Ik luister niet zo vaak Andre Hazes maar dit nummer is wel geweldig. “Leef! Alsof het je laatste dag is. Leef! Alsof de morgen niet bestaat. Leef! Alsof het nooit echt af is. Leef!” Dit motto van Andre bevalt me wel. Volgens Lieke doe ik dat ook. De laatste tijd doe ik veel dingen die ik erg leuk vind, waar ik gezonde energie van krijg, waar ik een goed gevoel van krijg. Dus als ik dit nummer luister, word ik helemaal vrolijk. Ook moet ik dan vaak terugdenken aan ons 12,5 jarig jubileum. Toen heb ik samen met Kitty twee keer gedanst op dit nummer, waanzinnig!

Voor diegene die het nummer niet kennen, kijk eens hier.

Als ik dit liedje hoor krijg ik, behalve een goed gevoel, ook een gevoel van gemis. Ik moet dan ook denken aan de mensen die er niet meer zijn. Tristan en mijn ouders voorop. Hebben zij de kans gekregen om het leven te leven wat ze wilde? Wie zal het zeggen maar Tristan in ieder geval niet.

Dit verhaal gaat echter niet over mijn zoon maar over mijn mama. Een vrouw met een goed gevoel voor humor en had veel zelfspot. Ook kon ze de zaken wat zwart galliger zien maar ze had ook genoeg op haar bordje wat dat rechtvaardigde denk ik. Ze was een lieve vrouw die mij veel heeft vergeven, want ik heb vroeger wel wat rottigheid uitgehaald… Ze heeft altijd in mij gelooft en gaf mij het gevoel dat ik meer kon dan men zei. Altijd naar het maximale streven, niet voor minder gaan. Ze was er altijd voor mij. Mijn mama die ik tot op de dag van vandaag heel erg mis. Jammer dat Kitty haar nooit heeft mogen leren kennen!

Mama is op een zondag gestorven aan kanker. Dat is inmiddels meer dan 16 jaar geleden op 20 januari. Ze was niet alleen want wij stonden met zijn allen hand in hand om haar heen. Als je het over een achtbaan hebt… Die tijd zat ik samen met mijn familie helemaal voorin. In zo’n ding waarbij je met je voeten in de lucht hangt zeg maar. Vreselijk eng en er gebeuren allemaal dingen die je niet ziet aankomen en vooral ook eigenlijk niet wilt weten.

Maar goed mama dus. Toen ze ziek werd heeft ze het nooit onder stoelen of banken gestopt, althans niet naar haar kinderen toe. Ze heeft altijd erg duidelijk gemaakt dat ze er over wilde praten met ons. Ze wilde voorkomen dat het een taboe werd en ik vond dat rete moeilijk!! Uiteindelijk heb ik er nooit met haar uitgebreid over gehad en daar heb ik op een gegeven moment wel erg veel spijt van gehad.

Toen ik net ziek was, was ik vanaf het begin erg open naar iedereen, zowel privé als zakelijk. Iedereen mocht weten wat er aan de hand was. Ik vond het zelfs erg belangrijk dat mijn leerlingen ook begrepen wat er aan de hand was en dat ze wisten dat ze er met mij gewoon over konden praten. Omdat ik deze instelling had (en nog heb) kreeg ik veel begrip van de mensen om mij heen. Omdat ik mij heel laagdrempelig opstelde was het makkelijk voor anderen om naar mijn toestand te vragen wat mij vaak erg goed deed. Mensen gingen ook niet raar doen in mijn buurt, althans de meesten ;-). Er was altijd wel een mogelijkheid om met mij erover te praten of vragen te stellen. Niet dat dat verplicht was, er waren ook genoeg momenten dat mensen er helemaal niet naar vroegen en dat was ook goed.

Schuldgevoel! Dat kreeg ik er wel van naar mama toe. Mama heeft altijd gewild dat ik er met haar over praatte en dat kon ik niet, dat vond ik heel eng. Ik heb het denk ik altijd ontkent voor mezelf en dacht regelmatig, het zal zo’n vaart niet lopen, het komt wel weer goed. Ik kan mij die tijd ook niet erg goed herinneren, het lijkt in een waas voorbij te zijn gegaan. Op een gegeven moment wist ze dat het klaar was en dat zei ze dan ook. Het is vreselijk als je moeder tegen je zegt dat het niet meer gaat en dat dat ze er binnenkort niet meer zal zijn. Tja, ze was altijd erg direct.

Waarom wilde ik zo graag dat mensen er met mij over konden praten terwijl ik dat dus niet met mijn moeder heb gedaan. Terwijl ze dit zo graag wilde? Ik heb er van geleerd! Ik wilde er zo graag over praten omdat ik wist dat dit goed zou zijn. Ik had gezien dat mama het zo graag wilde, dat ik dat dus ook wilde. Dat ik het niet heb gedaan, heeft mij dus onbewust geleerd dat ik dat dus anders wilde doen. Dus vanuit haar graf is ze nog steeds bezig mij op te voeden!

Dank je wel mama! Alhoewel ik liever had gehad dat je het mij in mijn gezicht gezegd zou hebben 😉

Dikke kus van je zoon!