Hoe gaat het met mij?

Luie zondag

Luie zondag

Een weekend, grotendeels, in het teken van Alpe d’Huzes. Geeft een goed gevoel waar ik zo op kom, eerst maar even een samenvatting op deze heerlijk luie zondagavond.

Afgelopen zaterdagochtend na een uurtje werken ben ik met Kitty naar Hoevelaken gereden. Super tof dat Ralph en Lars ook meegingen! Zo mooi om te zien dat mijn jongens zo betrokken zijn met onze acties. In Hoevelaken werd de tweede landelijke bijeenkomst gehouden van Alpe d’Huzes. Lees verder OverLuie zondag

Life is like photography…

Life is like photography…

Donderdag 8 maart 2018

Vandaag kreeg ik een cadeau voor mijn verjaardag. Een mooi boek over creatieve fotografie. Geweldig! Ik kreeg daarbij ook deze koelkastmagneet. De reden dat ik hier een blog aan wil wijden is omdat de betekenis hiervan mij hiertoe inspireerde.

Kortom, vandaag nog een soort van filosofisch blog. Twee keer op rij als jullie dat niet erg vinden.

Alhoewel het een ludieke tekst is, zit er wellicht ook wel wat waarheid in. Maken negatieve gebeurtenissen inderdaad dat we ons verder ontwikkelen? Dat we daar beter van worden? Is die ontwikkeling altijd beter?

Ik denk daar over na. Wat is er voor negatiefs gebeurd in mijn leven waardoor ik  mij heb ontwikkeld? Ik kom straks wel terug op het voor de hand liggende.

Lees verder OverLife is like photography…

Het komt wel goed

Het komt wel goed

Goed bedoelt maar hoe moet je dat precies opvatten? Het komt wel goed… met je gebroken been. Die heelt wel weer en dan kan je weer rennen en dan is het inderdaad goed gekomen! Dat snap ik nog maar Het komt wel goed… met die kanker in je lichaam. Hoezo? Die geneest niet, nooit meer!

Begrijp mij niet verkeerd, elke vorm van aandacht en medeleven waardeer ik, vind ik echt heel fijn en is ook belangrijk. Lees verder OverHet komt wel goed

Empty nest syndrome

Empty nest syndrome

De laatste gaan vertrekken

Definitie van het -Lege-Nest-Syndroom-: “geheel van psychosociale problemen die sommige ouders hebben als hun kinderen het ouderlijk huis verlaten en zij met een ‘leeg nest’ blijven zitten; sombere gevoelens die sommige ouders hebben als hun kinderen het ouderlijk huis verlaten; syndroom dat sommige ouders hebben van wie de kinderen het ouderlijk huis hebben verlaten

Er komt een dag dat alle kinderen uitvliegen dat wist ik. Maar dat we binnen een jaar of twee/drie van vier kinderen, naar drie, naar vier, naar twee, naar drie, naar twee en nu naar nul zouden gaan is wel even wennen. Ik ga trouwens niet helemaal uitleggen hoe ik aan deze getallen kom maar “trust me” zo is het wel gegaan. Lees verder OverEmpty nest syndrome

En dan ben je vijftig

En dan ben je vijftig

Een halve eeuw, wie had dat gedacht

Zondag 25 februari 2018, Diep Zand Breda.

Eergisteren, zondag dus, was een hele leuke kei gezellige geslaagde dag! Eigenlijk is de hele week al best wel geslaagd. Ik heb veel dingen gedaan waar ik blij van wordt. Begin van de week veel gewerkt met leuke leerlingen. Eén daarvan heeft kort geleden het idee opgevat verder te gaan in de automaat en daar is zij zo blij mee. Een andere heeft juist andersom besloten, ze begon met de automaat maar rijdt nu in de schakel. Zo mooi om te zien dat twee totaal verschillende leerlingen zo hetzelfde kunnen reageren. Zo blij met de keuze die ze hebben gemaakt! Wat is het toch gaaf dat ik dat mag meemaken! Wat een leuk beroep is dit toch, heerlijk.

Maar laat ik je even meenemen door de week. Lees verder OverEn dan ben je vijftig

Ik ben Trots

Ik ben Trots

De eerste training “ver” van huis

Vandaag staat de eerste “hoogte”training op het programma. Wij gaan namelijk in juni (7 juni om precies te zijn) de Alpe d’Huez (2 x) op wandelen. Met ons team “Kleine stapjes hebben wij ons ingeschreven voor Alpe d’Huzes 2018 en gaan we geld ophalen voor kankeronderzoek.

Voor deze training hebben we een route uitgekozen van circa 15 kilometer in Valkenburg met wat stevige klimmetjes erin. Het plan is om met het voltallige team te gaan wandelen. Dat zou de eerste keer zijn Lees verder OverIk ben Trots

Daar drinken we op

Daar drinken we op

Goed nieuws!

Donderdag 15 februari, ruim drie weken na het slechte nieuws van de uroloog.

Zojuist terug van de oncoloog. Hij heeft goed nieuws! De scans die ik de afgelopen weken heb laten maken laten geen afwijkingen zien. Geen activiteiten van belang in ieder geval. PSA was zelfs nog een tiende gezakt maar de laatste keer dat die gemeten was, is drie weken geleden dus dat zegt niets.

Op dit moment dus geen reden om een volgende behandeling te starten. Dat is heel erg goed nieuws want hoe langer we dat kunnen uitstellen, hoe beter. Lees verder OverDaar drinken we op

Op controle bij de uroloog (slecht nieuws)

Op controle bij de uroloog (slecht nieuws)

Kom mee, dan stappen we met zijn allen in de Typhoon

16 januari 2019, Amphia ziekenhuis Breda. Op bezoek bij de uroloog.

We zijn op bezoek bij de uroloog voor controle. Wat ik eigenlijk al verwachtte, de PSA is weer gestegen. Deze is nu 1.6, het dubbele van 2 maanden geleden. Dit is reden voor hem om mij terug te verwijzen naar de oncoloog. Dat is schrikken… Dat had ik niet verwacht. Angst omklemt mij, ik weet even niet hoe te reageren. Lees verder OverOp controle bij de uroloog (slecht nieuws)

Waar wordt je blij van?

Waar wordt je blij van?

Dingen doen die je blij maken

9 februari 2018 – Even een kort ongepland bericht tussendoor, ik moet dit even kwijt.

Als je je niet lekker voelt, ziek bent, down voelt dan is het goed om dingen te doen waar je blij van wordt. Daar krijg je energie van, ga je je beter door voelen. Tenminste meestal 😉

Nu ben ik de laatste tijd niet altijd even happy maar meer daarover in mijn volgende blog. Ik wilde nu het volgende eerst even kwijt! Komt ook omdat ik Guus heb beloofd ook leuke dingen te schrijven 😉

Vanochtend vroeg had ik mij voorgenomen om te gaan spinnen bij Pim (instructeur bij Arendse) om daarna nog een stukje te gaan zwemmen. Lees verder OverWaar wordt je blij van?

Met ups en downs

Met ups en downs

Pieken en dalen

Augustus 2017, We hobbelen van controle naar controle. De eerste controle bij de hematoloog is meteen spannend. Ik voel mij niet erg lekker, lage rugpijn, pijn in mijn buik. Een beetje dezelfde klachten als ik een jaar eerder had toen alle ellende begon. Ze zegt niets in het bloed te kunnen vinden maar, vooral om mij gerust te stellen, besteld ze een ct scan. Just to be sure. De volgende dag lig ik in het apparaat en twee dagen later krijgen we de uitslag. “Ik hoef hem eigenlijk niet eens te laten zien want er is niets te zien”. Dat is goed nieuws, Lees verder OverMet ups en downs