Foutje in de regie. Deze post had eigenlijk pas morgenochtend geplaatst moeten worden😅. Het is ook zo gezellig bij Jos en Marina dat ik even niet goed op zit te letten…

Tot dinsdag 11.30 zijn we officieel dakloos want zojuist hebben we het Diep Zand overgedragen aan de nieuwe bewoners. We hopen dat ze zuinig zijn op ons zorgvuldig opgebouwd paleisje.

Ik heb mij altijd wel afgevraagd hoe het voelt als je geen dak boven je hoofd hebt. Aangezien wij heel veel geluk hebben en hele lieve vrienden hebben, kunnen we overnachten bij Jos en Marina. We zijn blij dat Frank alweer een poosje het huis verlaten heeft zodat wij op zijn oude kamer mogen hokken. We krijgen alleen geen ontbijt op bed wat dan wel weer een beetje jammer is. Nee hoor, we kijken ernaar uit weer voor ruim een week hier te mogen logeren. Nou ja weer… We zijn al eens eerder samen opgetrokken in Amerika, zo voelt het nu ook weer een beetje. Gewoon gezellig, niets moet, alles mag! Lieve vrienden hebben wij toch!

Geen dak boven ons hoofd, betekent voor ons dus gezellig logeren bij lieve vrienden. Ik ben mij er wel van bewust dat dat helaas niet voor iedereen geldt die geen dak boven zijn hoofd heeft maar ik gun dit iedereen!

Veertien jaar geleden ben ik als Rijswijker (of zoals sommige zeggen: als Hagenees, wat trouwens niet waar is) in Breda komen wonen. Waarom ben ik naar Brabant verhuisd? Heel simpel mijn vrouw woont daar!

Veertien jaar geschiedenis! Mooie en minder mooie momenten heb ik hier meegemaakt. Eén ding wat ik wel geleerd heb, behalve een woord Brabants, is drinken. Kitty houdt wel van een glaasje en zodoende heb ik ook geleerd om wijn te drinken 😉 Voor die tijd dronk ik nog niet zoveel.. maar dat geloven de meeste mensen niet.

Zaterdag hebben we het huis leeggehaald en naar de opslag gebracht en zondag met mijn schoonouders alles schoongemaakt. Op een gegeven moment stond ik alleen in onze slaapkamer, op zolder. De afgelopen veertien jaar kwamen als een video voorbij. In die slaapkamer is veel gebeurd, ook dingen die ik jou niet ga vertellen overigens ;-).

Ik heb daar even lekker in mijn eentje staan mijmeren over de afgelopen jaren en ik zal je even meenemen in sommige van deze herinneringen.

In deze slaapkamer had ik Patty, de moeder van Remy, aan de telefoon toen zei mij vertelde dat Remy heel graag in Nederland bij mij wilde komen wonen. Nog steeds heb ik diep respect voor een moeder die haar toentertijd 12 jarige zoon, naar Nederland stuurt, zo’n 600 kilometer verder op. Gewoon omdat hij ongelukkig was in Duitsland. Dit heeft Remy echt goed gedaan, hij is er beter van geworden. Kijk maar eens hoe hij er nu bij zit. Een enorm lieve en leuke vriendin, gaaf huis en een toffe baan. Ik ben ervan overtuigd dat Patty hier een grote invloed in is geweest door hem naar Nederland te sturen. Respect!

Iets minder leuke herinnering; In september 2016 werd ik hier wakker van de pijn en gingen we midden in de nacht naar de huisartsenpost. Uiteindelijk werd dus kanker geconstateerd en the-rest-is-history.

Sinds ik ziek ben, slaap ik beroerd en word ik regelmatig wakker. Na de eerste of de tweede chemo werd ik een keer wakker en moest ik naar de toilet. Onderweg naar beneden gleed ik uit en verloor ik op de trap een nagel van een teen. Omdat dit zo bloedde én ik midden in de chemo zat (ik wilde geen ontsteking) wilde we dit direct ontsmetten. Aangezien we geen Betadine in huis hadden, heeft Kitty dit met een alcohol ontsmettingsdoekje gedaan… Ik lag op bed en heb om half vijf ‘s-nachts de hele buurt bij elkaar geschreeuwd. De buren praten er nu nog over.

De jongens hebben behoorlijk gepuberd hier in dit huis. Opstandig,  niet luisteren, liever lui dan moe, dat werk. Midden in de nacht wakker worden en er achterkomen dat er eentje nog niet thuis was.. Het heeft ons behoorlijk wat kopzorgen opgeleverd! Ook dat gebeurde allemaal binnen deze muren en ja ook dat zijn mooie herinneringen! Hoe we hebben gestreden om te zorgen dat die gasten hun huiswerk gingen maken of dat ze hun taakjes in huis moesten doen. Maar hoe mooi is het om ze nu te zien. Zo groot en volwassen! In dit huis hebben we de jongens groot gebracht. Super trots ben ik op die mannen en inmiddels op de dames die veroverd hebben ook!

Ook die hebben we in dit huis mogen verwelkomen in ons gezin. Danielle, Femke en Stefanie zijn onze schoondochters waar we blij mee zijn. De jongens hebben een goede keuze gemaakt 🙂 en we hebben hun in ons hart gesloten.

In die afgelopen jaren is er zo vreselijk veel gebeurd maar wat ik als laatste bewaar maar wat er, voor mij althans, als eerste gebeurd is op het Diep Zand…

Zoals iedereen wel weet hebben Kitty en ik elkaar via internet leren kennen. Nadat we elkaar veelvuldig hebben gesproken over in eerste instantie de email en daarna telefoon hebben we de stoute schoenen aangetrokken en een date gepland. Omdat we op een doordeweekse avond hadden afgesproken had Kitty de kinderen extra vroeg op bed gelegd en thuis bij haar afgesproken. Blijkbaar had ik via de telefoon al genoeg vertrouwen gekweekt en had ze het volste vertrouwen dat ik geen een of andere maniak was die haar ontvoerde en in stukken ging snijden. 

Onze eerste ontmoeting IRL (in-real-life) was dus op het Diep Zand. Het was al liefde op het eerste mailtje, daarna op het eerste telefoongesprek, maar nu dus ook liefde op het eerste gezicht!

Nu veertien jaar later gaan we samen een nieuw avontuur beginnen. Aanstaande dinsdag rond half twaalf krijgen we officieel de sleutel, nadat we de oplevering hebben gehad. Samen gaan we, hopelijk voor vele jaren, een mooi nieuw huis betrekken en heel veel nieuwe herinneringen maken samen. We hebben er zin in!

Keep you posted!