En hier is ie dan, deel twee. Gisteravond werd het een beetje laat dus dan maar in een tweede bericht verder zoals beloofd 😉

Eerst even over de foto (januari 2017). Ik heb namelijk geen recente foto die meer van toepassing op dit verhaal is dan deze. De inspiratie ontbrak even om een nieuwe foto te maken dus vandaar eentje uit de oude doos, forgive me please 😉

Een poos geleden vroeg KWF naar bijzondere verhalen van zieke mensen. KWF is bij mij thuis geweest en heeft mij geïnterviewd voor het televisie programma “Sta op tegen kanker”. Natuurlijk wilde ik wel meewerken maar helaas ging dat op het laatste moment niet door. Het verhaal wat ik te vertellen had was wel bijzonder maar ze waren op zoek naar meer diversiteit. Ik paste daar niet in dus dat ging helaas over. Ik was teleurgesteld maar begreep het wel. Graag had ik deze kans aangegrepen om mijn verhaal te vertellen zoals ik dat via deze blog ook al doe met het idee dat ik wellicht mensen kan helpen die in hetzelfde schuitje zitten. De uitzending was in de week voorafgaand aan de Alpe d’Huzes en daarom vond ik het ook niet heel erg. We waren druk met de voorbereidingen voor de Alpe.

Enkele weken geleden werd ik opnieuw benaderd met de vraag of ze een foto van mij in Abri’s mochten hangen tijdens de collecteweek in september. Er werden tien mensen uitgekozen voor dit project en ik was er één van. Ik zei volmondig ja met hetzelfde idee in mijn achterhoofd; Als ik mensen kan helpen op deze manier dan doe ik dat! Hoe meer geld er opgehaald word, des te meer mensen geholpen kunnen worden! Er werd gezegd dat de kans heel groot was dat dit wel door zou gaan. Niets bleek helaas minder waar… Van de week werd mij verteld dat het hele project toch niet door kon gaan vanwege het gebrek aan fondsen. Een grote teleurstelling! Duizend maal excuus en hopelijk mogen we toch nog in de toekomst u benaderen. Nou vooruit dan maar, maar denk de volgende keer eerst na voordat je mij belt.

Het thema van dit project was “Geef mij tijd”. De bedoeling was dat er ook een kort filmpje opgenomen zou worden die op social media vertoond zou worden. Hierbij zou ik een minuut krijgen om te vertellen wat “Tijd” voor mij betekent. Daar had ik wel wat ideeën over en ik vond het dus daarom ook jammer dat het project was afgeblazen. Daarom een blog over tijd, dan kan ik ieder geval toch mijn ei kwijt hierover 😉 Dat ik dan niet gebonden ben aan een minuut “zendtijd” is dan wel een voordeel.

Tijd is maar relatief. Iedereen heeft een andere opvatting over tijd. Als iemand zegt dat ie geen tijd meer heeft voordat hij moet vertrekken naar een afspraak kan iemand anders op hetzelfde moment denken dat ie nog meer dan genoeg tijd heeft.  Terwijl ze allebei hetzelfde aantal uren, minuten en/of seconden hebben… Iedereen kijkt weer anders tegen het fenomeen tijd aan. Dat die laatste dan vervolgens te laat dreigt te komen doet in dit verhaal even niet ter zake 😉

Alle vragen die met “wanneer” beginnen, hebben met tijd te maken. Wanneer gaan we verhuizen? Wanneer gaan we weer trainen voor de Alpe? Wanneer moet ik afscheid nemen? Sommige dingen wil je weten en sommige dingen niet!

Tijd krijgt een hele andere lading als je ongeneeslijk ziek bent. Wanneer gaat de ziekte mij inhalen? Hoeveel tijd heb ik nog? Wie het weet mag het zeggen! Maar zou ik dat wel willen weten? Heel eerlijk, ik heb het wel gevraagd aan de dokter en die kwam met een vaag gemiddelde aanzetten. Ook zij weet niet precies hoe lang ik nog heb…

Juist daarom is tijd is een moeilijk begrip als je ziek bent. Wat kan ik met de tijd, wat wil ik met de tijd die mij nog rest? Ik heb nog steeds erg de neiging verder vooruit te kijken dan goed voor mij is. Lieke heeft mij geadviseerd niet verder dan pak hem beet een jaar vooruit te kijken. Dat is best lastig als je bedenkt dat ik met Kitty altijd liep te filosoferen over later. Wie doet dat niet? Als ik dat nu doe, bedenk ik er meteen bij “Leef ik dan nog wel?”. Die gedachte steekt altijd, zonder uitzondering, de kop op. Daarom moet ik het advies van Lieke wel ter harte nemen. Ik kijk uit naar onze verhuizing in oktober en ik ben in mijn hoofd al bezig met de Alpe in juni 2019. Dat zijn haalbare doelen waar ik zelf voldoende invloed op kan uitoefenen.

Meer dan dat is niet reëel en dat brengt veel spanning met zich mee.
Nu kan ik dus niet verder dan een jaar vooruit kijken want wie weet hoe ik er dan bij zit. Wie weet wat er dan op mijn pad is gekomen waardoor toekomstplannen weer bijgesteld moeten worden. Tijd is dus best wel een gevoelig onderwerp in dit geval.

Maar ik heb wel toekomstplannen! Ik heb wensen voor de toekomst waar ik geen invloed op heb en ik heb verwachtingen van de toekomst. Kan ik daar nog iets mee? Nee, ik kan ze wel uitspreken maar verder heb ik er geen invloed op en kan ik ze beter maar gewoon schrappen, of niet? Ik kijk niet verder dan een jaar vooruit maar hoop dan wel dat de dingen die ik wil dat ze gaan gebeuren, dat die in dat jaar nog gaan gebeuren! Een aantal van deze dingen zal ik voor mezelf houden omdat ik niet wil dat als het niet lukt of niet gebeurd, de mensen dan gaan denken dat ik geen leuk leven zou hebben gehad omdat ik deze dingen niet heb mogen meemaken. Want zo is het wel, tot nu toe mag ik echt niet klagen. Natuurlijk zitten ern in mijn rugzakje aardig wat negatieve ervaringen die ik de afgelopen vijftig jaar heb meegemaakt maar er zitten ook heel veel mooie momenten in. Ik kan terugkijken op een mooi leven. Een prachtige, lieve vrouw en een waanzinnig mooi gezin heb ik om dat te bewijzen!

Zoals ik in mijn vorige bericht al aangaf, ben ik druk bezig mijn (afscheids)fotografie te promoten alsof er niets aan de hand is en dat is ook de enige manier denk ik. Als ik steeds moet gaan nadenken over wat mij te wachten staat, word ik maar ook zeker ook Kitty, mijn gezin en alle lieve mensen om mij heen daar niet vrolijk van denk ik. Overigens heeft deze tak van fotografie niets met mijn ziekte te maken. Wil je weten wat mij wel beweegt deze richting op te gaan dan nodig ik je graag uit een kijke te nemen op mijn nieuwe website: https://theofotografie.nl/ Wellicht dat ik daar nog een keer wat uitgebreider op in ga.

Zoals altijd sluit ik graag af met een one-liner. Deze keer wat spreuken over tijd die wel van toepassing zijn.

Tijd heeft vleugels, geen teugels

Dus daarom: Neemt uw tijd te baat, te vroeg is beter dan te laat
(Deze kende ik eerlijk gezegd nog niet maar hij vertelt dat je op tijd moet beginnen want voor je het weet is het te laat)

De tijd zal het leren – Only time will tell

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan

-Ik vraag mij af wat “tijd” voor jou, als mijn trouwe lezer, betekent. Zou je mij dat willen vertellen in de comments of in een pb?