig, gefeliciteerd meid. Vanochtend vroeg hebben Kitty en ik al voor haar gezongen en heel misschien doen we dat vanavond nog even over ;-), je bent dus gewaarschuwd mocht je naar de verjaardag van mijn schone dochter gaan. 

Gisteren was het d-day. Oftewel donderdag. Laat ik alvast verklappen; het was een top-dag!

De dag begon met Lieke waar ik een heel goed gesprek mee heb gehad. Uiteraard stond het nieuws van vorige week in het middelpunt. Daarna heb ik nog een uur les gegeven en toen mochten we eindelijk naar Rotterdam vertrekken. De arts had ons voor het reguliere spreekuur geplaatst en nam ruim de tijd voor ons.

Ik ben een ingewikkeld geval zo zei ze. Niet precies met die woorden maar toch. Waar heb ik dat nou eerder gehoord… In een team van tien(!) artsen is mijn geval ter sprake gebracht en de boodschap is eigenlijk, wat wil je zelf?

Het vermoeden dat het niet is uitgezaaid is, bestaat nog steeds maar zoals gezegd kan het ook zo zijn dat de chemo er iets mee te maken heeft dat er niets op de scans te zien valt. Een nieuwe PSMA scan kan hier duidelijkheid in geven.

Wil ik dat wel? Vraagt ze mij.

Ze vraagt mij eigenlijk; Wil je dat we nog een keer uitgebreid gaan bekijken of de kanker is uitgezaaid? Als dat niet zo is, kan het zomaar betekenen dat ik een laatste behandeling krijg (bestralen) en dan genezen ben.

Of wil je dat niet en op dezelfde voet verder gaan? Oftewel niet onderzoeken of het echt uitgezaaid is en in onzekerheid verder leven.

Ik heb er niet erg lang over na hoeven denken maar dat zal je niet verbazen. Logische keus lijkt mij. Soms valt kiezen best wel mee.

De scan wordt dus ingepland binnen nu en een week of twee. Als er inderdaad niets gevonden wordt, gaan ze door middel van een operatie lymfe verwijderen om die nader te onderzoeken. Als daar ook niets te vinden valt, gaan ze bestralen en dan ben ik, voorlopig althans, genezen!

Dit scenario spreekt mij wel aan dus ik zeg doen! Dit betekent wel weer een spannende tijd in deze achtbaan maar kom maar op. Ik ben er klaar voor!

Met dit positieve nieuws zijn we naar huis gegaan. Kitty sluit aan bij haar collega’s voor het team-uitje en ik krijg Bianca te eten. De dag hebben gezellig afgesloten en Kitty schoof aan het einde ook even aan. Zoals ik mijn verhaal al begon; vandaag was een top-dag!

Door deze ervaringen ben ik wel tot een inzicht gekomen. Ik heb weleens eerder gezegd dat de kanker mij ook mooie dingen heeft gegeven, zoals hele bijzondere vriendschappen. Wat het mij ook gebracht heeft is een andere kijk op het leven.

Als je hoort dat je kanker hebt, ga je toch dood. Zo ben ik ooit deze blog begonnen. Dat was heel lang mijn waarheid maar nu is het misschien niet zo. Misschien heb ik straks weer de levensverwachting als ieder ander. De laatste jaren heb ik geleefd in de veronderstelling dat het met een paar jaar gedaan zou zijn en probeer ik dus van iedere dag te genieten alsof het mijn laatste is (denk aan André Hazes- Leef). Ik doe de dingen die ik leuk vind en geniet intens van deze momenten. 

Mocht zometeen blijken dat ik inderdaad genezen ben, dan ga ik niet ineens weer anders leven. Ik heb mij voorgenomen deze “levensstijl” vast te houden omdat het mij zoveel brengt. Ik geniet veel meer van de mooie dingen in het leven. Dus voor dat inzicht zou ik bijna zeggen “Bedankt kanker, dat je mij dit gegeven hebt”. Maar dat vind ik te ver gaan want daarvoor heeft het ook veel kapot gemaakt maar wat ik wel wil zeggen is:

Leef het leven alsof het je laatste dag is!

— Focus on what’s important! —