Pieken en dalen

Augustus 2017, We hobbelen van controle naar controle. De eerste controle bij de hematoloog is meteen spannend. Ik voel mij niet erg lekker, lage rugpijn, pijn in mijn buik. Een beetje dezelfde klachten als ik een jaar eerder had toen alle ellende begon. Ze zegt niets in het bloed te kunnen vinden maar, vooral om mij gerust te stellen, besteld ze een ct scan. Just to be sure. De volgende dag lig ik in het apparaat en twee dagen later krijgen we de uitslag. “Ik hoef hem eigenlijk niet eens te laten zien want er is niets te zien”. Dat is goed nieuws, een last valt van mijn schouders. De klachten zijn inmiddels aardig weggezakt.

Wat dat niet met je doet, zo’n controle! Niet normaal hoe druk ik me loop te maken en daardoor bij elk pijntje denk dat er iets aan de hand is. Lieke geeft aan dat dit vrij normaal is en dat ik er van uit moet gaan dat deze angst niet meer weggaat. Belangrijk is wel om ermee om te gaan, ze geeft mij wat handvatten. Ik ben blij met haar.

De volgende controle, we schrijven nu november 2017, heb ik last van mijn borst en heb steken in mijn zij. De hematoloog geeft wederom aan dat het bloed er goed uitziet. Ze geeft wel aan dat de PSA weer ietsjes gestegen is (naar 0,8) maar nog geen reden tot ongerustheid. Voor de pijn op de borst verwijst ze mij toch maar even naar de eerste harthulp. Heb ik weer… Lig ik vervolgens aan de hartmonitor en wordt er nog meer bloed geprikt en nog meer onderzoeken gedaan. Niets aan de hand horen we de cardioloog ons na een paar uur vertellen, waarschijnlijk een beetje spierpijn. Nou ja, ik ben weer even goed doorgelicht, mijn hart is kerngezond!

In de tussentijd is het koopcontract getekend, hebben we een keuken gekocht en zijn ze begonnen met de bouw van ons appartement. Ze gaan best wel snel en zoals het er nu uitziet zijn ze september 2018 klaar. We kunnen niet wachten.

Inmiddels werk ik weer een paar uurtjes in de week. Het gaat niet van harte en dat ligt vooral aan mijzelf. Ik vind het weer heerlijk om te werken dus dat is het niet maar het gaat mij niet snel genoeg. Als ik twee uurtjes in de auto zit, ben ik al moe. Dat zint mij niet maar daar is weinig aan te doen. Dat maakt dat ik verschillende emoties voel van verdrietig tot vreselijk boos. Ik heb ook spontane huilbuien om niets en soms om iets, ik ben bij het minste of geringste emotioneel. Ik realiseer mij dat de hormonen die ik krijg hier een hele grote rol in spelen. Toch geeft het een machteloos gevoel.

Ik merk dat het sporten wel steeds beter gaat. Ik krijg steeds meer energie en mijn conditie gaat langzaam maar zeker vooruit. Maartje daagt mij steeds meer uit om mijn grenzen op te zoeken. Dat ik nog weleens moe ben als ik verschijn op onze afspraak, heeft zij geen boodschap aan. De oefeningen die ik krijg zijn goed tegen de vermoeidheid, zo meent ze. Ik mag haar wel! Maar in januari gaat het toch even goed mis. Tijdens het sporten voel ik mij ineens niet lekker en val ik even weg, tot twee keer toe hoor ik later van Maartje. Uiteindelijk bleek dit te liggen aan te lage bloeddruk. Goed geschrokken hervatten we onze afspraken uiteraard wel om verder te sporten. Het feit dat dit gebeurd geeft mij wel weer een knauw in mijn zelfvertrouwen. Ben ik goed op weg, val ik flauw. Ik heb gefaald, zo voel ik dat alhoewel ik weet dat dat nergens op slaat. Voor mijn gevoel moet ik inmiddels wel de hele wereld aan kunnen.

Goed nieuws, we hebben ons ingeschreven voor de Alpe d’Huzes. Afgelopen november hadden we bedacht mee te gaan lopen, niet fietsen ;-). Yannick, Lars en Ralph zeiden meteen ook mee te willen gaan en ook Danielle doet mee. Remy bedenkt zich geen twee keer en besluit dat hij het ontvangst commitee gaat zijn boven op de berg. Wat een geweldig gezin heb ik toch. Zo supertrots dat ze deze uitdaging samen met ons aan willen gaan. We gaan allerlei leuke evenementen organiseren om geld op te halen zoals o.a. spinning marathon.

Zaterdag 27 januari is het zover. De spinning marathon is een geweldig succes en we halen een mooi bedrag van ruim 1200 euro op! Geweldig, dat geeft een energie!

— Dit is het laatste bericht in de categorie “samenvattingen”. Ik heb jullie bijgepraat over de afgelopen 14 maanden en zal vanaf nu gaan schrijven over het hier en nu.

Reacties mogen altijd via onderstaand formulier, via facebook, mail, whatsapp etc… Deze zijn zeer welkom maar zijn natuurlijk niet verplicht 😉