Voor de tweede keer de diagnose ongeneeslijk ziek. Vandaag kreeg ik de uitslag van de psma scan en deze was niet goed.

Zoals ik in mijn eerdere blog schreef kreeg ik deze scan om met zekerheid te bepalen of de kanker is uitgezaaid of niet. Zo niet dan zouden ze de lymfe controleren en was er misschien toch nog een kansje dat ik te genezen zou zijn. Toen wij dit te horen kregen van de oncoloog, een week of twee geleden, zei ik nog tegen Kitty dat ik niet direct van stapel zou lopen en met beide benen op de grond zou blijven staan… Yeah right! Probeer dat maar eens. Nuchter blijven als je al twee jaar ongeneeslijk ziek bent en ineens te horen krijgt dat er een klein kansje is dat je te genezen bent.

Twee weken lang heb ik dus de hoop gehad dat ik wellicht van die ziekte af kon komen. Dat er een moment zou komen dat ik bij die mensen hoor die kan zeggen “ik ben al zoveel jaar schoon”. 

We zaten aan tafel bij de oncoloog en zoals zij dat altijd op haar eigen, voor ons zeer prettige, manier doet, zegt ze direct waar het op staat. “Ik heb helaas geen goed nieuws voor u.”

De kanker zit in ieder geval niet in de botten maar er zijn wat lymfe klieren ontdekt waar de prostaatkanker met zekerheid zit. Weliswaar niet heel erg actief maar wel aanwezig. Het is dus definitief uitgezaaid!

Het voelt alsof ik nogmaals de diagnose ongeneeslijk ziek krijg. Onbewust (en bewust) heb ik de afgelopen weken toch zitten hopen dat het alsnog goed zou komen. Tegen beter weten in probeer je toch altijd van het positieve uit te gaan, hoe onwaarschijnlijk ook.

Een stomp in mijn maag, zo voelt het. Onwerkelijk.

We bespreken nog wat details zoals de follow-up die ze nu gaat voortzetten (elke zoveel maanden weer controles en angst voor de uitslag) en we vertrekken te neergeslagen richting Breda. Onderweg stoppen we nog even want ik word overmand door emoties en kan even niet verder rijden. Bij thuiskomst (bij Jos en Marina) zit de hele tafel vol met mijn kinderen. Zij hebben in ons nieuwe huis geholpen de vloer te leggen. Na het eten word het mij even te veel en ik heb mij even teruggetrokken op mijn kamer waar ik deze blog kan schrijven.

Deze tegenslag moet ik weer een plekje proberen te geven. De positiviteit van de laatste tijd is in één keer weg en moet ik weer proberen terug te krijgen.

Uiteindelijk komt het goed, dat weet ik maar in welke vorm of hoe precies weet ik niet maar mijn vraag aan jullie als mijn trouwe en lieve volger wil ik vragen; zeg regelmatig tegen mij dat het goed komt! Dat helpt mij daarin te geloven en dan komt het ook goed.

Zoals een lieve vriendin kort geleden nog tegen mij zei: Hakuna Matata!

Het kan even duren eer ik dit weer met overgave ga zeggen (of zingen) maar dat dat gaat gebeuren is zeker.

Bedankt voor jullie luisterend oor!