De eerste training “ver” van huis

Vandaag staat de eerste “hoogte”training op het programma. Wij gaan namelijk in juni (7 juni om precies te zijn) de Alpe d’Huez (2 x) op wandelen. Met ons team “Kleine stapjes hebben wij ons ingeschreven voor Alpe d’Huzes 2018 en gaan we geld ophalen voor kankeronderzoek.

Voor deze training hebben we een route uitgekozen van circa 15 kilometer in Valkenburg met wat stevige klimmetjes erin. Het plan is om met het voltallige team te gaan wandelen. Dat zou de eerste keer zijn dat we met z’n allen gaan wandelen. Remy gaat mee als ‘bezemwagen’ maar Lars heeft zich gisteren tijdens het voetballen geblesseerd. Hij is nu net Manke Nelis dus houd hij Remy gezelschap. Super leuk dat ie wel mee gaat! 

We vertrekken op deze zondagmorgen rond een uur of negen richting Limburg. Twee auto’s want met z’n zevenen in één auto wordt wel heel knus. Aangekomen in Valkenburg besluiten we direct van start te gaan. Manke Lars gaat samen met Remy aan de koffie met Advocaat(!) en wij beginnen onze barre tocht direct met een stevige helling.

Vooral de hellingen onderweg vergen veel kracht en uithoudingsvermogen, althans voor Kitty en mij. Die “jongelui” lijken daar veel minder last van te hebben. Man wat voel ik mij oud als ik dat zeg… Toch merk je dat we de afgelopen tijd getraind hebben en dat we regelmatig sporten. Uiteindelijk doen we het wel even en gaat het best goed.

Ik heb mijn camera natuurlijk meegenomen en dat is maar goed ook. Wat leven we toch in een prachtig land. Mooie verre uitzichten, uitgestrekte landerijen, glooiend landschap. Soms heb ik er wel spijt van want het is stiekem wel een gesjouw zo’n camera. Ook maak ik regelmatig foto’s en korte filmpjes met mijn telefoon voor Instagram want ik heb mij voorgenomen om ook onze avonturen vast te leggen in een Insta-story. Na onderweg wat hulplijnen ingeschakeld te hebben (bedankt Bianca!) snap ik eindelijk hoe dat werkt.

Sommige stukken zijn soms wat verraderlijk glad en ik glij natuurlijk een keertje uit. Niet te zuinig zachtjes, ik heb er nu nog last van in mijn rug, en uiteraard waren de anderen al een eindje verder gelopen. Ik moest namelijk even een foto maken van een prachtig vergezicht. Dan loop je als fotograaf al gauw achter… Als je als fotograaf ten val komt is het eerste waar je natuurlijk aan denkt, je camera! Dus die hield ik omhoog toen ik viel als ook mijn telefoon die ik in mijn andere hand vast hield. De zwaartekracht had dus vrij spel en dat voel ik nu dus in mijn rug. Op dat moment voelde ik mij best een beetje zielig en dat werd eigenlijk nog erger toen ik merkte dat de rest gewoon verder liep! Ze hadden niet eens in de gaten dat ik levensgevaarlijk ter aarde was gestort. Ik krabbel overeind, stop voor de zekerheid toch maar even mijn telefoon weg en bekijk als eerste mijn camera. Die heeft wat modder opgevangen maar verder niets aan de hand. Ik roep Kitty… ik roep nog een keer… en de derde keer reageert ze. Ze komt naar mij toe en is meteen bezorgt en blijft even bij mij lopen. Lief want ze lachte mij niet eens uit.

We hadden ondertussen Remy en Lars gebeld en afgesproken waar ze op ons zouden staan te wachten met de lunch. Op de afgesproken plek staan ze daar inderdaad en een welverdiende lunch doet ons goed.

Maar dan…

Dan zijn we al een paar uur aan het wandelen, dan ga je zitten voor een klein half uurtje… Opstaan is dan best een uitdaging. Ik voel me ineens een jaar of tachtig. Alle spieren zitten weer vast. Geen beweging in te krijgen, althans dat gaat moeizaam. Maar eenmaal weer even aan het lopen gaat het wel weer en we zitten weer op ons eigen tempo.

Onderweg probeer ik het moraal weer een beetje op te vijzelen door een liedje te zingen (ik heb een potje met vet…) maar ik merk dat ik ineens helemaal alleen loop. Ze zijn stiekem een andere kant opgelopen… Ik besluit te stoppen met zingen en ineens is mijn gezelschap er weer. Mijn zangkwaliteiten worden niet op prijs gesteld… Zijn het dan wel kwaliteiten?

Tegen een uur of vier komen we bij ons beginpunt aan en Remy en Lars staan ons op te wachten. Helaas zonder Limburgse vlaai want die is blijkbaar op. Jammer.

We besluiten het dan maar bij een drankje te houden en vertrekken weer terug naar Breda. Remy en Daniëlle hebben een heerlijke pastaschotel gemaakt en met een Swinckels, tenminste voor mij, sluiten we deze dag met z’n allen af.

Ondertussen bedenk ik mij het volgende; In november hebben Kitty en ik besloten mee te doen aan de Alpe d’Huzes 2018. Zonder enige aarzeling hebben mijn kinderen (en aanhang) gezegd ook mee te gaan doen, al dan niet actief mee wandelend. Ondertussen zijn we alweer een maand of drie/vier verder en er is er nog geen eentje geweest die zat te piepen. Vol overgave en zonder aarzeling gaan ze samen met ons mee de berg op, geweldig toch?

Wat de titel eigenlijk al zegt: IK BEN TROTS met een hoofdletter T!