Communicatie is belangrijk

Het gesprek aangaan omdat je ongeneeslijk ziek bent is moeilijk. Je wilt het liefst je kop in het zand steken want dan is het er niet. Echter als je wel het gesprek aangaat, kan dat heel erg helpen in de verwerking en de manier waarmee je hiermee omgaat. Dan bedoel ik niet alleen het gesprek met de arts maar ook zeker het gesprek aangaan met de liefste mensen die vlak naast je staan.

Ik heb onlangs te horen gekregen dat we aan de laatste (reguliere) behandeling beginnen. De afgelopen jaren heeft Robbrecht geschetst wat het traject zou zijn die ik mogelijk kan bewandelen. De chemo die we vorige week gestart zijn is daar de laatste stap van.

Nadat ik het nieuws had gehoord over deze laatste behandeling, kreeg ik het wel benauwd. Ik heb mij vaker afgevraagd hoeveel tijd mij nog gegeven is en bij iedere nieuwe behandeling heb ik steevast gevraagd wat de te verwachten werking is, qua tijd. Altijd krijg je dan gemiddelden te horen en dat is logisch want iedereen zit weer anders in elkaar. Alhoewel ze steeds slimmer worden, blijt toch altijd de vraag “slaat deze behandeling wel aan”. Want als dat niet zo is, ga je door naar de volgende ronde. Een stap die je koste wat het kost uit wilt stellen.

Ik kreeg het dus wel benauwd omdat ik met deze behandeling naar mijn idee uitbehandeld zou zijn. Hierdoor kreeg ik de enorme behoefte dit mijn kinderen te vertellen, daar hebben ze recht op.

Ik plande dus nog een keer een extra gesprek in met Robbrecht om meer duidelijkheid te krijgen. Zij stond hier natuurlijk voor open om daarna face to face met al de kinderen het gesprek aan te gaan over deze, in mijn ogen, laatste fase. Binnen een dag hadden alle jongens en meisjes geregeld dat ze die bewuste avond er zouden zijn. ZO TROTS!

Het gesprek eerder die dag met mijn oncoloog verliep positiever dan ik eerst had gedacht. Zij wist mij te vertellen dat ik inderdaad qua reguliere behandeling aan de laatste was begonnen, echter wat ze ons ook verteld heeft is dat er na die “laatste” stap nog wel een aantal studie mogelijkheden zijn waar ik aan mee zou kunnen doen. Hoopvol nieuws dus.

Kitty en ik hadden besloten alles te vertellen. Niet dat we ooit iets anders hebben verteld in de afgelopen jaren maar bepaalde dingen begonnen we niet over en er werd niet naar gevraagd. Echter blijkt nu dat zaken als verwachte werking van de huidige behandeling maar nog meer de huidige levensverwachting toch wel zaken zijn waar ze wel aan denken en die ze juist wel willen weten.

Ik ben blij dat we alles kunnen delen en natuurlijk gaat iedereen hier anders mee om maar stuk voor stuk staan ze sterk in hun schoenen. Ze hoeven er niet perse met mij over te praten zolang ze elkaar maar vinden hierin en dat doen ze! Daar ben ik heel blij mee en ik ben trots als ik zie hoe ze daar mee omgaan.

Zo helpen we elkaar om te gaan met deze vreselijke k** ziekte. Ik voel mij ontzettend dankbaar voor zo’n mooi stel kinderen.

Kortom; Blijf communiceren, wat de boodschap ook is.
Niet dat ik daar ooit aan getwijfeld heb maar bevestiging van deze bewering is soms welkom en dat deel ik dan graag met jullie 😉

5 gedachten over “Communicatie is belangrijk

  1. Communicatie is super belangrijk en door jouw blog hou jij iedereen op de hoogte die op de hoogte wil zijn.
    Weer een stap, maar kom op, we duimen weer voor positief resultaat.
    Lieve Theo ik denk aan je en leef met jullie mee. ❤❤❤

  2. Theo elke goede dag is er een die we moeten koesteren je leeft nu al zeker vijf jaar met kanker ik hoop met jou dat het er nog heel wat meer jaren zullen zijn liefs Jos

  3. Hele moeilijke momenten maken jullie weer mee. Elke ronde opnieuw. Wat mooi dat jullie samen zo sterk zijn en er zo voor elkaar zijn. Wat een kanjers! Fijn dat de kinderen alle vragen aan de arts konden stellen!
    We hopen op een super werking van de huidige behandeling!! Sterkte!! 😘

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.